صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      بخش های پیشین سایت....     مهمان مدرسه....  
 

در دفاع از تجربه ی کمپین یک میلیون امضا

عبدالله مومنی-20 اسفند 1386

<:voir_en_ligne:> : ادوار نیوز

«برای اینکه صاحبان امتیاز،حقوق محرومان از امتیاز را به آنها برگردانند هیچ محرکی نیرومند تر از این نیست که خود محرومان بر حقوق خود اصرار ورزند و بکوشند امتیازاتی را که حقشان است فرا چنگ آورند؛ از همین روست که هر استدلالی علیه حقوق ویژه ی مردان، مادام که زنان مهر سکوت بر لب زده باشند، در میان مردم چندان رواج نخواهد یافت، زیرا همه با خود می گویند زنان خودشان از این وضعیت شکوه ای ندارند. سکوت زنان بی تردید به مردان امکان می دهد که از امتیازهای ناعادلانه مدت بیشتری بهره مند شوند، اما از نا عادلانه بودن آن امتیازها ذره ای نمی کاهد»
انقیاد زنان- جان استوارت میل

هشتم مارس هر سال یاد آور مبارزات حق طلبانه ی زنان است. جنبش جهانی زنان جهت دستیابی به حقوق برابر امسال صد ساله می شود. پیشرفتهای زنان در این ماراتن یکصد ساله ستودنی و غیر قابل انکار است، چهره ی امروز جامعه ی زنان به عنوان نیمی از پیکره ی جامعه ی بشری با صد سال پیش قابل مقایسه نیست،تمام آنچه جنبش برابری طلبی زنان در تمام طول قرن گذشته به دست آورده است حاصل مبارزاتی درازمدت، سخت و مستمر بوده که هر بخش آن فصلی درخشان از مبارزات جامعه ی بشری برای نیل به زندگی در خور شان انسانی محسوب می شود.

نقل است زمانی که جان استوارت میل فیلسوف بزرگ قرن نوزده درگیر مبارزات انتخاباتی برای راهیابی به پارلمان بود مردی به طعنه از او پرسید که «راست است که می گویند شما معتقد به برابری زن و مرد و طرفدار اعطای حق رای به زنان هستید؟» استوارت میل پاسخ داد «آری من معتقد به برابری زن و مرد و طرفدار اعطای حق رای به زنان هستم» پاسخ «میل» با خنده ی شدید حضار مواجه شد. حالا بیش از صد سال از آن زمان گذشته است. امروز نه تنها آنچه فیلسوفی نظیر میل قریب صد و پنجاه سال پیش گفته بود برای بخش زیادی از مردم دنیا جزء بدیهیات محسوب می شود بلکه احتمالا اگر افرادی از جنس آن «مرد سئوال کننده» بخواهند این بدیهیات را زیر سئوال ببرند نه تنها با استهزای جامعه ی بین الملل که حتی با خشم و طرد بخش قابل توجهی از جامعه ی بشری مواجه می شوند، این واژگونه شدن اوضاع به نفع پارادایم برابری زن و مرد آسان به دست نیامد، زنان در این راه مبارزات گسترده ای را سازمان دهی کردند و البته هزینه های گزافی هم پرداختند.در واقع همه چیز از لحظه ای شروع شد که زنان «مهر سکوت» از لبهای خود برداشتند.

زنان ایرانی نیز همانگونه که بارها گفته و نوشته شده از مشروطه بدین سو تلاشهای کم وبیش سازمان یافته ای را برای دست یابی به حقوق برابر سامان دادند که اکنون نه مجال بازخوانی آنهاست و نه این نوشتار کوتاه تاب انجام چنین وظیفه ای را دارد.

آنچه مدنظر من در این نوشته ی کوتاه است، نگاهیست به تجربه ی کمپین یک میلیون امضا و درسهایی که از آن می توان آموخت. تجربه ی کمپین یک میلیون امضا را از زوایای مختلف می توان مورد توجه و ارزیابی قرارداد، از جهت حقوقی باید بر این نکته تاکید کرد که به نظر قاطبه ی حقوقدانان کمپین حرکتی کاملا قانونی است، قوانین مصوب مجلس همه قابل تغییرند، نا گفته پیداست که تعداد دفعات تغییر قوانین مختلف طی سه دهه ی اخیر بی شمار بوده است. حال چگونه می توان تلاش مسالمت آمیز بخشی از جامعه برای تغییر برخی از قوانین مصوب مجلس را جرم دانست؟ اگر به عنوان مثال« اتحادیه ی چای




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    5 شهریور: سالگرد اعلان عمومی کمپین یک میلیون امضاء    8 مارس : روز جهانی زن    22 خرداد : روز همبستگی زنان ایران    ائتلاف علیه لایحه حمایت از خانواده    دانشگاه و زنان    دردسر جنسیت    زنان زندانی    مهمان مدرسه    همگرایی جنبش زنان در انتخابات    چالش ما(ه)    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان