صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کافه مونث....  
 

آیا می توان نگرش خود را به تمام زنان بسط داد؟ (نقدی بر نظرات مینو مرتاضی)

رؤیا صحرایی-14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: تحلیل و بررسی پدیده های اجتماعی و میزان تاثیرگذاری آنها بر روی هم و همچنین پیامدهای برآمده از آنها چنان پیچیده است که گاه به سالها بررسی نیازمند است. متاسفانه آنچه که در اغلب تحلیل ها امروز کمبودش احساس می شود عمق بررسی و ایجاد یک گفتمان نقادانه و نسبتاَ غیر جانبدارانه است که انتظار می رود نویسنده یا تحلیل گر حداقل به پاس احترام به شعور خوانندگان خود ــ که می توانند از هر طیف و گروه و با تجربیات متفاوت و دیدگاه های متفاوت باشند ــ مد نظر قرار دهد.

خوشبختانه چند سالی است که بعضی از افراد متعلق به جناح چپ گرا که در جریان انقلاب 57 حضور فعال داشته اند به این مهم اقدام کرده و تلاش کرده اند که با انتقاد از خود و بررسی عملکردشان در جرایان انقلاب، به پاسخگویی به بخشی از هزاران سوآل در ذهن ما نسل بعد از انقلابی ها، بپردازند.

گرایش به اصلاحات هم در طیفی از روشنفکران و فعالان سیاسی – اجتماعی (از جمله فعان جنبش دانشجویی و جنبش زنان) که خارج از بدنه حکومت بودند و خطر انقلاب نافرجام دیگر و یا حمله بیگانگان را حس می کردند و همچنین در جناحی که اغلب شامل افراد درون حکومت بودند که بعدها به عنوان اصلاح طلبان و روشنفکران دینی دسته بندی شدند رو به افزایش گذاشت که همگی به طرح نقدهایی که اغلب اوقات، به خصوص در مورد دسته آخری که ذکر شد، بسیار محتاطانه و مصحلت گرایانه بودند و از دلایل عمده آن یا نگرانی هایی بود که از به خطردیدن نظام اسلامی داشتند و یا با توجه به اعتقادات شان نگران فاصله گرفتن از آرمان ها و آرای رهبری انقلاب بودند و خود را شاید موظف به طرح این انتقادات می دانستند و یا حتی بنا به نظراتی پروژه اصلاحات و طرح انتقادات، تلاشی آگاهانه از دل قدرت بود به منظور ایجاد فضایی که مانند سوپاپ تخلیه اطمینان عمل کند که از انفجاری احتمالی جلوگیری می کرد.

عده ای نیز باور داشتند که این گونه انتقادات بر آمده از خواست های کسانی بود که بعد از انقلاب و تثبیت حکومت اسلامی از دایره قدرت دور مانده بودند و برای رسیدن به قدرت، تلاش می کردند. به هر حال هر چه که بود ایجاد گفتمان انتقادی و شکستن تابوهای وحشت سال های بعد از انقلاب و جنگ که همه چیز رنگ لعابی مقدس به خود گرفته بود تا دلیل موجه برای سرکوب ها باشد، اقدام مبارکی بود چرا که موجی را در جامعه به وجود آورد که با آغاز جنبش سبز به اوج خود رسید. موجی که دیگر حتی اگر کسانی که بانی آن بودند هم بخواهند نمی توانند جلوی آن را بگیرند.

اما ظاهراَ این نگاه نقادانه هنوز متاسفانه در طیفی از افراد به گونه ای متأثر کننده راه ندارد و با نگرش تقدس گرایانه سعی در تعمیم باورها و تجریبات شخصی خودشان به «زنان ایرانی» دارند.

مقاله خانم مینو مرتاضی لنگرودی با عنوان «آراء دو شخصیت پر نفوذ دینی و تحول نگرش زنان ایرانی» (منتشره در مدرسه فمینیستی)(1) بهانه نوشتن این متن کوتاه است . بررسی که سبب طرح تحلیل ها و بررسی های جدیدی از نقطه نظرات مختلف از تاثیر دیدگاه های آقای شریعتی بر زنان ایران شد؛ اما متاسفانه با توجه به وجود خط قرمزهای موجود در داخل جامعه ایران در بررسی انتقادی از آثار و تاثیر آیت الله خمینی است که تا کنون در خصوص این بخش از نظرات ایشان تحلیلی صورت نگرفته است. این متن به طور اجمالی به بررسی




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان