صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

روش و منشِ كار جمعي

گفتگوی کاوه مظفری با سعيد مدني-17 دی 1387

مدرسه فمینیستی: نااميدي و بي اعتمادي از نخستين نشانه هاي برخورد با موانع و مشكلات در يك حركت جمعي است. بسياري مواقع، وقتي يك حركت جمعي با مسائلي مواجه مي شود كه سرعت حركتش را كند مي كند، يا حتي خطر آنرا دارد كه كامل متوقفش كند، يكي از ساده ترين «واكنش»ها اين است كه ماهيت «جمعي بودن» كنش را زير سوال بريم. شايد به همين دليل است كه برخي آنقدر نااميد و بي اعتماد مي شوند كه حتي مي گويند: «كار جمعي ديگر فايده اي ندارد، بايد فردي ادامه داد، اصلاً ايراني ها كار جمعي بلد نيستند». و بسياري جملاتي از اين دست كه تنها باعث تشديد مشكلات و موانع مي شود.

دغدغه بررسي و تحليل چنين مسائلي، همزمان شد با مطالعه كتاب «روانشناسي و تغييرات اجتماعي» نوشته استوارت پيزر و جفري تراورز. اين كتاب، كه توسط نشر دانژه در سال جاري راهي بازار شده، به همت سعيد مدني ترجمه گرديده است، و حاوي نكات مفيدي درباره فرايند ايجاد تغييرات اجتماعي از منظر روانشناسي اجتماعي است. بدين سبب، تصميم گرفتم كه به بهانه اين كتاب و در ارتباط با مشكلات و مسائل موجود در زمينه كار جمعي، مصاحبه اي با سعيد مدني انجام دهم.

سعيد مدني، تحصيلكرده رشته روانشناسي است. وي با اينكه، در فضاهاي سياسي بيشتر به عنوان يك فعال ملي-مذهبي شناخته شده است، اما بايد ادعا كرد كه در حوزه پژوهش و تحقيق، يكي از پژوهشگران فعال در زمينه مسائل اجتماعي است. مدني، در حوزه هايي همچون «اعتياد»، «کودک آزاري»، «تن فروشي» و «سرمايه اجتماعي» تحقيقات و مطالعات ارزنده اي داشته است. در ادامه، متن گفتگو با ايشان را مي خوانيد:

كاوه مظفري: وقتي حركت هاي جمعي يا فعاليت نهادهاي مدني با مشکل مواجه مي شوند، عموماً اين جمله بسيار شنيده مي شود که «ما ايراني ها کار جمعي بلد نيستيم». نظر شما در اين باره چيست؟ آيا شما هم فکر مي کنيد ما ايرانيان توانايي انجام کار جمعي نداريم؟ و در نتيجه تغيير از پائين امکان پذير نيست، و بايد منتظر تغيير از بالا توسط نخبگان يا نيروهاي ماورايي باشيم؟

سعيد مدني: پاسخ به اين سوال نياز به يک مقدمه دارد، و آن اينکه تغيير اجتماعي تا چه حد اراده گرايانه است و تا چه حد جبري. برخي تصور مي کنند که کافي است تا يک اراده جمعي وجود داشته باشد که پس از مدتي نيرو و انرژي گذاشتن، آن اراده در نهايت به تغييري اجتماعي منجر شود. در مقابل، برخي معتقدند که تغيير اجتماعي حاصل گذر زمان و جبر تاريخي است. اما من يک موضع بينابين دارم. براي اينکه خيلي بحث نظري نشود، بهتر است که اشاره کنم به اتفاقاتي که در سه دهه اخير در جامعه ايران افتاده است:

وقتي جامعه ايران سال 1386، را با جامعه ايران سال 1357 مقايسه کنيم، شاهد تغييراتي جدي خواهيم بود. تغييراتي جدي که در هر سه سطح دانش، نگرش و رفتار ايرانيان اتفاق افتاده است. اما، واقعيت اين است که ما، نيروي اجتماعي جدي اي که «پروژه» خود را، اين تغييرات اجتماعي قرار داده باشد، سراغ نداريم. در واقع، در اين دوره نهادهاي رسمي در حال انجام کارهاي خودشان بودند و هنجارهاي رسمي خودشان را تبليغ مي کردند و تلاش مي کردند که دانش، نگرش و رفتار مردم را متناسب با هنجارهاي خودشان سامان بدهند. اين نهادها در واقع قوي ترين نيروي سازمان يافته در جامعه ايران در آن دوره بودند. چراکه در آن دوره، نه حرکت سياسي م




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان