صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      بخش های پیشین سایت....     مهمان مدرسه....  
 

ازدواج، پایانِ «من» نیست / ونداد زمانی

15 دی 1389

رادیو زمانه (نوشته: تارا پارکر پوپ / برگردان: ونداد زمانی ): از قدیم رسم بر آن بود که دو زوج عاشق، خود را دو نیمه سیب بپندارند که با در کنار هم بودن و با پیوند زناشویی به موجود کاملی بدل گردند. تحقیقات جدید نشان داده است افرادی که در زندگی زناشویی، مجالی به شخصیتِ خود و بویژه رشد فردی خود نمی‌دهند، توانایی نگهداریِ از یک ازدواج شاد و موفق را نخواهند داشت.

توهم بزرگ دیگری نیز برای یک پیوند زناشویی وجود دارد و آن این است که حفظ یک زندگی زناشویی و طولانی شدن عمرِ یک ازدواج نشانه‌ی شادی و موفقیت خانواده است. اما حقیقت این است که بسیاری از زوج‌های بدبخت و ناراضی فقط به خاطر فرزندان، مذهب و دلائل روزمره‌ی زندگی، به زناشویی خویش ادامه می‌دهند .

اما دلائلی که تا یک قرن پیش متأهلان را وادار می‌ساخت تا به زندگی زناشویی خویش ادامه دهند دیگر قادر به حفظ پیوندهای زناشویی نیست. زوج‌های جدید به دنبال رابطه‌ی زناشویی هستند که ماندگار بودن ازدواج تناقضی با رضایت‌بخشی و معنی‌داری آن نداشته باشد.

به نظر دکتر «آرتور آرون» استاد رشته‌ی روان‌شناسی دانشگاه ایالت نیویورک: «فن گفت‌وگو کردن و شیوه‌ی بیان احساسات، سلامتی روانی، پشتیانی اجتماعی و فشار روحی عواملی هستند که می‌تواند باعث ماندگاری یک ازدواج باشند». اما اعتقاد ایشان بر این واقعیت کمابیش غریب تکیه دارد که «لذت‌بخش‌ترین ازدواج‌ها و ماندگارترین‌شان در دوره و زمانه‌ی ما آنهایی هستند که به رشد شخصی افرادی که در یک پیوند زناشویی قرار دارند توجه اصلی را نشان می‌دهد.»

رضایتمندی افراد و ازدواج در طول تاریخ هرگز قرینه همدیگر نبودند و با هم پیش نمی‌رفتند. به نظر می‌رسید «از خودگذشتگی» شرط اصلی تن دادن به ازدواج بود. سرکوب آرزو‌ها، امید‌ها و امیال شخصی تقریباً همیشه شرط اول ازدواج شمرده می‌شد. ازدواج مؤسسه‌ای بود که وظیفه‌ی صیانت ذات، محکم‌تر شدن پیوند خانوادگی و قبیلگی، همکاری و تعاون اقتصادی و دستیابی منظم‌تر به امیال جنسی را برای خود تقبل کرده بود؛ وظیفه‌ای که این روز‌ها پشتیبانان زیادی ندارد.

پیوند زناشویی در حال حاضر توقعات جدیدی را برای خود تهیه دیده است. زوج‌های جوان به دنیال شریک و همدلی هستند که بتواند هم خرسندی احساسی بیافریند و هم به رشد شعوری آنها بیافزاید. زوج‌های جدید در درجه‌ی اول به فکر بچه‌دار شدن نیستند و به یقین می‌دانند و در زندگی‌های پیرامون دیده‌اند و شنیده‌اند که داشتن بچه شرط مهمی برای ماندگاری زندگی مشترک‌شان نخواهد بود.

زوج‌های جدید به انگیزه‌ها و نیازهای متفاوت و تازه‌ای نیازمندند تا بتوانند در عصری که توسط «حق و امکان انتخاب» بمباردمان می‌شوند، خود را مقید یک رابطه طولانی مدت سازند. عشاق جوان در شریک زندگی خود به دنبال تاثیرگیری و یادگیری نمونه‌ها و الگوهای بهتری از شخصیت هستند. آنها در جستجوی انسان‌های جذاب و جالبی هستند که بتوانند در یک رابطه طولانی، رضایتمندی، خرسندی و بویژه رشد شخصی‌شان را تأمین نمایند.

محقق دانشگاه آمستردام خانم «کاریل روزبالت» ۱ که به تازگی فوت کرده است عنوان تازه‌ای را برای درخواست‌ها و انگیزه‌های جدید در پیوند زناشویی ابداع کرده است. او معتقد است که زوج‌های جدید به مثابه مجسمه‌سازان می‌خواهند و باید ه




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    5 شهریور: سالگرد اعلان عمومی کمپین یک میلیون امضاء    8 مارس : روز جهانی زن    22 خرداد : روز همبستگی زنان ایران    ائتلاف علیه لایحه حمایت از خانواده    دانشگاه و زنان    دردسر جنسیت    زنان زندانی    مهمان مدرسه    همگرایی جنبش زنان در انتخابات    چالش ما(ه)    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان