صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      بخش های پیشین سایت....     مهمان مدرسه....  
 

منیژه حکمت: نسل جوان، آینده‌ی ایران را درست رقم خواهد زد

10 اسفند 1386

<:voir_en_ligne:> : رادیو آلمان

فیلم سینمایی "سه زن" که در پنجاه و هشتمین دوره‌ی جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم برلین، چندین بار در بخش "پانورامای ویژه"ی این فستیوال به‌نمایش درآمد، با زنگ‌های پایان‌ناپذیر یک تلفن دستی آغاز می‌شود. اولین چهره‌ای که در کادر دوربین (داریوش عیاری) قرار می‌گیرد، چهره‌ی مینو (نیکی کریمی) است که با نیسان بنفش رنگی در ترافیک شلوغ شهر تهران با مادرش در راه مطب دکتر است. با دومین گفت‌وگوی تلفنی، دومین مسئله‌ی این شخصیت اصلی فیلم با تماشاگر در میان گذاشته می‌شود: ناپدید شدن دختر دانشجویش، پگاه (پگاه آهنگرانی). مینو هنوز از حل این مشکل فارغ نشده که سومین مسئله هم رخ می‌دهد: مسئله‌‌ی پیچیده‌ای که به یک قالیچه‌ی عتیقه مربوط می‌شود. در فیلم "سه زن" همه چیز با یک قالیچه آغاز می‌شود و همه چیز هم با همین گنجینه‌ی پرارزش که نماد فرهنگ ملی ایرانی‌‌ها را یدک می‌کشد، پایان می‌یابد. منیژه حکمت در این فیلم، سه رشته‌ی روایتی را که از سرنوشت سه زن از سه نسل مایه می‌گیرد، درهم می‌بافد و آن را با گره‌های سه برش زمانی گذشته، حال و آینده درهم می‌تند. با این کارگردان متعهد، نه تنها درباره‌ی نکات نمادین فیلم‌اش "سه زن"، بلکه پیرامون وضعیت سانسور سینمایی در ایران هم به‌گفت‌و‌گو نشسته‌ایم:

دویچه‌‌وله: به نظر می‌آید که در فیلم "سه زن"، روی نسل جوان تاکید بیشتری داشته‌اید. چون در شخصیت‌پردازی شخصیت‌های جوانتان، سایه‌‌روشن‌های این شخصیت‌ها را هم مشخص کرده‌اید. مثلاً دختر که نامش پگاه است، احتمالاً سمبل جوان‌هایی است که در جست‌وجوی راهشان هستند و هنوز تصور مشخصی از آینده‌ی خود ندارند. یا شخصیت دیگر، بابک، را احتمالاً سمبل جوان‌هایی گرفته‌اید که می‌دانند راهشان به کجا می‌انجامد. بابک روی فرهنگ ملی خیلی تاکید می‌کند. در حالی که دو نسل دیگر، بیشتر در حاشیه مطرح شده‌اند. یعنی در فیلم، این‌طور مشخص شده است که ما می‌دانیم چه سرنوشتی داشته‌اند. یا بیننده می‌داند که مادربزرگ چه زندگی‌ای را پشت سر گذاشته، وقتی که این قالیچه را می‌بافته و همین‌ جور مادر پگاه که درگیر مسایل روزمره و حل مشکلات روزانه و در عین‌حال حفظ میراث فرهنگی است. آیا خواسته‌اید بیشتر روی جوان‌ها تأکید کنید یا سه نسل را به طور مساوی در این‌جا مطرح کنید؟

منیژه حکمت: ببینید، نسل گذشته به‌خاطر عدم حافظه‌ی تاریخی ملت ایران و روشنفکر ایرانی و کلاً ایرانیانی که روزگار سپری می‌کنند، همیشه تنهاست. اگر ببینید، نسل گذشته را ما همه‌جا تنها می‌بینیم. چون هیچ کس رجوع به گذشته نمی‌کند. اگر رجوع به گذشته بکند، اتفاقات دیگری می‌افتد برای ما. اتفاقات خوبی خواهد افتاد. به همین خاطر نسل گذشته را من تنها می‌بینم و تنها دارد باری که روی دوش‌اش است می‌کشد. هیچ کسی نیست کمک‌اش کند. آن کمک، آن حافظه‌ی تاریخی‌ست که درس بگیریم از گذشته و مدام تکرار نشویم و تکرار نکنیم. نسل میانی، نسل ماست. نسل آرمان‌خواه، نسل مسئولیت‌پذیر، نسلی که فقط چهل‌­ پنجاه‌سال زندگی نکرده، نسلی ا‌ست که هزارسال زندگی کرده، نسلی ا‌ست که جنگ را دیده، انقلاب را دیده، تحریم را دیده و.... به نظر من نسل ما، جزو نسل‌های خاص دوران‌های مختلف تاریخ ایران است. این نسل، نسل مسئولیت‌پذیری است، نسل آرمان‌خواهی است، ولی




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    5 شهریور: سالگرد اعلان عمومی کمپین یک میلیون امضاء    8 مارس : روز جهانی زن    22 خرداد : روز همبستگی زنان ایران    ائتلاف علیه لایحه حمایت از خانواده    دانشگاه و زنان    دردسر جنسیت    زنان زندانی    مهمان مدرسه    همگرایی جنبش زنان در انتخابات    چالش ما(ه)    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان