صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

گفتگوی گلبرگ باشی با دکتر آمال قرامی استاد دانشگاه منوبه‌ تونس

ترجمه شیرین بهرامی راد -14 دی 1391

مدرسه فمینیستی : ناآرامی‌های‌ تونس در ژانویه‌ی ۲۰۱۱ تمام دنیا را متعجب کرد. به دنبال خودسوزی مستأصلانه‌ی مردی جوان٬ ناآرامی‌ گسترده در این کشور آفریقای شمالی باعث برکناری نامنتظره‌ی رییس‌جمهور زین‌العابدین بن علی از دیکتاتوری ۲۳ ساله‌اش شد. امید برای تغییر در سرتاسر تونس و حتا در کشورهای همسایه گسترش پیدا کرده ‌است. اما واقعاً تغییری اتفاق خواهد افتاد؟ زنان به‌خصوص در این لحظات انقلابی چه‌گونه رفتار خواهند کرد؟ در مقابل این تحولات سریع تونس، دانش ما درباره‌ی مشکلات زنان این کشور بسیار ناچیز است.

تونس را به عنوان اولین کشور عرب می‌شناسند که قانون چندهمسری برای مردان را ممنوع اعلام کرده و برای «حقوق فردی»‌اش مشهور است که مجموعه‌ای از قوانینی است که حرکتی پیشرو در زمینه‌ی تساوی حقوق زنان و مردان دست کم در حیطه‌ی قانون به شمار می‌رود. به‌رغم توجه تونس به تساوی حقوق زنان و مردان در قیاس با دیگر کشورهای مسلمان، در مقایسه با ناآرامی‌های پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران در خرداد ۱۳۸۸ که به جنبش سبز معروف شده، به نظر می‌رسد که حضور زنان در میان تجمعات بزرگ تونسی‌ها به وضوح کمتر است. اما این فقط چیزی است که به چشم می‌آید. در بسیاری از حالت‌ها حقوق زنان در زمان زمامداری بن علی شبیه به موقعیت زنان در زمان رژیم پهلوی (۱۳۵۷ – ۱۳۰۴) در ایران بود.

به عنوان یک ایرانی و یک فمینیست چند‌ملیتی، به‌خصوص علاقه دارم بدانم که آیا این تغییرات سریع در تونس منجر به اصلاحات فمینیستی در حقوق زنان خواهد شد یا به اسلام سیاسی (و یا هر ایدئولوژی دیگر) خواهد انجامید؟ اتفاقی که بعد از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران افتاد: شورشی مردمی و چندبعدی که موجب برکناری سلطنت پهلوی شد اما فوراً توسط آیت‌الله روح‌الله خمینی و متحدانش در اختیار گرفته شد. اسلامی‌کردن انقلاب و صعود آیت‌الله‌ها به قدرت کامل، به سرعت حقوق زنان را محدود کرد و در نهایت سیستمی بر اساس جدایی جنسیتی پدید آورد، سیستمی که تمام فمینیست‌های ایرانی با هر اعتقاد ایدئولوژیک در سی سال گذشته در حال مبارزه و اصلاح آن هستند. آیا چنین اتفاقی در تونس تکرار خواهد شد؟

برای جواب دادن به سؤالاتم راجع به نقش زنان در درگیری‌های اخیر تونس و آینده‌ی فمینیسم در این کشور، با یکی از اساتید برجسته‌ی فمینیست در تونس تماس گرفتم. دکتر آمال قرامی استاد دانشکده‌ی اسناد، هنر و مردم‌شناسی دانشگاه منوبه‌ی تونس است. او مطالعات جنسیتی، تاریخ زنان و مطالعات اسلامی درس می‌دهد و به طور متناوب در کنفرانس‌های بین‌المللی سخنرانی می‌کند. او همچنین مدیریت برنامه‌ی ترجمه‌‌ی تاریخ تمدن و اندیشه را در مرکز ملی ترجمه‌ی تونس بر عهده دارد.

با دکتر قرامی از طریق فیس‌بوک تماس گرفتم، همان شبکه‌ی اجتماعی که تأثیر زیادی در ناآرامی‌های تونس و ایران داشت. آن‌چه در زیر می‌خوانید سؤالات من و پاسخ‌های دکتر قرامی در مورد تحلیل طغیان اخیر مردم تونس است.

واکنش و اندیشه‌های فوری شما بعد از تحولات اخیر در تونس و برکناری زین‌العابدین بن علی چه بود؟

فکر می‌کنم که «انقلاب جوان» نه تنها برای مردم تونس بلکه برای تمام مردم به‌خصوص در خاورمیانه حادثه‌ای تاریخی‌ است. دستاوردهای این انقلاب نشان‌دهنده‌ی خواست مر




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان