صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      مشق هفته....  
 

مریم بهرمن، عطر بهار نارنج جنبش زنان در پشت میله های زندان / آزاده دواچی

14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: خبرهای هفته گذشته همه نگران کننده بودند: از دلهره بردن زنان زندانی به زندان قرچک ورامین، و احضار محبوبه کرمی از فعالان جنبش زنان (که در افسردگی و شرایط ناگوار جسمی و روحی به زندان فراخوانده شد تا محکومیت حبس 3 سال زندان خود را سپری کند) تا دستگیری مریم بهرمن، این فعال شیرازی جنبش زنان که آرام و متین راه می پیمود و بازداشت برای همه ما شوک آور بود.

مریم بهرمن، این دختر بهار نارنج های شیراز، که «همسن یک انقلاب» است روز چهارشنبه 21 اردیبهشت ماه در شیراز بازداشت شد. به گفته ی منابع خبری مأموران بعد از سه ساعت تفتیش منزل مریم بهرمن و بعد از ضبط وسایل شخصی اش او را بازداشت کردند.

مریم بهرمن همواره دغدغه مسائل زنان داشت، چه هنگامی که در همان اوایل آغاز به کار کمپین یک میلیون امضاء به آن پیوست و با منطق قوی اش و فعالیت های آرام و پرشورش، توجه همه را به نقش مهم فعالان زن در شهرستان ها برانگیخت و چه زمانی که همگام با «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات» با سختی و شور تلاش کرد و چه آن زمان که قلم اش را مسئولانه در خدمت مسائل زنان گرفت. بعد از شنیدن خبر دستگیری او، به وبلاگش سری زدم، وبلاگی که معصومانه و به دور از جنجال و هیاهو پر از خواندنی های دلنشین بود دو وبلاگ که بعد از فیلتر شدن اولی دومی راه اندازی شده بود. هر دو وبلاگ علاوه بر نگاه انتقادی به رویدادهای سیاسی و اجتماعی به نوعی عرصه ای برای یادداشت ها و نظرهای شخصی او بودند که بسیاری از آنها خواندنی و جالب هستند. آخرین پست وبلا گ مریم در مورد «کمپین نامه نوشتن به مهندس موسوی و دکتر رهنورد» بود. دراین پست مریم شرایط انتخابات را نقد می کند و پست وبلاگ خود را به شرکت در این کمپین نامه نویسی اختصاص می دهد. نگاه منتقدانه ی او به شرایط حضورش در انتخابات نشان از ذهن حساس و درکش از اوضاع سیاسی اجتماع است. او دلیل به نگارش درآوردن نامه خود را اینگونه بیان می کند:

" خیلی وقت بود نامه ننوشته بودم، تکنولوژی را گذاشتم کنار و خودکار و کاغذ رو گرفتم دست. واقعا حس نامه نوشتن داشتم و کلی هم حرف برای گفتن، اما نمی تونستم از وسط ماجرا شروع کنم و البته می خواستم حس واقعیم رو هم بگم... نوشتم که جزء کسانی بودم که سال 84 فکر می کردم باید در انتخابات شرکت کنین و با تمام وجود حس می کردم باید جلوی یک فاجعه رو بگیریم که راضی نشدین، سال 88 مخالف آمدنتون بودم و نوع و نحوه ی حضور در انتخابات تان هم که علاوه بر دلگیری، بر ابهامات ذهنی ام افزود و باعث شد حس کنم به تماشای بازی سیاسی ای مشغولم که از آن چیزی نمی دانم. در نهایت هم تنها با اعتماد به افراد صاحب تجربه ی عرصه ی سیاست که باورشان داشتم به شما رأی دادم. البته فضای کلی حاکم بر ستاد انتخاباتی تون ( حداقل در شیراز ) باعث می شد ترس از پیروز شدن و عدم اطمینان از این که واقعا انتخاب بین بد و بدتر، به بدتر شدن اوضاع نمی انجامد را در ذهنم پر رنگ تر کند. البته حضور خانم رهنورد امیدی بود بر بهبود اوضاع حداقل در حوزه ی زنان ... "

نکته ی جالب تر اشاره ی جسورانه ی او و نقدی است که درپستش نوشته است تا دیگران را تشویق به انجام کاری کند که خودش به آن باوردارد :

"دیدم اگر بخوام تا آخرش برم خیلی طولانی می شه... برای همین ترجیح دادم پاکتی رو پر از بهار نارنج کنم و به آدرس




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    لوگوی هفتگی ها    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان