صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      بخش های پیشین سایت....     مهمان مدرسه....  
 

بعد از ما، طوفان نوح؟!

برگردان: لاله حسین پور-1 اردیبهشت 1387

<:voir_en_ligne:> : اخبار روز

این مطلب از مجموعه گزارش های مندرج در نشریه اما شماره ٣ ، ۲۰۰۷ و نشریه اشپیگل شماره ۱۹، ۲۰۰۷ برگردانده شده است.

آیا خورشید به طور مساوی بر زنان و مردان نمی تابد؟ و آیا همه انسان ها به طور یک سان از باران خیس نمی شوند؟
خیر! مسلما مردان دو برابر زنان در تغییرات جوی و آب و هوا سهم دارند، اما در مقابل، زنان دو برابر مردان در جهت متعادل کردن تغییرات جوی می کوشند.
واقعیت این است که این، فرزندان ما و فرزندان فرزندان ما هستند که اثرات ناشی از فاجعه شرایط جوی را متحمل می شوند، نه خودِ ما. اما این امر در اراده هر انسانی است که وقتی صبح از خواب بر می خیزد، تصمیم بگیرد و نقش خود را در تغییرات جوی روشن نماید. بر آن بیافزاید یا آن را محدود کند. هر کس می تواند در رفتار خود و نسبت به ابزاری که استفاده می کند و غذایی که می خورد، در هر لحظه، بر تصاعد CO۲ بیافزاید یا از بارٍ آن کم کند.

عواقبی که تغییرات جوی به بار می آورند، اسفناک است. این تغییرات می توانند ۵ تا ۲۰ درصد تولیدات ناخالص ملی را در جهان از بین ببرد. در حالی که هم اکنون می توان فقط با صرف یک درصد از این درآمد (یعنی حدود ۲۷۰ میلیارد اورو در سال، در مقیاس جهانی) پیش رفتِ این فاجعه را متوقف کرد.
روندی که هم اکنون پیش می رود، باعث می شود حرارت کره زمین تا سال ۲۱۰۰ به میزان ۲ تا ۶ درجه زیاد شود و در نتیجه از یک طرف با آب شدن کوه های یخی و از طرف دیگر با کم بود آب، از هر ۶ انسان، یک نفر با خطر نابودی مواجه است. یعنی صدها میلیون انسان بی خانمان شده، صدها میلیون باید از محل زندگی خود فرار کنند و از ۱۰ نوع حیوان، ۴ نوع آن از میان خواهند رفت.
با توجه به چنین وضعیتی، دیگر فرصتی باقی نمی ماند. اکنون زمان عمل فرا رسیده است. عملی که متأسفانه ساده نیست. در حال حاضر انسان باید تصمیم بگیرد که چه کند تا تغییرات جوی زندگی او و فرزندان او را نابود نکند، و در وهله اول، این توان را انسان هایی دارند که قدرت در دستان شان است.

در واقع عمل کرد ما انسان ها، تا به امروز اثرات خود را تا سال ۲۰۵۰ نشان می دهد. این بدان معنی است که جلوی واقعه ای را که در سال ۲۰۵۰ رخ خواهد داد، دیگر نمی توان گرفت. متخصصین سال ۲۰۷۵ را نقطه عطف تغییرات جوی اعلام کرده اند. سال هایی که دیگر ما وجود نداریم و این فرزندان و کودکان خردسال ما هستند که با آن مواجه می شوند. انسان هایی که خود در وقوع این فاجعه کوچک ترین نقشی نداشته اند.
با تمام تأکیداتی که نسبت به وقوع فاجعه در نقاط شمالی کره زمین می شود، اما مرکز اصلی فاجعه در نقاط جنوبی اتفاق می افتد. جایی که هم اکنون نیز در شمار فقیرترین مراکز جهان محسوب می شود. باید اضافه کرد که ۲۵ درصد گازCO۲ که کره زمین را به یک توپ داغ، کثیف و خفه کننده تبدیل می کند، از جانب ایالات متحده آمریکا به آتمسفر ارسال می شود. کشوری که تاکنون حتی حاضر به امضای هیچ گونه قراردادی، که او را متعهد به رعایت ارسال این گاز کند، نشده است.

برای این که در مقابل فاجعه جوی بایستیم و خود را سازمان دهیم به سه شرط نیاز داریم: یک، وقوع چنین فاجعه ای را درک کنیم و بتوانیم با انسان هایی که در اثر آن نابود می شوند، هم دردی داشته باشیم. دو، نباید هیچ گونه نفعی در تغییرات جوی داشته باشیم و سوم این که باید قدرت پیش بینی و تحلیل وضعیت داشته باشیم تا بتوانیم از وقایعی




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    5 شهریور: سالگرد اعلان عمومی کمپین یک میلیون امضاء    8 مارس : روز جهانی زن    22 خرداد : روز همبستگی زنان ایران    ائتلاف علیه لایحه حمایت از خانواده    دانشگاه و زنان    دردسر جنسیت    زنان زندانی    مهمان مدرسه    همگرایی جنبش زنان در انتخابات    چالش ما(ه)    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان