صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کافه مونث....  
 

برای سیمین‌‌‌‌دانشور

سیمین بهبهانی-14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: نوروز امسال هم به روال سال‌‌‌‌های گذشته به دیدارت آمده بودم. تعطیلات نوروزی، خلوتی پایتخت و سبک بودن ترافیک خیابان‌‌‌ها و هوایی به نسبت پاکیزه. یادم به روزی آمد که برای اولین دیدارمان، آمده بودم پیش تو با چند شاخه گُل و یکی دوتا از کتاب‌‌‌هایم . که خودت گفته بودی : نشانیم انتهای زمین، «بن‌‌‌بست ارض» است. بالاخره رسیدم و در زدم و گشودی. خندان‌‌‌روی و سرشار از مهر. و خنده و خوشامدِ دختری شاد و زیباروی، دلم را پُر از یگانگی کرد، دختری خندان مثل خودت: دخترت لیلی! تداعی لحظات شوق‌‌‌آفرین اولین دیدارمان، خاطرات دیدارهای منظم همه‌‌‌ی آن سال‌‌‌‌ها را برایم زنده کرد، که برادرت هوشنگ، و پسرم علی، پای ثابت دیدارهای‌‌‌مان بودند و لیلی که وجود پُرنشاط اش، به‌‌‌خصوص وقتی که شعرهایش را برای ما می‌‌‌خواند، فضا را از طراوت حضورش، سرشار می‌‌‌کرد.

سیمین‌‌‌‌جانم، هشتم اردیبهشت‌‌‌ماه امسال که آغاز دهه‌‌‌ی 90 خورشیدی است نود ساله می‌‌‌شوی. نسبت به گذشته، لاغرتر شده بودی اما چون همیشه صبور و آرام می‌‌‌‌نمودی. سال‌‌‌ها قبل هم نوشته بودم که «آرامش تو را دوست دارم گرچه خودم نمی‌‌‌خواهم صاحب آن باشم. چرا که من از جوش و خروش‌‌‌ها و ناآرامی‌‌‌ها بارور می‌‌‌‌شوم. شعر من حاصل لحظه‌‌‌های التهاب من است. گُر می‌‌‌گیرم و خاکستر می‌‌‌شوم تا شعری بنویسم...»

و اما، به محض دیدارت متوجه شدم که به لطف حق، از بیماری اخیر "انگار سکته مغزی" (که برخی بی‌‌‌خِردان شایع کرده بودند جان به‌‌‌در نخواهی برد) به سلامت و صلابت، عبور کرده‌‌‌یی. و این برای من جای شکر و خوشحالی دارد. با این حال انگار جسم‌‌‌ات را خسته و ضعیف کرده است که بر خلاف سال‌‌‌های گذشته، به‌‌‌ندرت حال سخن‌‌‌گفتن داشتی و بیشتر شنونده بودی.

در راه آمدن به دیدارت، تجسم خاطرات سال‌‌‌های گذشته و آن فضای صمیمیِ دورهم بودن‌‌‌ها، بار دیگر مرا به یاد «زری» انداخته بود وقتی که «به تلخی اندیشید: فکر کن سووشون است و سوک‌‌‌‌سیاوش را گرفته‌‌‌ایم.» باز هم با خودم تکرار کردم: پایانی چنین غم‌‌‌انگیز برای قصه‌‌‌یی که پُر از ضرب‌‌‌آهنگ پُرهیبت سُم اسب یوسف است! و تو، نام این قصه‌‌‌‌ات را سووشون گذاشته‌‌‌ بودی. از دنیای «سووشون»ات به صحرای ملتهب «جزیره سرگردانی» عبور کردم و یاد گفتاری از تو افتادم که سال‌‌‌ها پیش وقتی در باره‌‌‌ی این رُمان، می‌‌‌نوشتم سخنم را با همین قطعه آغاز کرده بودم که :

... نور تنها یک لحظه پایید: صبحِ اول از دروغ خود سیاهروی شده بود. باید پذیرفت که از آن روز که خورشید بر جهان تابیده است و از آن روز که دو صبح کاذب و صادق از پی هم برآمده‌‌‌اند، حق و باطل با یکدیگر به جدال برخاسته‌‌‌اند. اما صبح کاذب لحظه‌‌‌یی پیش نپاییده است: حق می‌‌‌آید و باطل به‌‌‌درستی رفتنی‌‌‌ست...

مست شده بودم از بوی بهار و یاد تو ، از تَرنّم نغمه‌‌‌ی زیبای همین گفتارت که در جزیره سرگردانی نوشته بودی و من بارها خوانده بودم و حالا در راه آمدن به خانه‌‌‌ات با قلبِ به هیجان‌‌‌آمده‌‌‌ام باز هم «هستی»ات را می‌‌‌بینم که خواب می‌‌‌بیند و در خواب: زن‌‌‌هایی که چانه را خالکوبی کرده‌‌‌اند، گنجشک‌‌‌ها




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان