صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      بخش های پیشین سایت....     مهمان مدرسه....  
 

8 مارس و بازخوانی جنبش حقوق برابر در ایران / ناهید کشاورز / ویزه نامه زنان ادوارنیوز

26 اسفند 1386

عزم زنان در عمومی کردن مطالبات شان

در آستانه صدمین سال 8 مارس قرار داریم. روزی که نماد مبارزه هزاران هزار زن در سرتاسر جهان برای دستیابی به برابری و جهانی انسانی تر وعادلانه تر است. صد سال پیش در چنین روزی ، کلارا زتکین یکی از رهبران جنبش سوسیال دمکراسی آلمان به پاس داشت مبارزه زنان کارگر شهر نیویورک در اعتراض به شرایط طاقت فرسای کاری خود که به شدت سرکوب شده بود، این روز را به عنوان روز بین المللی زنان به کنگره انترناسیونال پیشنهاد داد. این پیشنهاد پذیرفته شد و از آن روز به بعد این روز به روز اعتراضات زنان به تبعیض هایی که به عنوان زن با آن روبرو هستند، بدل شد. اعتراضات زنان برای دستیابی به زندگی در آن زمان به شدت سرکوب شد اما تلاش های آنان به تدریج به بار نشست و نسل های کنونی زنان حداقل در بخش هایی از جهان به نسبت پیشینیان خود زندگی سالمتر، انسانی تر و برابرتری را تجربه می کنند.

وقتی که به تلاش های فمینیست ها در صد سال پیش و نیز به تلاش های نسل های بعدی در سال های 1920 میلادی برای دستیابی به حق رای و برابری حقوقی نگاه می کنیم. می بینیم که این زنان با موانع سترگی روبرو بوده اند ولی با کوشش و ایمان به ضرورت تغییر شرایط توانسته اند دشواری ها را پشت سر نهند و برابری زن و مرد را در عرصه هایی متحقق کنند و فرهنگ برابری خواهانه را در بخشی از جهان به فرهنگ مسلط تبدیل کنند.
مبارزات زنان برای کسب حقوق برابر و بهبود شرایط زندگی زنان، در این گوشه از جهان هم از قدمتی طولانی برخوردار است. اسناد تاریخی نشان دهنده تلاش پیگیر زنان در سال های انقلاب مشروطه و حتی پیش از آن است. این زنان چه می خواسته اند؟ دستیابی به آموزش، تغییر برخی قوانین ظالمانه و تغییر عرف سرکوبگری که زنان را نیمه پست بشر می دانست.

اگر به نشریات آن روز نگاه کنیم، مملو از نامه های زنانی است که از شرایط غیر انسانی هم جنسان خود شکوه می کرده اند. راه مهم تغییر این وضعیت را در دسترسی زنان به آموزش و سواد می دانستند. برای دستیابی به این امر بزرگ، از تمام توان خود استفاده می کردند، خانه هایشان را به مدرسه تبدیل می کردند، در مقابل کسانی که با سواد شدن زنان رامفسده می دانستند سینه سپر می کردند و در مقابل سنگ باران شدن مدارس شان، صبوری به خرج می دادند، آنان به درستی کارشان ایمان داشتند و از تنهایی و بیکسی خود نمی ترسیدند چرا که آینده را روشن می خواستند و به تغییرات امیدواربودند.

شاید ما نسلی که به برکت تلاش های خستگی ناپذیر مادر بزرگ هایمان، اکنون درهای مدرسه و دانشگاه را به روی خود باز می بینیم، نتوانیم به درستی شرایط زنان بزرگی را که در آن زمان برای انجام تغییرات خون جگر می خوردند، درک کنیم. بسیاری از این زنان با وجودی که به دلیل شرایط و امکان زندگی توانسته بودند از نعمت سواد برخوردار باشند اما در زمینه های دیگر، در ساختارهای متصلب جامعه آن روز زندانی بودند. بسیاری از آنان (پیشگامان حقوق زنان) قربانی ازدواج های اجباری و در سنین پایین بودند و به همین دلیل یکی از تلاش های مهم این زنان در سال های 1300، علاوه بر تلاش برای ایجاد مدراس دخترانه؛ تغییر قوانین ظالماله ازدواج و طلاق بود.

برخی از خواسته های مادر بزرگ های ما به راستی متحقق شده است. دختران نشان داده اند که از تنها روزنه ای که به روی آنان باز بو




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    5 شهریور: سالگرد اعلان عمومی کمپین یک میلیون امضاء    8 مارس : روز جهانی زن    22 خرداد : روز همبستگی زنان ایران    ائتلاف علیه لایحه حمایت از خانواده    دانشگاه و زنان    دردسر جنسیت    زنان زندانی    مهمان مدرسه    همگرایی جنبش زنان در انتخابات    چالش ما(ه)    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان