صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      بخش های پیشین سایت....     مهمان مدرسه....  
 

"گل پسرم رو قربون!" / آسيه اميني

9 اسفند 1386

<:voir_en_ligne:> : روزآنلاین

‏"گل پسرم رو قربون / تاج سرم رو قربون / مي خواد بره به مدرسه / بخونه حساب و هندسه / بزرگ بشه، زن بگيره / ‏عروس برا من بگيره / خودش کنارم مي شينه / زنش برام ميز مي چينه / آب مي آره / نون مي آره / پلو و فسنجون مي آره.‏

نخستين واکنش دختر 8 ساله من به اين شعر آقاي مصطفي رحمان دوست، از کتاب "ترانه هاي نوازش"، اعتراض بود. او ‏به محض خواندن اين شعر با صداي بلند گفت: "بيچاره زنه!" و توضيح مفصلي داد دراين باره که چرا همه کارهاي سخت ‏اين شعر را زن انجام داده و پدر و پسر نشسته اند و...‏

اين شعر آيا تنها برداشتي از جامعه امروز ماست، يا اينکه آن را بايد نوعي فرهنگسازي در هنجارپذير کردن دختران و ‏پسراني نيز به شمار آورد که زير سايه اين نگاه قد مي کشند؟ ‏

تحميل نقش پذيري زنانه و مردانه از "ناز دادنهاي" پدرانه و مادرانه ما شروع مي شود، در رفتارهاي اجتماعي غالب و حتا ‏در تصاوير و موضوعات و نامهاي کتابهاي درسي ما ادامه مي يابد، به گونه اي که به طور مثال کتابهاي فارسي دوره ‏راهنمايي مدرسه هاي ما، اسامي پسر را پنج برابر اسامي دختر و تصويرهاي مردانه را سه برابر تصويرهاي زنانه به کار ‏برده است.‏

اين روند ادامه پيدا مي کند تا مرز ديپلم؛ پايان ديکتاتوري درس و مدرسه و آغاز روبرو شدن با دنياي ديگري که در آن ‏دختران و پسران بايد با واقعيت هنجارهايي که به آنها آموخته شده، روبرو شوند. ‏

‎‎مفري به نام دانشگاه‏‎‎

بي اغراق بايد گفت که وارد شدن به دانشگاه و ادامه تحصيل براي بسياري از دختران جامعه ايراني، تنها راه وارد شدن به ‏بازار کار، چرخه اقتصادي و موقعيت اجتماعي است. چرا که زمينه سازي براي وارد شدن به فعاليتي که معيشت آينده ‏پسران خانواده را تعيين کند، حتا اگر ادامه تحصيلي در کار نباشد، براي بسياري از خانواده هاي ايراني يک وظيفه محسوب ‏مي شود، وظيفه اي که قانون مدني نيز در ماده 1105 خود مبني بر دادن رياست خانواده به مرد، آن را تثبيت کرده است. ‏بنابراين تحصيل، تنها راه پيش رو براي بسياري از دختران جامعه ايراني است که بتوانند بر قانوني که اختيار آنها را تا ‏زمان ازدواج به دست پدر و پس از ان به دست همسر مي دهد و نيز بر خانواده هايي که تنها انگيزه شان براي دادن استقلال ‏به دختران، ادامه تحصيل است، پيروز شوند. ‏

اين يک شعار نيست! به آمار ورود دختران به دانشگاه ها نگاه کنيم. از سال 1375 تا سال 1384، در کليه رشته ها و کليه ‏مقاطع تحصيلي، شمار دختراني که توانسته اند به دانشگاه ها وارد شوند، به ترتيب 43، 43، 46، 48، 51، 52، 53، 54، ‏‏54 و 55 درصد بوده است. ‏

از بعد از اين سال، يعني سال 84 است که به گفته مرکز پژوهشهاي مجلس شوراي اسلامي، سازمان سنجش تصميم گرفت ‏که در سال 1385 در 26 رشته و در سال 1386 در 39 رشته سقف 30 تا 40 درصدي براي ورود دختران به دانشگاه ‏گذاشته است. تصميمي که تا زمان انتشار گزارش مرکز پژوهش هاي مجلس، انتشار عمومي نيافته بود و مديران اموزشي ‏کشور تا حد ممکن از پرداختن به آن سرباز مي زدند.‏

دليل اين تصميم گيري در گزارش اين مرکز، "مشکلات ناشي از حضور بيشتر زنان در دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالي" ‏عنوان شده و البته آن را نگران کننده خوانده است.‏

فارغ از اين که برخي از نمايندگان مجلس، اين گزارش را جدا از تصميم گيريهاي نمايندگان ملت دانستند، رئيس سازمان ‏سنجش ضمن تاييد اعمال




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    5 شهریور: سالگرد اعلان عمومی کمپین یک میلیون امضاء    8 مارس : روز جهانی زن    22 خرداد : روز همبستگی زنان ایران    ائتلاف علیه لایحه حمایت از خانواده    دانشگاه و زنان    دردسر جنسیت    زنان زندانی    مهمان مدرسه    همگرایی جنبش زنان در انتخابات    چالش ما(ه)    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان