مدرسه فمینیستی: همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات که با کنفرانس مطبوعاتی 5 اردیبهشت امسال آغاز به کار خود را اعلام کرده است، طی بیانیه ای، دو خواسته محوری پیوستن ایران به کنوانسیون رفع همه گونه تبعیض علیه زنان و بازنگری و اصلاح اصول قانون اساسی به منظور گنجاندن برابری و عدالت جنسیتی را در فضای انتخابات مطرح کرده است. این همگرایی تاکنون توانسته نزدیک به 40 تشکل و 700 تن از فعالان مدنی را به خود جذب کند. در یک ماهه اخیر فعالان این همگرایی تلاش کرده اند که اهداف این همگرایی را در رسانه ها مطرح سازند. نوشته ها، گزارش ها و مصاحبه های زیر بخشی از تلاش همگرایان جنبش زنان را برای طرح اهداف این همگرایی باز می تاباند.

بیانیه آغاز به کار همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات

جزوه تشریحی همگرایی با عنوان: «خواسته های زنان از رییس جمهوری آینده»

«همگرایی جنبش زنان»: از کاندیداهای تایید صلاحیت شده می خواهیم به رد صلاحیت زنان داوطلب کاندیداتوری ریاست جمهوری اعتراض کنند

شيرين عبادي در کنفرانس مطبوعاتی آغاز به کار همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات گفت :"امروز فرصتي است كه زنان ايراني مي‌توانند خواسته‌ي ديرينه‌ي خود را كه برابري است به‌دست آورند، خواسته‌هاي ما رفع تبعيض عليه زنان و تاييد كنوانسيون رفع هر گونه تبعیض علیه زنان. ما نمي‌خواهيم از اين فرصت به نفع يا ضرر كانديدايي صحبت كنيم بلكه خواست ما كاملا جنبه‌ي مدني دارد.". ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

شیرین عبادی همچنین در مورد کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان که یکی از خواسته های همگرایی است گفت: «این کنوانسیون برآیندی از اجماع نخبگان حقوق جهانی است و در آن به طور کلی مسائل برابری طلبانه حقوق زنان مورد تاکید قرار گرفته است. این سند فرصت خوبی برای توسعه برنامه های کشورها در حوزه ارتقای سطح مشارکت زنان است و ما خواهان پیوستن بدون شرط ایران به این کنوانسیون جهانی هستیم.» ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

مهرانگیز کار: نامزدهای انتخاباتی باید به ذکر جزییات درباره‌ی مطالبات صحبت بکنند. مثلاً اگر آقای کروبی به برابری حقوق زن و مرد معتقد هستند‌، باید بگویند با توجه به موانعی که در حال حاضر در حاکمیت ایران و احتمالاً در مکانیزم قانونگذاری ایران و به طور کلی در بینش بزرگان جمهوری اسلامی وجود دارد‌، آقای کروبی چگونه می‌خواهند زنان ایرانی را به حقوق از دست رفته‌شان نزدیک می‌کنند. یعنی در واقع زنان ایرانی از نامزدها می‌خواهند که اولاً نظراتشان را درباره‌ی این مطالبات اعلام کنند در ثانی اگر موافق هستند بگویند چگونه می‌خواهند این مطالبات را تأمین کنند. ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

مهرانگیز کار: مطالبات زنان ایرانی به اصلاح قوانین ختم نمی شود. وسعت مطالبات به اندازه ای است که سه قوه مقننه، قضاییه و مجریه برای تأمین آن وظایف و مسئولیتهایی به عهده دارند. زنان تاکنون توانسته اند در شرایط دشوار و با تحمل هزینه های هنگفت مطالبات قانونی خود را با عوامل و نهادهای مؤثر در قانون گذاری در میان بگذارند. اینک که انتخابات رئیس جمهوری و شکلگیری دولت دهم در راه است، وقت مناسب است تا زنان از عموم نامزدهای انتخاباتی بخواهند برنامه های در دستور کار خود را در مواردی که به نیمه ای از جمعیت کشور مربوط می شود با توجه به مشکلات خاص این نیمه انتشار دهند. ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

شهلا لاهیجی: «مسئله زنان مسئله استراتژیک است، مسئله زنان تاکتیک های انتخاباتی نیست بلکه یک باور عمیق برای دستیابی و رسیدن و تحقق آن باید باشد تا بشود جامعه را به توسعه پایدار یا همان سند چشم انداز بیست ساله رساند. رای کورکورانه و توده بی شکل زنان به درد هیچ کدام از کاندیداها نمی خورد.وی می گوید:اگر رای زنان را می خواهید اگر هر کاندیدایی انتخاب شد و حمایت مردم را بخواهد آن حمایت در صورتی به دست خواهد آمد که بازتاب خواسته های مردم باشد.» ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

شهلا لاهیجی : «هم‌گرايی جنبش زنان بدون حمايت از هيچ كانديدايی و تنها به قصد مطرح كردن و پشتیبانی از مطالبات زنان، از فرصت انتخابات بهره می‌برد. اگر كانديداها قول دهند و در آينده بكوشند برای محقق و اجرايی شدن اين خواسته‌ها بكوشند، چهره‌يی تازه و آبرومند از ايران را شاهد خواهيم بود.» وی افزود كه: با طرح اين برنامه‌ها و توجه به سوابق كانديداها، مسلما مردم ايران كه بالغ هستند و گوسفندانی نيستند كه نياز به چوپان و راه‌نما داشته باشند تا راه را جزء به جزء نشان‌شان دهد، خود به انتخاب مناسبی دست خواهند زد، همان طور كه اعضای هم‌گرايی جنبش زنان هر كدام تصميم فردی خويش را خواهد گرفت. ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

سيمين بهبهاني:"ما از هر كانديدايي كه روي كار مي آيد مي خواهيم كه ايران به كنوانسيون رفع تبعيض عليه زنان بپيوندد و قوانين تبعيض آميز عليه زنان اصلاح شود. ما خواهان برابري با مردان هستيم." ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

سیمین بهبهانی: «در آینده ی نزد یک، کسی به عنوان رئیس جمهور بر مسند تکیه خواهد زد. این واقعیت است. امضاکنندگان بیانیه همگرایی جنبش زنان از این واقعیت چیزی طلب کرده اند که اگر صورت پذیرد و به دست آید، حقیقت چهره می گشاید وآشکار می شود. اما اگر ما به آن واقعیت دست نیازیده باشیم، به آن حقیقت نیز نخواهیم پیوست.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

سیمین بهبهانی: «هر چقدر زنان منسجم‌تر و نزديک‌تر باشند، زودتر به هدف می‌رسند. اين‌ها چه رأی بدهند يا نه و چه انتخابات را تحريم کنند يا نه، مسأله اين است که يک نفر انتخاب يا انتصاب خواهد شد و بر مسند خواهد نشست. پس هيچ عيبی ندارد از حالا آن شخص را مکلف کنند که اگر بر مسند رياست جمهوری نشست، بايد خواسته‌های جنبش زنان را برآورده کند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

الهه کولایی: «پس از 30 سال از يك انقلاب بزرگ كه زنان در آن نقش بسيار تعيين‌كننده‌اي داشتند و قانون اساسي‌اي در آن نوشته شد كه علي‌رغم همه‌ي محدوديت‌ها و تنگناها كه براي هر مكتوب بشري مي‌تواند وجود داشته باشد، جايگاهي براي زنان در نظر گرفته بود، امروز شاهد اقداماتي با رويه‌هاي قانوني عليه حقوق زنان هستيم و اين نشست مطبوعاتي نمادي از همگرايي در جامعه‌ي زنان ايران براي از بين بردن اين مشكلات است.» ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

الهه کولایی: «تلاش هايي سيستماتيک براي بازگرداندن زنان به خانه ها، تشديد نابرابري و تشديد بي عدالتي ها در دسترسي هاي اجتماعي، سياسي، اقتصادي و فرهنگي وجود دارد. بنابراين امروز جاي بازنگري در روش ها، رويه ها و ارزيابي نتايج اين تلاش ها است تا بتوانيم در فضاي پيش رو با استفاده از فرصت انتخاباتي که امکان طرح مطالبات زنان را فراهم مي کند، براي ارتقاي زنان به جايگاهي که شايستگي آن را دارند، تلاش کنيم. الهه کولایی که در کنار دیگر زنان عضو در مجلس ششم تلاش موثری برای ارائه لایحه پیوستن ایران به کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان داشته، نگاه سنتی حاکم بر نقش زن طی سال های اخیر را مانع اصلی پیوستن ایران به کنوانسیون می داند و می گوید: «در این چند سال آنقدر وضعیت حقوق زنان را به چالش کشیده اند که ناخودآگاه صحبت از کنوانسیون به حاشیه رفته است.» ادامه گزارش را دراینجا بخوانید

اعظم طالقاني: «در اين همگرايي ما دست كم در چند نكته به عنوان مطالبات اصلي به اشتراك رسيده ايم. پيوستن به كنوانسيون رفع هر گونه تبعيض عليه زنان در مجلس ششم به تصويب رسيد با وجود اين، هنوز اين طرح در مجمع تشخيص مصلحت نظام مانده و ما انتظار داريم رييس مجمع تشخيص مصلحت كه خود رييس مجلس خبرگان نيز هست، آن را بپذيرد. طالقاني ادامه داد: «اين كنوانسيون سي چهل سال است كه تصويب شده و بيش از 200 كشور آن را پذيرفته اند و برخي نيز با تحفظ به آن پيوسته اند و حق اين بود كه ايران نيز آن را امضا كند.... اينكه دولتمردان ما بخواهند در آستانه ي انتخابات بخشنامه بدهند و درباره ي برابري ديه و مواردي از اين دست حرف بزنند و مردم را به پاي صندوق هاي راي بكشانند، نمي تواند نويدي براي تحقق برابري حقوق انسانها باشد.» ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

شهلا اعزازی: «حضور زنان در انتخابات، به عنوان كانديدا و راي دهنده، حضور چشمگير دختران در دانشگاه ها و مشاغل گوناگون براي اين است كه آنها بگويند ما حق برابري داريم و مي خواهيم خودمان براي خود تصميم بگيريم و برنامه ريزي كنيم... محدوديت هاي قانوني و ترويج سنت هاي نادرست فرهنگي از رشد و شكوفايي زنان جلوگيري مي كند و در اين صورت احتمال دارد كه آنها رفتار منفي و نابهنجار در پيش بگيرند. اعزازي تصريح كرد: محدوديت هاي قانوني و ترويج سنت هاي نادرست فرهنگي از رشد و شكوفايي زنان جلوگيري مي كند و در اين صورت احتمال دارد كه آنها رفتار منفي و نابهنجار در پيش بگيرند. او حمايت و پاسخگويي به خواسته هاي افراد جامعه را شرط ضروري جامعه ي مدرن خواند و تصريح كرد: سازمان هاي غير دولتي كه وظيفه ي جمع كردن و رساندن صداي مردم به دولت ها و حل مسالمت آميز مشكلات از اين طريق را به عهده دارند، در شرايطي مي توانند خوب كار كنند كه آزادي عمل و بيان داشته باشند و دولت ها براي كاهش نابهنجاري ها و حل مشكلات جامعه بايد از اين سازمان ها حمايت كنند» ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

فرزانه طاهری: «ما فعالان جنبش زنان تردید نداریم که یکی از مهمترین شاخصه های تحقق دمکراسی و جامعۀ مدنی رعایت حقوق زنان و کودکان در ان جامعه است. و برای قبولاندن ضرورت رفع موانع نیل به چنین شرایطی کنار کشیدن از عرصۀ مدنی را جز فراهم آوردن امکان مصادرۀ جنبش زنان و تسهیل اشغال سنگرهای رهاشده از جانب زنان و فعالان این حوزه نمی دانیم که دیده ایم با هر گامی به عقب بگذاریم چند گام دیگر به عقب رانده می شویم. ما حضور فعال در این شرایط را برای طرح خواسته هایمان مغتنم می داریم و حق مسلم خود می دانیم که از نامزدهای ریاست جمهوری بخواهیم دربارۀ این مطالبات اظهار نظر کنند و متعهد شوند پس از انتخاب شدن در تمامی حوزه های تحت اختیار خود به آنها جامۀ عمل بپوشانند و زمینه را برای نهادینه شدن حقوق برابر به صورت قوانین مصوب و نیز بستر سازی فرهنگی فراهم آورند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

فرزانه طاهری: «هیچ کدام از ما که در این همگرایی مشارکت کرده ایم آن قدر ساده دل نیستیم که فکر کنیم همۀ اینها با انتخاب یک فرد متحقق می شود. می دانیم که تلاشهامان و مبارزه مان باید ادامه یابد، و این بار مشروعیت نامزدی که مشخصا در دیدار با نمایندگان همگرایی این مطالبات را پذیرفته است، در گرو عمل به این وعده هاست، حتی به بخشی از آن. و کیست که نداند هرگز نباید مطالبات از ممکنات عقبتر باشند یا درهمان محدوده محصور بمانند، که می دانیم غیرممکن غیرممکن است. تسلیم شدن به یاس واگذاشتن میدان به دیگران است که قطعا زن ستیزند و به حقوق برابر انسانها باور ندارند. دوستانی یاس تزریق می کنند و منتظر قربانی اند تا با دستهای پاک بر سر بزنند. هر حرکتی که کم هزینه تر باشد، به زعم آنها، یک جایش حتما می لنگد.» ادامه را در اینجا بخوانید

فرزانه طاهری: تا حدود زیادی من فکر می‌کنم که همگرایی به اهدافش رسیده. به این دلیل که گفتمان مطالبات زنان در سطح خیلی وسیع‌تر از آن حدی که معمولا امکان در اختیار جنبش زنان بود مطرح شد. چه به صورت مندرجات برنامه‌های برخی از کاندیداها و چه حتا بحث‌ در رسانه‌ای مثل تلویزیون که به کلی از دسترس جنبش زنان دور است». ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

نوشین احمدی خراسانی: «با تکیه بر تجارب مبارزاتی دو دهه گذشته، اکنون به همت تعداد زیادی از طیف های مختلف فکری و گروههای فعال جنبش زنان، بار دیگر ائتلافی گسترده و دموکراتیک با عنوان «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات زنان در انتخابات» شکل داده ایم، که بیانیه و متن تشریحی آن در بسیاری از روزنامه ها و سایت های اینترنتی از جمله سه سایت فعال مربوط به جنبش زنان (سایت های: میدان زنان، کانون زنان ایرانی، و مدرسه فمینیستی)، به طور کامل منتشر شده است. ما طیف های مختلف جنبش، از اوایل اسفند ماه سال گذشته همزمان با مراسم بزرگداشت روز جهانی زن، طی جلسات متعدد و با حضور دلگرم کننده زنان از طیف های رنگارنگ عقیدتی و سیاسی، به گفتگو پرداختیم...» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

نوشین احمدی خراسانی: «در حال حاضر، گشودگی حداقلی در فضای سیاسی و امنیتی موجود و «پتانسیل نهفته در مراحل انتخاباتی» که موقعیتی متفاوت را در جامعه ایجاد کرده است فرصتی طلایی برای فعالان جامعه مدنی و نیروهای اجتماعی در کشور به وجود آورده که اگر هوشیارانه و با دوراندیشی نگریسته شود، به خوبی می توان از این فرصت برای ایجاد همبستگی و کار مشترک بهره گرفت. جنبش های مطالبه محور، همچون جنبش زنان و دانشجویان و حتا بخش هایی از جنبش های سندیکایی (صنفی) ایران احتمالا نزدیک ترین و آماده ترین نیروهای اجتماعی هستند که می توانند از چنین فرصتی برای همگرایی و نزدیکی حول محور «کار مشترک عملی» بهره ببرند...هم اکنون به واسطه فضای انتخاباتی، ستادهای نامزدهای ریاست جمهوری بسیار فعال شده اند، فعالان مدنی در حالی به این ستادها و خیل جوانان دسترسی دارند که تا پیش از آن، بر اثر جو سیاسی حاکم، هرگز نمی توانستند با آنها ارتباط برقرار کنند واقعا حیف است که این فرصت را از دست بدهیم...» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

نوشین احمدی خراسانی: «تسلط فراگير و بي‎رقيب نهادهاي انتصابي در قانون اساسي، قوانين تبعیض آمیز و ناكارآمد موجود را در واقع بيمه كرده است. دایره نفوذ و اختيارات نهادهاي انتصابي به‎حدي گسترده است كه هرگونه رخنه و نفوذ جريان نقد و تغيير را به‎وسيله‎ي تعبیه و تعريف «رابطه‎ي عمودي اين نهادها با شهروندان»، بسیار دشوار کرده است. بدين سبب «خواست و مطالبه ی تغيير قانون اساسي»، براي تحول در قوانين ناكارآمد موجود مي‎تواند برای ما زنان، به راستی راهگشا باشد. راهي كه از قضا خود قانون اساسي، ما زنان را ناگزير از توسل به آن كرده است چون اگر ساختار قانون اساسي سازوکاری بخردانه و راههای قانونمند جهت تغيير قوانين تبعیض آمیز براي شهروندان بازگذاشته بود، خواسته تغییر قانون اساسی به نفع زنان اين‎گونه ميان فعالان حقوق برابر ـ به عنوان یک ضرورت عاجل ـ به وجود نمي‎آمد.» ادامه مطلب را می توانید در اینجا بخوانید

محبوبه عباسقلی زاده: «ائتلاف همگرایی از این نظر مهم است که توانسته فضایی متفاوت برای فعالان پراکنده و گاه منفعل شده فراهم کند. گروه هایی که مدت ها بود نمی توانستند با یکدیگر همکاری کنند را به هم نزدیک کند و باعث شود جنبش زنان به عنوان یک نیروی تاثیر گذار در فضای سیاسی و اجتماعی عرض اندام کند. شاید همین عرض اندام هاست که باعث شده فضای "یکنواخت و یکسان کرده شده" جنبش در رسانه ها دیگر تک صدا نباشد» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

محوبه عباسقلی زاده: «به‎ ‎اجماع‎ ‎رسيدن‎ ‎در‎ ‎ميان‎ ‎گروه‎ ‎هايي‎ ‎كه‎ ‎يك‎ ‎سر‎ ‎آن‎ ‎سكولار‎ ‎است‎ ‎و‎ ‎يك‎ ‎سر‎ ‎آن‎ ‎ملي‎ ‎مذهبي‎ ‎يا‎ ‎اصلاح‎ ‎طلب،‎ ‎كار‎ ‎راحتي‎ ‎نيست. ما‎ ‎طي‎ ‎جلسات‎ ‎طولاني‎ ‎و‎ ‎بحث‎ ‎هاي‎ ‎اقناعي‎ ‎به‎ ‎اين‎ ‎نتيجه‎ ‎رسيديم‎ ‎كه‎ ‎نمي‎ ‎شود‎ ‎به‎ ‎راحتي‎ ‎همه‎ ‎خواسته‎ ‎هاي‎ ‎جنبش‎ ‎زنان‎ ‎را‎ ‎يك‎ ‎جا‎ ‎و‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎حداكثري‎ ‎مطرح‎ ‎كرد. در‎ ‎نتيجه‎ ‎اين‎ ‎خواسته‎ ‎ها‎ ‎مخرج‎ ‎مشترك‎ ‎خواسته‎ ‎هاي‎ ‎حداقلي‎ ‎و‎ ‎حداكثري‎ ‎شده‎ ‎است. براي‎ ‎مثال‎ ‎در‎ ‎اول‎ ‎كار‎ ‎بنا‎ ‎بود‎ ‎بازنگري‎ ‎همه‎ ‎مواد‎ ‎قانون‎ ‎اساسي‎ ‎و‎ ‎الحاق‎ ‎به‎ ‎كنوانسيون‎ ‎بدون‎ ‎قيد‎ ‎و‎ ‎شرط‎ ‎مطرح‎ ‎شود‎ ‎و‎ ‎موضوعاتي‎ ‎مثل‎ ‎پوشش‎ ‎زنان‎ ‎و‎ ‎مذهب‎ ‎و‎ ‎غيره‎ ‎نيز‎ ‎جزو‎ ‎مطالبات‎ ‎باشد‎ ‎اما‎ ‎گروه‎ ‎هايي‎ ‎بودند‎ ‎كه‎ ‎معتقدند‎ ‎مسئله‎ ‎زنان‎ ‎با‎ ‎اجراي‎ ‎درست‎ ‎همين‎ ‎قانون‎ ‎اساسي‎ ‎هم‎ ‎قابل‎ ‎حل‎ ‎است.» ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

محبوبه عباسقلی زاده: «اگر همگرایی شکل نمی‌گرفت، هرگز کمپین نمی‌توانست به این نتیجه برسد که برای فضای انتخاباتی کاری کند، زیرا سیستم تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری خاصی در آن وجود ندارد. اگر ما بگوییم گروه‌های دیگر جنبش زنان مانند گروه «میدان» یا گروه «زنان اصلاح طلب» کنار بنشینند تا کمپین یک میلیون امضا از این فضا استفاده کند و مطالبات زنان را علنی‌تر کند، کمپین به دلیل مشکلات درون ساختاری نمی‌توانست این کار را انجام دهد». ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

محبوبه عباسقلی زاده: "روح مطالبات زنان در همگرایي مبتنی بر اصلاحات ساختاري جنسیتی است. اين اصلاحات نيز بر دو محور اساسي برابري و حق مشارکت مدنی است و تحقق این دو محور نیاز به تغييرات اساسي دارد". او حرفهايش را با پرسشي ادامه مي دهد : "كجاي برنامه ي كانديداها توجهش به اصلاحات ساختاري جنسیتی است و به نظر مي رسد كه در دو بیانیه با لفظ برابري به شكل تابو برخورد شده و هرگز از اين واژه بهره برده نشده است". عباسقلي زاده درنقد کلید واژه های اصلی بیانیه ها ادامه داد: "در هر دوی این بیانیه ها از عدالت، که پایه گفتار جنسيتي جمهوری اسلامي است استفاده شده و رفع تبعیض از زنان منوط به رعایت عدالت شده که هر دولتی در طول این سی سال آن را یک نوعی معنا می کند. بدین ترتیب عدالت و رفع تبعیض جنسیتی نوعی مفاهیم نسبی و قابل تفسیر بوده و نمی توانند تامین کننده برابری برای زنان باشند". ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

منصوره شجاعی: «فرصت انتخابات مجالی مهیا کرده تا گفتمان مطالبه‌محور در راستای طرح مساله‌ی پیوستن به کنوانسیون، بدون این که کلیت هم‌گرایی جنبش زنان را وام‌دار حزب یا جناحی کرده باشد، دو باره زنده شود در زمانی که گوش‌های مسؤولان شنواست، مردم در صحنه‌اند و فعالان اجتماعی هشیارانه نمی‌توانند بی‌تفاوت بماند. ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

منصوره شجاعی: "تشکل هم گرائی – که بقصد تبیین مطالبات زنان ایجاد شده است – نه مسأله اش حمایت از کاندیدای خاصی است و نه تشویق یا تحریم رأی دادن است. این تشکل وارد بازی و فعالیت انتخاباتی نمی شود. ما خواسته های زنان را مطرح می کنیم تا رای دهنده به برنامه ها رأی دهد." ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

منصوره شجاعی: از ابتدای شروع همگرایی - که جلسات آن از هشتم مارس آغازشد اما آغاز به کار وانتشار بیانیه اش در اردیبهشت ماه بود- بحث های خیلی زیادی مطرح شد برای اینکه این اپتلاف چه اهدافی را دنبال کند؟‌ اولویتی که همگرایی برای اهداف خود در نظر گرفته است رساندن صدای مطالبات زنان از طیف های مختلف است. آن هم در مقطعی که جامعه حساس است و نیروهای اجتماعی بسیج شده اند وگوش ها مترصد شنیدن پیام های جدید است. ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

منصوره شجاعی: «تعیین اولویت در مطالبات طیف های گوناگون زنان ، تهیه و تدوین بیانیه و دفترچه ، اعلام موجودیت ، کار در کنار مردم با توزیع گسترده دفترچه های مشروح خواسته های زنان در میان مردم ، ایجاد ارتباط و گفتگوی چهره به چهره با توده های مختلف زنان با هدف آموزش کنوانسیون و نقد مواد قانون اساسی ، ملاقات و مذاکره با مسئولان و کاندیداها، بیان عمومی مطالبات در فرصت انتخاباتی با استفاده از تریبون های به دست آمده ، ارائه برنامه مستقل زنان به توده هایی که برای رای دادن یا ندادن و برای بهره بردن از حق مدنی خویش درفضای انتخابات دچار سرگردانی میشدند، ایجاد فضا برای کنش مدنی مستقل و شور اجتماعی درمیان زنانی که قصد رای دادن به هیچ کاندیدایی ندارند اما قصد به انفعال کشیدن و ایجاد دلسردی در میان فعالان اجتماعی نیز ندارند ... همه و همه، چکیده و جان کلام همگرایی جنبش زنان بود» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

ژیلا بنی یعقوب: «همگرایی جنبش زنان اصلا قصد ندارد از هیچ کاندیدایی حمایت بکند و حتا تصمیم ندارد در این حق شهروندی مردم هم دخالت بکند که رای بدهید یا رای ندهید. این را ما به خود مردم واگذار می‌کنیم. اما در عین حال همان طور که در بیانیه‌مان گفتیم، و برخی از اعضای همگرایی جنبش زنان در اولین نشست خبری اعلام کردند، در واقع خطاب‌مان به کاندیداهای ریاست جمهوری این است که اگر به دنبال آرای زنان هستند، باید به مطالبات آنها توجه بکنند و در واقع ما این را به عهده‌ی تصمیم فردی افراد گذاشته‌ایم که با توجه به رویکردی که کاندیداها نسبت به مطالبات‌ فعالان جنبش زنان نشان خواهند داد، تصمیم خودشان را بگیرند که به کدام کاندیدا رای بدهند یا ندهند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

ژیلا بنی یعقوب: «ما در زمان‌های دیگر، این امکان را نداریم که در عرصه‌های عمومی حضور داشته باشیم و بتوانیم با مردم حرف بزنیم. سال گذشته، همین ایام، ما می‌خواستیم در گالری راه ابریشم در یک فضای بسته، برنامه‌ای داشته باشیم و این را لغو کردند. حتی دوستانی را که دم در گالری ایستاده بودند تا به دیگران خبر بدهند که برنامه به‌هم خورده، بازداشت کردند. این برای ما یک فرصت طلایی است که بتوانیم در یک امنیت نسبی درفضای عمومی، با مردم حرف بزنیم. در واقع این حضور در فضای عمومی مانند یک رسانه برای ما عمل می‌کند. فضای کنونی به ما کمک کرده که دفترچه‌ها و کتابچه‌های تشریحی خود را در اختیارمردم بگذاریم. خیلی رسانه‌ها، که تا قبل از این حاضر نبودند مسائل ما را انتقال دهند، الان گزارش‌هایی در مورد ما منتشر می‌کنند. ما داریم از این فرصت استفاده می‌کنیم.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

شادی صدر: ـما دو خواست اساسی داشته ایم: پیوستن ایران به کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان و بازنگری و اصلاح قانون اساسی برای گنجاندن اصل برابری و عدالت جنسیتی. در مورد خواسته اول تا به حال هر دو کاندیدای اصلاح طلب یا اطرافیانشان موضع مثبت گرفته اند و وعده پیوستن ایران به کنوانسیون را داده اند. در مورد اصلاح قانون اساسی اما در برنامه مربوط به حقوق زنان، آقای کروبی، تنها بازخوانی قانون اساسی که به معنای بازتفسیر آن است به شکلی که برابری و عدالت جنسیتی از آن استخراج شود را مطرح کرده که البته به گمان ما این امر تنها با بازنگری ممکن خواهد شد.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

فاطمه فرهنگ خواه:. «ائتلاف همگرایی جنبش زنان هم از همان قاعده پیروی خواهد کرد. اما در مورد سئوال شما باید بگویم، قرار نیست اتفاق خاصی بیفتد تا این حرکت را موفق بدانیم. به نظر اینجانب هدف اصلی، خود این حرکت است. روندی است که طی می شود. مهم پروسه این جریان است نه الزاما رسیدن به نقطه ای پایانی. حرکت های اجتماعی پایان ندارند. هدف فرصتی است که باید از آن استفاده کرد، دورهم جمع شد و به یکدیگر یاد آوری کرد که چه می خواستیم ودر این برهه زمانی چه می خواهیم، همبستگی ها یمان را بیشتر کنیم اعتماد بین گروهی را افزایش دهیم ودرنهایت جنبش ها ونهاد های مدنی زنان را قدرت ببخشیم. مراحل مختلف جنبش های اجتماعی به هم متصل هستند. این حرکت تمام نشده حرکت بعدی درادامه حرکت قبلی قرار می گیرد.» ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

نسرین ستوده: «این خواسته‌ی اصلی جنبش همگرایی است که ایران به کنوانسیون بپیوندد. ما طی سال‌های متمادی خواسته‌ی پیوستن به کنوانسیون را داشتیم و در این مورد خیلی مشکلات در ایران داشتیم. تا این که در مجلس ششم فضایی ایجاد شد که پیوستن ایران به کنوانسیون به تصویب رسید، اما توسط شورای نگهبان رد شد. می‌دانید که شورای نگهبان حق وتو دارد. طبق قانون در صورت وتوی شورای نگهبان و اصرار مجلس بر مصوبه‌ی خودش، آن مصوبه به مجمع تشخیص مصلحت می‌رود، که این اتفاق شش سال پیش برای این کنوانسیون افتاد. این کنوانسیون حاوی بسیاری از خواست‌های مندرج در بیانیه‌ی کمپین است و الان طرح الحاق ایران به این کنوانسیون در مجمع تشخیص مصلحت است. از طرف دیگر باید توجه داشته باشیم که رئیس جمهور، به دلیل پست و مقامی که دارد، یکی از اعضای موثر مجمع است. من روی شخصی که الان کاندیدا باشد، صحبت نمی‌کنم. رئیس جمهور به تبعیت از پست خودش، یکی از اعضای موثر این مجمع است و به این دلیل ما فکر کردیم تمام آن مسیری را که در بیانیه‌ی کمپین می‌خواهیم طی بکنیم، که البته به جای خودش معتبر است، می‌شود در پیوستن به کنوانسیون به دست آورد و الان فرصتی است که رئیس جمهور که در محدوده‌ی اختیاراتش هم می‌گنجد، در این مورد موضع‌گیری کند. جنبش همگرایی اصلا موضع‌گیری‌ای در خصوص شرکت یا عدم شرکت در انتخابات نداشته است، ولی رئیس جمهور باید اعلام کند که آیا با پیوستن به این کنوانسیون موافق است یا نه و آیا تلاش خودش را می‌کند یا نه» ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

نسرین ستوده: «بر اساس اعلام جنبش همگرايي زنان متشكل از طيف‌هاي مختلف اجتماعي ، يكي از مهمترين مطالبات زنان ، پيوستن ايران به كنوانسيون رفع تبعيض عليه زنان است. اين كنوانسيون از آن جهت حائز اهميت است كه اولا به اين خاطر كه به بسياري از خواسته‌هاي زنان در جامعه ايران پاسخ مي‌دهد زيرا در كنوانسيون مباحثي از قبيل آموزش، اشتغال، و اشغال پستهاي سياسي اجتماعي توسط زنان بدون اعمال تبعيض پيبش‌بيني شده‌ است.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

نسرین ستوده: «وقنی در سال 57 به قانون اساسی رای می دادند فکر می کردند قرائتی از اسلام مد نظر آنان است که به زن و مرد یکسان خواهد نگریست اما عملا اینگونه نشد در واقع باید این قانون این چنین نوشته می شد: زنان و مردان در حمایت یکسان قانون هستند اما چون ملت ایران خواستار اجرای قوانین اسلام هستند و در اسلام دیه زن نصف مردان است لذا این قوانین در اجرا لحاظ خواهد شد.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

مینو مرتاضی: طرح مطالبات زنان برای اولین بار نیست که مطرح شده است. سال‌هاست که در جریان بحث زنان و انتخابات ریاست جمهوری، زنان سعی کردند با مشارکت خود، بخشی از اصلی‌ترین مطالبه‌شان که آزادی، دموکراسی و عدالت است، را از طریق مشارکت‌های دسته جمعی ابراز کنند. سال ۱۳۸۴، آخرهای دوره آقای خاتمی، این همگرایی و ائتلاف با نام هم‌اندیشی زنان صورت گرفت که از طریق تجمع خیابانی روبه‌روی در اصلی دانشگاه مطالبات خود را بیان کردند. پس از انتخاب آقای احمدی‌نژاد و آشکار شدن سیاست سرکوب دولت نهم، همه گروه‌های اجتماعی و سیاسی از جمله زنان سعی کردند که جمع بندی از رفتار مدنی خود ارائه کنند. بدین ترتیب زنان بیانیه‌ای دادند بر اساس مطالبه محوری. رفع کلیه اشکال تبعیض و تغییر و اصلاح قانون اساسی دو مطالبه‌ای بود که در بین همه گروه‌های زنان مطرح بود. این را به صورت یک بیانیه منتشر کرده و انتظار دارد که نامزدهایی که اعلام کاندیداتوری می‌کنند در برابر این مطالبات برنامه‌ای بدهند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

مینو مرتاضی :"همگرایی زنان در بیانیۀ مطالباتی شان اصلاح اصول 19 و 20 و 21 و 115 را خواستارند. در این اصول ما با کلمات کلیدی مواجه ایم که باعث شده اند تبعیض علیه زنان بر قوانین مدنی که از این اصول استخراج می شوند، حاکم شوند. در واقع ادبیات غیر شفاف و گنگ قانون اساسی باعث شده تفاسیر و تعاریف سلیقه ای در کانون اساسی صورت بپذیرد که وضعیت زندگی خانوادگی و اجتماعی زنان را تحت نفوذ و سلطه مردان قرار دهد.» ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

ناهید توسلی: «تنها، پذيرش مطالبات زنان از سوی کانديداها مطرح نيست. آن‌چه مهم و اصل است به‌اجرا درآوردن و عملی‌ساختن اين مطالبات کاملا بديهی و انسانی است که البته همۀ آن به دست رئيس جمهوری برآورده نخواهد شد، بلکه رئيس جمهور ی می‌بايست نسبت به اين مطالبات جهت‌گيری مثبت داشته و آن‌ها را بپذيرد و در حد قدرت، اختيارات و توانايی‌های قانونی خود نسبت به تامين اجرايی‌شدن اين مطالبات اقدام جدی به‌عمل آورد. بدين معنا که آن‌چه از قوانين را که از سوی رئيس قوۀ مجريه قابل اجراست حتما اجرا نمايد و آن‌چه از مطالبات زنان را که در قانون نيست از طريق ارایۀ لوايح گوناگون از سوی دولت به مجلس قانون‌گذاری ارايه و پی‌گير و مدافع لايحۀ پيشنهادی خود باشد.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

پروین بختیارنژاد: «نشست خبري"همگرايي جنبش زنان براي طرح مطالبات در انتخابات" با حضور تعداد زيادي از شخصيت ‏ها و نمايندگان طيف هاي مختلف جنبش زنان در دفتر شهلا لاهيجي تشکيل شد. زنان شرکت کننده، بدون حمايت از ‏کانديدايي خاص، مطالبات خود را از رييس جمهور آينده مطرح کردند و به طور مشخص، خواستار پيوستن ايران به ‏كنوانسيون رفع هرگونه تبعيض عليه زنان، بازنگري در قوانين تبعيض آميز و برابري جنسيتي بدون قيد و شرط شدند. در ‏اين نشست، شيرين عبادي (از طريق تلفن)، سيمين بهبهاني، اعظم طالقاني، شهلا لاهيجي، الهه کولايي، فرزانه طاهري و ‏شهلا اعزازي به سخنراني پرداختند. ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

رضوان مقدم: «همگرايی» ائتلافی است از زنان مختلف در مقطع زمانی مشخص، برای مطرح کردن مطالبات زنان. البته کسی که در ايران زندگی می کند می داند چه ستمی به زنان ايران می رود، ولی به هر حال کانديداهای انتخاباتی بايد اين مطالبات را به طور مشخص بدانند. وقتی افردی به عنوان کانديد رياست جمهوری وارد عرصه می شوند، زنان بايد به طور مشخص از اين افرد بخواهند که موضع خود را به طور صريح در باره مطالبات زنان مطرح کنند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

شهلا شركت: "هنوز طرح بسياري از مسائل زنان تابوست و حتي اگر حاكميت هم با آن مخالفتي نداشته باشد گروههاي فشار و افکار سنتي در برابر مسائل زنان حساسيت دارند. رسانه هاي زنان به دلايل مختلف از جمله به اتهام سياه نمايي توقيف و يا فيلتر مي شوند. ما از رييس جمهوري آينده مي خواهيم كه تريبون های زنان را به آنها پس بدهند و اين سوپاپ اطميناني هم براي نظام جمهوري اسلامي ايران است." شركت در بخش ديگي از سخنانش يادآور مي شود كه در اين سال ها زنان در مدني ترين رفتار يعني جمع آوري يك ميليون امضا براي تغيير قوانين نابرابر با سركوب مواجه شدند و مسائل آنان نيز مانند كارگران و معلمان سياسي شد.» ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

فیروزه صابر: «این همگرایی برای همه ما تجربه و تمرین کار جمعی و اجتماعی است اینکه بتوانیم روحیه فرد گرایی مان را کنار گذاشته حول هدف مشخصی دور هم جمع شویم و حرکتی اجتماعی ایجاد کنیم . اینکه زنان باعقیده های مختلف سیاسی ، فکری ؛و... در پیوند با هم حول دو موضوع مشخص گرد آمده و اهداف مشخصی را دنبال می کنند .. .این حرکت به خصوص در جامعه زنان که دغدغه های بیشتری برای گرفتن حقوق شان دارند تداوم جدی تری خواهد داشت.» ادامه این مطلب را در اینجا بخوانید

فریده ماشینی: «تا زماني كه نگاه به زن نفقه بگير و مرد نفقه آور باشد و در قانون هم رياست برعهده مرد باشد نقش زن تقليل داده مي شود.گويي زنان در اين جامعه نقشي ندارند و پررنگ كردن نقش زن به عنوان خانه دار و همسر و مادر از سياست هاي كلان كشور است.اما واقعيت اجتماعي اين است كه زنان در همه سطوح عزم خود را براي تغيير وضعيت جزم كرده اند." به اعتقاد ماشيني با وجود اين نگاه تقليل گرايانه به زن چطور مي توان انتظار داشت كه در جهت توانمند سازي اقتصادي زنان حركت كرد؟ به گفته اين فعال حقوق زنان در حال حاضر مسائل زنان در كشور با دو خصلت همراه شده است يا به آن برچسب سياسي مي زنند و يا برايش مانع شرعي و مذهبي مي تراشند .او مي گويد:" ما زنان مي خواهيم بدانيم كه كانديداها چگونه مي خواهند در برابر اين دو مانع بايستند چرا كه زنان ديگر نمي خواهند اين پاسخ را بشنوند كه به دليل مانع شرعي و مذهبي كاري از دست رييس جمهوري برنمي آيد." او در ادامه مي گويد:"زنان از نجيب ترين گروههاي اجتماعي هستند كه براي رسيدن به مطالباتشان از شيوه هاي مسالمت آميز استفاده مي كنند اما پاسخ مناسب نمي بينند.شك نكنيد كه بي توجهي به زنان مي تواند به بحران اجتماعي منجر شود." ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

فاطمه گوارایی: «بدون تردید، طرح مطالبات مشترک زنان که بتواند از طیف‏های مختلف مورد حمایت قرار بگیرد و حتا بتواند جناح‏هایی از طیف زنان محافظه‏کار را یا طیفی که جامعه‏ی سنتی ایران را دربر گرفته، در گستره‏ی خود قرار بدهد، می‏تواند روی دیدگاه‏های مطرح شده از سوی کاندیداهای حداقل اصلاح‏طلب، در رابطه با زنان، تأثیر بگذارد و به آن‏ها به طور مستقیم یا غیرمستقیم در عمل‏کرد‏شان کمک کند.» گزارش کامل را در اینجا بخوانید

آسیه امینی: «اگر رئيس جمهوري معتفد و پايبند به برابري است، وظايف انساني اش را در برابر جامعه زنان، به انجام رسانده است و او را طلبي بر ما نيست. و اگر اينگونه نبود و حرفها بر سياق گذشته، پس از چندي به بهانه نداشتن امکانات اجرايي و تصميم گيري و ... از ياد رفت، زنان باز برگ برنده را داشته اند، که ناگفته هاي بسياري را در اين فرصت، به عرصه عمومي کشانده و به بحث کشيده اند. آنچه از پيش پيداست، اين است که نه ما چاره اي داريم از روبرو شدن و رودر رو سخن گفتن با اين ساختار قدرت مردانه. و نه آنها گريزي دارند از شنيدن و در نهايت (حتا اگر دير و دور) پذيرفتن خواسته هاي ما.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

آسیه امینی: «بعد از سی سال گروه و ائتلافی به نام همگرایی زنان تشکیل شده که در آن همه طیف های زنان با همه نگرش های سیاسی و باورهای ایدئولوژیک حضور دارند... "شعاری که همگرایی انتخاب کرده این است "ما به مطالبات زنان رای می دهیم". ما نه به شعارهایی که دیگران می دهند و نه به حرف ها و سوابقی که تا کنون داشته اند و نه به چیز دیگری کار نداریم. برای ما فقط مهم این فرصت است که به خودمان رای دهیم.» بی بی سی

پرتو نوری علاء: «همگرایی زنان با به خاطر داشتن وعده های پوچ و عمل نشده روسای جمهور پیشین رژیم اسلامی، این بار از نامزدهای موافق با مطالبات زنان، صریحاً می خواهد تا چگونگی بازنگری و اصلاح چهار اصل قانون اساسی که علیه زنان است را توضیح داده و مرجع اصلی برنامه هایشان را برای محقق کردن برابری جنسیتی اعلام کنند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

پرتو نوری علاء: «تا بحال هیچ تشکلی در ایران در عرض یکی دو ماه با چنین سرعتی موافق و مخالف نداشته است. اما مخالفت با همگرایی یک دست نیست. برخی از مخالفان کسانی هستند که وقتی کمپین یک میلیون امضاء هم شکل گرفت، شروع کردند به رجزخوانی و مسخره کردن و تحقیر و کوچک شمردن فعالیت های زنان و مردانی که در کمپین بصور مختلف امضاء جمع می کردند بویژه با این استدلال که سرانجام این امضاها روی میز همان قضات دادگاه های اسلامی خواهد رفت، پس تلاش آنان نتیجه ای نخواهد داشت. عده ای هم به این دلیل مخالف کمپین بودند که کمپین حرکتی بورژوایی و طبقاتی است و به طور سطحی به مشکلات پرداخته و به مسائل عمیق زنان کارگر و زحمتکش ایران را مد نظر ندارد، پس نمی تواند دست به اصلاحات ریشه ای بزند و با طرح چیزهایی مثل حق حضانت مادر، سد راه اصلاحات ریشه ای هستند. بعد از شکل گرفتن "همگرایی جنبش زنان"، برخی مخالفان حرفه ای که قبلاً مخالف کمپین بودند، یکباره تیزی قلم و زبانشان را از کمپین برگرفتند و این بار "همگرایی" را هدف قرار دادند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

میهن جزنی: «تا آنجایی که من از اولین روز، تمام نشریات، اعلام مواضع و اعلامیه‌‌ی همگرایی را مطالعه کردم، مطلقا این جمله‌ی ’’شرکت در انتخابات‘‘ وجود ندارد. فقط گفته‌اند، می‌خواهیم از فضای انتخابات برای بردن خواست‌های خودمان به میان توده‌ها استفاده کنیم و خیلی هم جالب است که این‌ها کارها‌شان را در کمیته‌های تبلیغی‌ـ ترویجی تقسیم‌بندی کرده‌اند و سه جهت فرستاده‌اند، به مردم، به نمایندگان و همچنین به جامعه‌ی مدنی. بنابراین، دوستان ما از این فضا به نظر من به حق استفاده کرده‌اند.» ادامه گزارش را در اینجا بخوانید

هایده مغیثی:«حقیقت این مرحله از سیاست های پیش از انتخابات ایران حاکی از آن است که جنبش زنان ایران تمام عیار به صحنه سیاست وارد شده است و با یک استراتژی بسیار سنجیده و حساب شده، گروهها و شخصیت های فعال خواهان تغییر را از درون جامعه مدنی بسیج کرده است. و بدون حمایت از هیچ کاندیدایی تحت عنوان «جنبش همگرایی زنان برای طرح مطالبات» علناَ درخواست دو موضوع اصلی را اظهار داشته است، یکم: پیوستن به کنوانسیون سازمان ملل متحد در رابطه با رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW). و دوم: اصلاح قانون اساسی در جهت رفع مواد تبعیض آمیزی که زنان را از داشتن حقوق برابر با مردان محروم می کند . این استراتژی مبتکرانه توانست حمایت بیش از 35 گروه فعال اجتماعی و حدود 600 تن از فعالان و روشنفکران را به دنبال داشته باشد...با وجود اینکه نیت و خواسته زنان پس از ورود به سیاست های انتخاباتی ایران بسیار محدود است اما این خود، اهداف بلند مدت تری را دنبال می کند...زنان با اعتماد به نفس و اطمینان و پختگی سیاسی، فعالیت های آگاهی بخشی را در جامعه گسترش داده اند که این فعالیت ها، دسترسی به پهناورترین قشر جمعیت کشور را شامل می شود. همچنین پخش هزاران بروشور که دلایل ورود زنان را به فضای انتخابات و بهره گرفتن از این فضا را بیان می کند..» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

نیره توحیدی: «ما باید بدون توجه به این که چه دولتی روی کار است، حرف ها و مطالبات خودمان را مطرح کنیم و حداکثر تلاش مان را بکنیم و فشار بیاوریم به کاندیداها، فشار بیاوریم به مسئولان، فشار بیاوریم به قانونگذاران. یعنی ما باید در همه عرصه ها به طور جدی حضور داشته باشیم و نمی توانیم از هیچ عرصه ای کنار بکشیم و قهر بکنیم که مبادا از لحاظ سیاسی آلوده بشویم. هر کسی وارد دریا می شود، مسلماَ خیس هم می شود. از این، گریزی نیست. اگر ما می خواهیم جنبشی جدی و تاثیرگذار باشیم باید در همه عرصه ها به طور جدی و محکم حضور داشته باشیم. به نظر من زنان ما بایستی که هیچ عرصه ای را خالی نگذارند و کنار نکشند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

مریم سطوت: «کساني که مبارزه عليه تبعيض را هدف خود قرار داده‏اند واقفند که پيروزي در اين راه نيازمند تغييراتي بنيادين است و حتي در شرايط وجود يک رژيم دمکراتيک نيز به پايان نمي‏رسد. مبارزه عليه تبعيض، امروز تنها خواست گروه کوچکي از زنان نيست. اين خواست گسترده شده و اين گستردگي منجمله با کوشش گام به گام کساني که در اين راه کوشيده‏اند عملي گرديده. يکي از موثرترين راههاي طرح اين خواست در سطح جامعه و تلاش براي تحقق عرصه‏هايي از آن، مطرح کردن خواسته‏هاي مشخصي در اين زمينه در شرايط انتخابات و مورد سوال قرار دادن کانديداها در اين رابطه است. بايد شرايطي بوجود آورد که کانديداها مجبور شوند در اين زمينه موضع گيري کرده و عناصري معين را در برنامه خود وارد سازند. دمکراسي و رفع تبعيض راهي است طولاني و دشوار که نياز به پيگيراني دارد تا اين مسير را طي کنند و نمي‌توان آن‌را به فرداي نامعلوم موکول فرهاد شرفی: کرد.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

مینو کیامان: «ازنظر ما به عنوان حاملان کمپین، نیل به هدف ، با توسل به خرد جمعی، ایجادهمگرایی گروههای مختلف زنان، استفاده از فرصت و گامی مثبت درجهت رسیدن به اهدافمان که همانا تغییر قوانین تبعیض آمیز است می باشد و نه تنها نافی و تضعیف کننده کمپین نیست ، به نوعی بیان همان درخواستهاست اما با شیوه هایی دیگر، و نه تنها درمقابل آن نیست همسو با آن نیز هست .....» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

فرشته قاضی: «به گفته اکثر حقوقدانان بزرگترین چالش اساسی در مقابل زنان برای مشارکت سیاسی آنان قانون اساسی است و شاید همین باور است که زنان ایرانی درهمگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات خود از کاندیداهای ریاست جمهوری، تغییر قانون اساسی را نشانه رفته اند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

فرشته قاضی: «قصد بررسی میزان صداقت در شعارها یا سواستفاده کاندیداها از فضای انتخاباتی و مطالبات مردم علی الخصوص زنان را ندارم چه برخی حتی سخن از پیوستن به کنوانسیون بر زبان می آورند آنچه که مطلوب زنان است آن یکی از تغییر قانون اساسی سخن می گوید و دیگری وزیر زن انتصاب خواهد کرد و ... گرچه همه این شعارها در فضایی انتخاباتی و بدون ارائه مبنایی برای عملی شدن آن بر زبان رانده می شود اما آنچه در این میان جای تامل دارد سکوت محمود احمدی نژاد و نزدیکان و اطرافیان وی در زمینه زنان و مطالبات آنان است. گویی مساله زنان از چنان درجه اهمیتی ساقط است که حتی زحمت سردادن شعار توخالی را نیز به خود نمی دهد. گرچه جامعه ایرانی با تفکرات طیف رئیس دولت نهم درخصوص زنان کاملا آشناست.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

فرشته قاضی: «نمی توان از تاثیر چشمگیر همگرایی جنبش زنان بر کاندیداها و جامعه بی تفاوت گذشت و همانطور که در بالا آمد الزام کاندیداها به ارائه برنامه مجزا درباره زنان از بزرگترین تاثیرات این همگرایی بوده است جنبش زنان ایران در این دوره از انتخابات ریاست جمهوری گامی تاریخی برداشت گامی رو به جلو در برداشتن موانع از پیش روی زنان در همه عرصه ها. هرچند که نمی توان انتظار داشت این گام رو به جلو و تاریخی با توجه به بافت قوانین و نگاه کاملا مرد سالارانه حکومت به این زودی ها به نتیجه برسد. راه طولانی و همچنان دشواری را پیش رو داریم .» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

آزیتا رضوان: «همگرایی در بیانیه خود در خصوص مشارکت یا عدم مشارکت در انتخابات چیزی نگفته است و نمی تواند بگوید. افراد پیوسته به این ائتلاف نقطه نظرات متفاوتی در خصوص شرکت در انتخابات و یا رای دادن به کاندیدای خاص دارند و آن ها حق رای خود را به مشارکت نگذاشته اند، اعضای همگرایی درخواست حقوق برابر برای زنان را در انتخابات به مشارکت گذاشته اند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

سمانه موسوی: «اکنون در برخورد با موضوع سرنوشت ساز انتخابات شیوه سنتی و بی قید و شرطی، حاکم بر فضای سیاسی و روشنفکری جامعه بوده است. نتایج ناخوشایند آن نیز گریبانگیر ابعادی از زندگی لایه های مختلف اجتماعی شده است. بدین ترتیب چه با سکوت و تحریم، و چه نادیده گرفتن ایرادهای وارد بر عملکرد حاکمیت و در نتیجه، مشارکت بی قید و شرط بر اساس «فردمحوری»، سر انجام موجبات ترویج «عدم گفتگو» در جامعه و مسکوت ماندن خواسته های اقشار مختلف را فراهم آورده است. چنانکه هنوز اندر خم یک کوچه ایم و عدم رشد اجتماعی و محدودیت هرچه بیشتر فضای سیاسی و بطور کلی هرچه بیشتر رویا شدن دموکراسی، دستآمد این شیوه سنتی و راههای رفته، می باشد.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

مرضیه بخشی زاده: «هدف اصلی همگرایان نیز همین باشد؛ یعنی ایجاد فضایی باز در حوزه عمومی. آنچنان که یورگن ,هابرماس نیز به آن اشاره دارد، [3] جایی که محل تبادل آزاد افکار عمومی است و به عنوان قلمرویی از آگاهی و بحث مدلل در کنار نهادهای فرهنگی و ادبی و رسانه های چاپی، مجموعه ای از عقاید را می آفریند که می تواند از دولت انتقاد کند و از آن دعوت کند که خود را در مقابل شهروندانی مطلع توجیه نماید؛ آنچنان که در بیانیه همگرایان نیز، از یکسو آشنا کردن مردم با مفاد کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض از زنان، اصول نابرابر قانون اساسی و لزوم تغییر آن و از طرف دیگر عدم انفعال جنبش و طرح مطالبات خود در هر شرایطی، هدف اصلی شمرده شده است.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

پری سکوتی: «شاهد و دلیل تفاوت بین همگرایی با ائتلاف های قبلی، خواسته های مصوب و منعکس در «جزوه تشریحی» همگرایی است. در جزوه تشریحی همگرایی جنبش زنان، از میان مطالبات کثیر مطرح شده ی زنان طبقه متوسط، ایضاَ چند اصل مهم در باره مطالبات زنان کارگر شاغل (مزد و حقوق بگیران) نیز نگاشته شده، با این وجود، «سازوکاری» برای جذب و همکاری زنان کارگر و شاغلین بخش خصوصی و سایر اقشار مزد و حقوق بگیر، در همگرایی پیش بینی نشده است. این ابهام ـ ایضاَ ضعف تاریخی ـ در پراتیک اجتماعی همگرایان، در ائتلاف های قبلی (منجمله در کمپین یک میلیون امضا،) هم وجود داشت. موضوعیت این تنگدستی و ضعف انکارناشدنی در ائتلاف های قبلی، توجیه و انکار می شد. ولی اکنون که اکثر قریب به اتفاق رهبران اصلی کمپین یک میلیون امضاء در جنبش همگرایی هستند و اعضای موسس کمپین قانون بی سنگسار و «کانون زنان نواندیش ایران» هم حضور دارند پس امکانی به وجود آمده که طشت رسوایی این ضعف تاریخی جنبش زنان ایرانی، پس از چند دهه غفلت، بر آفتاب آید و به مهمیز چالش کشیده شود تا برای رفع آن در همگرایی جنبش زنان چاره ای نمایان گردد.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

آینا قطبی یعقوبی: «اجماع و ائتلافی که شاید اول بار در مواجهه با لایحه حمایت از خانواده شکل گرفت و هرچند که به نفس عمل چانه زنی با قدرت، انتقاد داشته باشیم، اتفاق امیدوار کننده ای بود که از همان زمان نوید آشتی تازه ای می داد که ثمراتش را قطعا در آینده خواهیم دید. به هر روی این همگرایی چه در امر رسیدن به مطالبات ما زنان در انتخابات موفق باشد و چه نه، جای بسی خوشوقتی است که دانه هایی که کاشته ایم به نهالی مقاوم بدل شده اند که در صورت تداوم رویه های این چنینی می تواند به بار و بر هم برسد.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

الهه شریف پور: «در عمر کوتاه همگرايی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات، اعضای آن با کوشش های بی وقفه توانسته اند به دستاورد های مهمی دست يابند. اعضای همگرایی در يک اقدام بی سابقه در ملاقاتهای خود با کاندیداها، مشاوران کاندیداها و شخصیتهای سیاسی، توانسته اند مطالبات مطرح شده از سوی همگرایی را به بیانیه ها، وعده ها و سخنرانی های کاندیداها وارد کنند. مهدوی کروبی در پی هشدار اعضای همگرايی، به رد صلاحيت زنان توسط شورای نگهبان اعتراض کرد و از اين شورا خواست که واژه «رجل سياسی» از شروط مطرح شده در قانون اساسی برای انتخاب ریيس جمهور را تفسير کرده و يا علت رد اعتبار زنان نامزد شرکت در انتخابات رياست جمهوری را بطور علنی اعلام کنند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

مریم رحمانی: «امیدوارم رئیس جمهور آینده مانند این عزیز فراموش کار نباشد. و فراموش نکند دنیا با بحران اقتصادی روبروست و فقر زنانه شده است.کاش یادش نرود استخدام فقط مرد چه آسیب های می تواند به زنان وارد کند. کاش یادش بماند زنان هم حق دارند کار آبرومند داشته باشند. حق دارند خوب زندگی کنند. حق دارند محترم باشند.حق دارند استثمار نشوند چه از سوی خانواده چه از سوی جامعه.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

سحر مرانلو: «فرآیند «همگرایی جنبش زنان در طرح مطالبات در انتخابات» یک نمونه مثبت برای تولید و افزایش سرمایه اجتماعی گروه های فعال در زمینه زنان در کشور بود ه است. اینکه فعالین در حوزه زنان اينكه فعالین در حوزه زنان از گروه های مختلف همزمان با هیاهوی انتخاباتی گردهم آمدند و بر اساس نقاط اشتراك ارزش ها و هنجاری مشترک خلق کردند و بر اساس این ارزش ها به هم اعتماد کردند نمونه آشکاری از ایجاد سرمایه اجتماعی است. میزان استقبال از این فرآیند در میان سایر گروه های اجتماعی هم نشان می دهد که آثار تولید سرمایه اجتماعی به گروه های زنان محدود نبوده بلکه بر سایر گرو هها هم تاثیر داشته است .» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

صبا واصفی: «پشت سر گذاشتن تجربه های چند ساله ی اخیر واز دست رفتن اندک امید هایی که برای حرکت زنان به سوی رشد وارتقا بود، سبب شد زنان ایرانی بار دیگر به شکلی متفاوت گرد هم آیند وبا با جهان بینی ها وایدئوژی های متفاوت برای مطالبه ی مسلم ترین حقوق خود بکوشند و در این راستا دولت دهم را درمحدوده ای که قانون اساسی تعیین کرده، مسئول بشناسند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

عبدالفتاح سلطانی: در صورت پیوستن ایران به کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان در پاره ای از اصول قانون اساسی تغییراتی به شرح زیر باید صورت گیرد:

- الف) در اصل 19 قانون اساسی بعد از واژگان «رنگ، زبان» باید کلمه «جنسیت» نیز اضافه گردد و اصل 19 بدین ترتیب اصلاح گردد: «مردم ایران از هر قوم و قبیله که باشند از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ، نژاد، زبان، مذهب و جنسیت و مانند اینها سبب امتیاز نخواهد بود.» - ب) اصل 20 بدین شرح باید تنظیم و اصلاح گردد: «همه افراد ملت اعم از زن و مرد یکسان در حمایت قانون قرار دارند و از همه حقوق انسانی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با رعایت مقررات کنوانسیون جهانی محو کلیه اشکال تبعیض علیه زنان برخوردارند.» - پ) در اصل 21 قانون اساسی باید عبارت: «با رعایت موازین اسلامی» که در صدر اصل آمده حذف شود و همچنین در بند 5 اصل 21 عبارت: «در صورت نبودن ولی شرعی» باید حذف گردد.
 ت) در اصل 115 قانون اساسی به جای واژه «رجال» باید از واژه «شخصیت های» استفاده شود.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

باوند بهپور: «این‌که گروهی با عقایدی تا بدین‌حد متفاوت و نظرهایی بسیار مختلف درباب سیاست (از تحریم گرفته تا حمایت شخصی از هر حزب و کاندیدای موجود) می‌توانند براساس امری انسانی و همگانی، بر پایه برابری و نه شباهت، در کنار هم بایستند نه نشانه‌ای که خود دلیلی بر امکان امیدواری است. این‌که گروه‌هایی وجود داشته باشد که در آن‌ها تمامی اعضای‌اش قادر باشند گامی در جهت اهداف آن گروه بردارند، گروه‌هایی که هیچ‌کس از آن بیرون نماند مگر آن‌که با برابری و آزادی مخالف باشد و این را در ساختار درونی خود گروه نیز انعکاس یابد، این‌که مردم هنوز چنان باشند که بتوان چنین گروه‌هایی را در دل آن‌ها تشکیل داد (اگر فراتر نرویم و چنین نگوییم که مردم اساساً چنان‌اند که نمی‌توان خیلی عظیم از آن‌ها را چنان عقیم ساخت که با-هم‌-بودن از اساس درمیان‌شان ناممکن شود) آن‌گاه شاید بتوان گفت که نام جمهوریت در میان چنین کسانی در حال تقلاست؛ که امید، اگر باشد، نه در تغییرات عظیم ناگهانی، که در تغییرات بی‌بازگشت است.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

باوند بهپور: «کمپین یک میلیون امضاء به واسطه‌ی روش‌اش در زمان انتخابات به همان اندازه فعال و مطرح است که در سایر روزها، و همگرایی به واسطه‌ی روش‌اش توجه رسانه‌ها را در زمان انتخابات بیشتر به خود جلب کرده است؛ و این دستاوردی جانبی نبوده بلکه اساسِ شیوه‌ی آن است. همگرایی فضایی را مورد استفاده قرار داده که با ایده‌ای دیگر گشوده نمی‌شد؛ ممکن است بپرسیم (همچنان که پرسیده شده است) که آیا این فضا اساساً قابل استفاده خواهد بود یا نه، اما دلیلی ندارد که آن را نوعی آلترناتیو قلمداد کنیم که نقطه‌ی مقابل سایر جنبش‌ها قرار می گیرد. بسیاری هخرده گرفته‌اند که چرا همگرایی در مورد مشارکت یا تحریم در انتخابات سکوت کرده؛ در حالی که این سکوت تلویحاً به معنای تشویق مشارکت است. سؤال اینجاست که اگر همگرایی در این‌باره موضع اتخاذ می‌کرد دیگر نمی‌توانست «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات» باشد.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

محمد مصطفایی: «فعالین حقوق زن نمی توانند به صورت یک بعدی و یک مسیر حرکت کنند تا به خواسته های خود برسند. آنها باید برای رسیدن به هدف هر راهی را که به ذهنشان می رسد با توسل به کار گروهی انجام دهند. موضوع همگرایی هم یک از صدها راهی است که تا کنون فعالان حقوق زن انتخاب و با پشتوانه گروهی بودن مطالبات خود را به بهانه مطرح کردن با کاندیداها به دیگران به خصوص مسئولین مطرح می کنند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

مهدی الماسیان: «زنان به همت وحدت و انسجام گروه ها و طیف های مختلف به لحاظ ایدئولوژی و حتی سیاسی، با پیگیری و پافشاری بر مطالبات خود پس از انتخابات، سعی بر تثبیت هویت مدنی خود دارند و این هم تازه ای دیگرست چرا که در ایران مان همیشه فعالیت ها و تکاپوها پس از سپری شدن ایام انتخابات کمرنگ و یا حتی متوقف می شد و همین دست کاندیداها را برای سردادن شعارهای عاری از نقص و وعده های رویایی باز گذاشته بود. اینجاست که بدها به کنار می روند و به خوب ها رای داده می شود. خوبی که مشخصا پاسخگوی پرسش های آگاهانه زنان و اعلام مشخص موضع اش باشد، و چنانچه خوبی درمیان نبود جاهای خالی در صف روز انتخابات پر نخواهند شد.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

پویا: «به باور من تلاش هایی مثل «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات» قدم اساسی و خوبی برای غلبه بر این اندیشه ها و سیاست های «دقیقه ی نودی» است. مردم مطالبات شان را مطرح می کنند و آنوقت میزان اصلاح طلبی کاندیداها را محک می زنند. به این ترتیب این مطالبات مردم است که محور قرار می گیرد. آنوقت می شود درباره ی محدودیت های قانونی و ساختاری و روش های اصلاح و تحول بحث کرد. آنوقت دیگر اصلاح طلبی به وسیله ای برای رای جمع کردن و کسب وجهه تبدیل نمی شود چون ادعای اصلاح طلب بودن، بر خلاف امروز، مسئولیت به همراه می آورد.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

روزبه میرچرخیان: «اعضای همگرایی و حامیان آن تنها خواهان اعلام مطالباتشان در سطحی گسترده هستند و می‌خواهند آن را به گفتمانی عمومی تبدیل کنند تا کاندیداها هم با مشاهده‌ی حمایت طیف‌های گوناگون جنبش زنان و اقشار مختلف مردم به سکوت و در واقع اعلام رضایت ضمنی خود در قبال ساختارهای مردسالارانه و تبعیض‌آمیز موجود در جامعه و حکومت پایان دهند و در برابر این خواسته‌ها موضعی شفاف بگیرند.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

محمد جم: «گروهی انرژیمند از سلاله اکتیویست های جنبش زنان و دانشجویان تحکیمی و غیر تحکیمی، به اراده و عشق، و سرسپردگی به کسب آزادی، با جهشی جسورانه در استفاده از فضای انتخاباتی، بشارت زنده کردن گردانهای مستقل دانشجویی؛ و خلق «همگرایی» فمینیستی به جهت بازسازی سلولهای مقاومت زنان را سر داده اند با هدفی تحول طلب [مطالبه محور]، مکمل آن اما طلب وحدت است با نیروهای حاشیه. برنهاده ی این طیف از زنان و دانشجویان برای عبور از بحران حاضر، در بن مایه خود، تحول در کالبد ـ فرم ـ مبارزه مدنی است.» ادامه مطلب را در اینجا بخوانید

فرهاد شرفی: «مي توان عنوان نمود كه « همگرايي جنبش زنان » به انتخابات موجود به عنوان يك «امكان» و فرصت براي رسيدن به خواستهاي خويش مي نگرد و نه به عنوان يك هدف. به عبارتي انتخابات و مهمتر از آن «فرآيند انتخابات» به عنوان موقعيتي فراروي «جنبش زنان» براي مطرح نمودن خواستهاي زنان مي باشد. ويژگيهاي مهم و بارز اين رويكرد «خواسته محوري» را در اين فضا مي توان به صورت زير عنوان نمود: 1 – ايجاد فضايي براي گفتگو و خلق عرصه سياسي، 2- ارتقاي سطح آگاهي افراد جامعه نسبت به حقوق زنان، 3 – نقدگفتمان هاي مشاركت پرور صرف یا حضور حداکثری در رای گیری به صورت پوپولیستی، 4 – تقويت وجه اثباتي و دموكراتيك «جنبش زنان»، 5- درگير نمودن افراد و شهروندان به صورت آگاهانه و ايجابي و نه بسيج وارانه در فرآيند انتخابات، 6- تقويت حركت هاي مسالمت آميز، خودجوش و افقي و 7 – تعامل با نهادهاي انتخابی و تمرين گفتگو با دولت. فضای انتخاباتی به طور کل توسط کنش گران بوجود می آید. فضا از پیش وجود ندارد. فضا زاده و ساخته می شود. ماهیت و گسترۀ فضا توسط کنشگران شکل می گیرد. کنشگران می توانند این فضای سیالگونه را به سمت خواسته ها و برنامه های خود در حد توان اجتماعی خویش شکل دهند. بنابراین فضای انتخاباتی توسط نوع و شکل ارادۀ جمعی و عمل جمعی افراد ساخته و پرداخته می گردد. فضاهای حرکت جمعی توسط افراد و عمل و ارادۀ آنها به وجود می آید. اساساً عرصۀ عمل یعنی عرصۀ حرکت سیاسی و مدنی، توسط کنش گر شکل می گیرد»... ادامه این مطلب را در اینجا بخوانید