صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

زنان ایران و جمهوری اسلامی*

نیکی ر. کدی / ترجمه نریمان رحیمی-28 اسفند 1387

مدرسه فمینیستی: پروفسور نيکي آر. کدی (Nikki Keddie)، استاد افتخاري تاريخ ايرانيان در دانشگاه ايالتی کاليفرنياست. وی در سال 1930 م. در بروکلین نیویورک متولد شد و در سن 25 سالگی از دانشگاه کالیفرنیا _ برکلی در رشته تاریخ خاورمیانه دکترای خود را گرفت. تخصص او تاریخ ایران معاصر است. خانم کدی نزدیک به 10 کتاب به قلم خود و دوازده کتاب با همکاری دیگران و بیش از صد مقاله منتشر کرده است که اغلب آن ها مربوط به ایران و دنیای اسلام است که از جمله یکی از معتبرترین آن ها کتابی درباره سید جمال الدین افغانی (اسدآبادی) است. نیکی کدی پایه گذار و سردبیر مجله «کوتنشن» است که از سال 1991 منتشر شده است. او در عکاسی و تهیه اسناد تاریخ شفاهی تبحر دارد و بخش هایی از عکس های او از یمن و عشایر قشقایی ایران به نمایشگاه ها راه یافته است. تاکنون چند کتاب از کدی به فارسی در ایران ترجمه شده است از جمله «مذهب و شورش در ایران: نهضت تنباکو 92-1891 (امیرکبیر، 1355)، «ریشه های انقلاب: تاریخ تعبیری ایران مدرن» (1370). در سال های اخیر دو کتاب به نام های «ايران مدرن : ريشه ها و نتايج انقلاب» ( انتشارات دانشگاه ييل ؛ 2006) و «زنان در خاورميانه: گذشته و حال» ( انتشارات دانشگاه پرينستون ؛ 2007) از وی منتشر شده است. نیکی کدی در زمینه تاریخ زنان جوامع مسلمان نیز نوشته های گوناگونی دارد، از جمله «زنان در دنیا مسلمان، زنان در تاریخ خاورمیانه و مناظره در اطراف جنسیت و جنس. از وی علاوه بر کتاب های متعدد، مقالات بسیاری درباره موقعیت زنان ایران به نگارش درآمده. «موقعیت و تلاش های زنان ایران از انقلاب 57 تاکنون» مقاله دیگری از ایشان است که در مدرسه فمینیستی منتشر شده است.**

تمایل و کشش فزاینده زنان ایران به حفظ و گسترش حقوق شان، مدت زمان طولانی در مرکز توجه و تجربیات آنها قرار داشته است. پاسخ های زنان به چالش های پیش رو در حال تحول هستند.

مسئله ی زنان در ایران پس از انقلاب 1357 موضوع عمده و حساسی بوده است در نتیجه، بحث درباره موضوعی چنین حساس و بغرنج در قالب نوشته ای کوتاه، البته کار ساده ای نیست. با این حال در این مقاله کوتاه، به موضوعی می پردازم که هر چند با سی امین سالگرد انقلاب مربوط است ولی با دوره ی پیش از آن نیز ارتباط دارد، یعنی اهمیت وجود "دو فرهنگ" در رابطه با زنان ِ شهری در ایران قرن بیستم: فرهنگ عوام در کوچه و بازار، و نیز فرهنگ نخبگان تحصیل کرده، که به شکل تاسف بار اما نه منحصر بفرد، اصلاحاتی را که در پیش از انقلاب در جهت حقوق زنان انجام شده به حاکمان خودکامه به عنوان ابزار و آلت دست آمریکا نسبت می دهند(1).

مانند بسیاری از کشورهای دیگر، اکثریت مطلق نسل های اول و حتی نسل های بعدی طرفداران حقوق زنان در ایران، از میان نخبگان و تحصیل کردگان اجتماع برخاسته بودند. آنها به زنان طبقات پایین اجتماع بیشتر به چشم دانشجویان کلاس های درس شان نگاه می کردند تا به چشم یک همکار. اولین طرفداران کشف حجاب (و دیگر حقوق برابر) تعدادی از زنان نخبه بودند و هنگامی که رضا شاه در سال 1314 قانون کشف حجاب را تصویب و اجرا کرد، این قانون به جمع کثیری از زنان ایرانی آسیب رساند و سبب ساز محدودیت برای آنان شد.

مدرنیزاسیون حقوق زنان و فعالیت های دولت در ارتباط با زنان از دوره ی شاهان پهلوی آغاز شد، که شامل تاسیس مدارس و هنرستان های حرفه ای برای




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان