صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      بخش های پیشین سایت....     مهمان مدرسه....  
 

وزراي زني كه از مردان، مردسالارتراند / فهیمه خضرحیدری

28 مرداد 1388

وبلاگ فهیمه خضرحیدری: اتفاقا اين روزها با معرفي زنان براي وزارت در دولت پرماجرا و حاشيه دهم مدام دارم به يك پرسش اساسي و تعيين‌كننده فكر مي‌كنم كه اغلب در جمع‌هاي فمينيستي يا در جلسات مجله مرحوم «زنان» و خلاصه در ميان رفقاي فعال حقوق زنان درگيرش بوده‌ايم و هستيم و آن اينكه آيا مشاركت سياسي زنان فقط به معناي مشاركت سياسي زنان است و بس؟ به عبارت ديگر آيا صرف اينكه زني يا زناني مثلا به مجلس راه پيدا كنند يا در شوراهاي شهر باشند يا به عنوان وزير كابينه معرفي شوند و يا حتي رئيس‌جمهور بشوند،‌ مطالبات زنان را برآورده مي‌كند؟ شايد اين سوال ساده به نظر برسد اما واقعا جواب‌هاي خيلي متفاوتي مي‌توان به آن داد.

بعضي از دوستان ما معتقدند صرف حضور زنان – صرف نظر از توانايي و قابليت‌هايشان – مهم است و در شرايط ما خودش گام بزرگي به حساب مي‌آيد.اينها دوستان حداقل‌‌گراتري هستند كه وقتي پارك زنان در تهران افتتاح شد گفتند بايد به فال نيك بگيريمش و تشديد تفكيك‌هاي جنسيتي به حساب نياوريمش چون خودش گامي است كه مي‌تواند در آينده به بازتر شدن فضا براي حضور عمومي زنان كمك كند.من اما اگر حتي درباره پارك زنان هم با اين دوستان – كمي تا قسمتي – هم‌عقيده باشم درباره مشاركت سياسي نظري به كلي مخالف دارم.مشاركت سياسي به نظرم شوخي‌بردار نيست.نمي‌شود ما الان خوشحال باشيم كه آقاي احمدي‌نژاد – صرف نظر از مشروعيت داشتن يا نداشتن خودش و دولتش – آمده و دو وزير زن براي كابينه معرفي كرده.نمي‌شود خوشحال بود و از خود نپرسيد خب اين زنان قرار است چه چيزي و كدام بخش از خواسته‌ها و مطالبات زنان را نمايندگي كنند؟ خانمي كه خودش طرفدار نظريه سهميه‌بندي جنسيتي در رشته‌هاي پزشكي بوده، خانمي كه تاكيد دارد بيمارستان‌ها زنانه – مردانه شوند؛ وزارتش با وزارت يك مرد دگم‌انديش – مثل اغلب مردان احمدي‌نژاد- چه فرقي دارد؟ از من اگر بپرسيد، به عنوان يك زن و يك فعال حقوق زنان به صراحت مي‌گويم چه بسا آن مرد دگم‌انديش مفيدتر از اين خانم عمل كند !

اساسا در جامعه امروز كه بر اساس تقسيم وظايف شكل گرفته قرار بر اين است كه هر كس بر صندلي‌اي بنشيند كه جاي اوست.در جامعه ما اما هيچ كس سر جاي خودش نيست.حتي رئيس‌جمهور سر جاي خودش نيست.پس رئيس‌جمهوري كه خودش سر جاي خودش نباشد، نمي‌تواند يعني برايش ممكن نيست كه وزرايي انتخاب كند كه هر كدام سر جاي خودشان باشند.
روشن است كه انتخاب زنان براي وزارت در كشور ما از سوي هر كسي كه باشد – ولو احمدي‌نژاد دوست‌نداشتي - اتفاق فرخنده‌اي است.به اين معني كه حتي اگر احمدي‌نژاد دوست‌نداشتني و ناخواسته هم – بر فرض محال - انتخابي از سر تدبير مي‌كرد و زن يا زناني كارآمد ، داراي تجربه و تخصص مفيد و مرتبط، باسواد، خوشفكر و فعال را براي كابينه‌اش معرفي مي‌كرد؛ واقعا قدمي به جلو برداشته بود اما خب البته انصاف هم خوب چيزي است.اين توقع‌ها از ايشان اساسا خيلي زيادي است.بنابراين آقاي احمدي‌نژاد در يك اقدام كاملا «تزئيني» و نمادين چشم‌هاي خود را ماليده‌اند و دورتر از شعاع يك كيلومتري خودشان هم تشريف نبرده‌اند و دم‌دستي‌ترين و بي‌ربط‌ترين انتخاب‌هاي ممكن را كرده‌اند.اين طوري است كه خانم‌هاي طرفدار چندهمسري و تفكيك جنسيتي و د




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    5 شهریور: سالگرد اعلان عمومی کمپین یک میلیون امضاء    8 مارس : روز جهانی زن    22 خرداد : روز همبستگی زنان ایران    ائتلاف علیه لایحه حمایت از خانواده    دانشگاه و زنان    دردسر جنسیت    زنان زندانی    مهمان مدرسه    همگرایی جنبش زنان در انتخابات    چالش ما(ه)    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان