صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

عدم کارآیی صف بندی «امپریالیسم و ضدامپریالیسم»

فرهاد داودی-14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: مقالۀ خانم نوشین احمدي خراساني «جنبش های اجتماعی، مداخله نظامی و گفتمان امپریالیسم»[*] بهانه اي شد براي اين يادداشت مختصر. از آغاز دخالت ناتو در ليبي تا به حال بحث هاي زيادي دربارۀ ماهيت و هدف اين جريان شده است و بحث «امپرياليسم» و كارايي يا ناكارايي اين نظريه يا گفتمان در تبيين اين پديده ــ كه امر نوي نيست اما در نوع خود تازه است ــ بخش مهمي از اين مباحثه ها را در بر گرفته است. قصد اين مختصر جدل يا پلميك با مقالۀ احمدی خراساني نيست بلكه باز كردن برخي نكات و طرح پرسش هايي است كه از طرح اين گونه بحث ها بر مي خيزد.

به طور كلي موضوع هاي مقالۀ نوشین احمدی خراساني را شايد به سه بخش كلي بتوان تقسيم كرد: امكان ياري جستن از فرصت ها و فضای بین المللی، امپرياليسم و تقسيم بندي در ميان فعالان جنبش زنان ، و پلميك با بخشي از اين فعالان. من به دليل آنكه بر موضوع سوم اشراف چنداني ندارم در آن وارد نمي شوم و تلاش مي كنم تا بر دو موضوع اول تمركز و در اين راه نقد منفي را به نقد مثبت بدل كنم.

1. ياري جستن جنبش ها از فرصت ها و امكانات خارجي

اين يكي از بحث برانگيزترين و هماوردجويانه ترين موضوع ها و مسائلي است كه همواره در پيش پاي جنبش هاي سياسي- اجتماعي قرار داشته است و گاه حالت تابويي را به خود گرفته كه نمي بايستي بدان نزديك شد. از اين رو، طرح موضوع و پاسخ صريح به آن مستلزم شجاعتي است كه از اين منظر مي بايد آن را در نوشین احمدی ستود. اما چند مسئله براي من مطرح است. خلطي (ناآگاهانه؟) كه در اين مقاله صورت گرفته از يك سو يكي كردن جنبش ها و كشورها و سازمان هاي مسلح است و از سوي ديگر، يكسان دانستن هرگونه ياري خارجي از سوي هر كشوري است. درهم آميختن جنبش هاي كشورهاي عربي با سازمانهايي همچون القاعده يا حماس، از يك سو، و يكي دانستن تركيه و ايران با فرانسه و انگلستان و ايالات متحده موجب آشفتگي اي مي شود كه حاصل آن حكمي كلي است كه قطعا نادرست هم است.

تاريخ ايران خود شاهد بسياري از هر دو گونه ياري ها بوده است. در جريان انقلاب مشروطه و رويدادهاي پس از آن، سوسيال دموكرات هاي قفقاز نقش مهمي داشتند؛ اما سخن بر سر پيامدهاي كمك كشوري همچون انگلستان به انقلابيون مشروطه خواه است. ياري خواستن از سوي كشورهايي همتراز يا نهادها، جريانها و جنبش هاي مدني بين المللي در كشورهاي پيشرفته، با طلب ياري از جمعي كشورهاي بسيار برتر و توسعه طلب، متفاوت است. اين هشياري مي طلبد و از سوي ديگر تحمل پيامدهاي مبتلابه. مي خواهم بگويم كه اگر ملتي خود (از سر به تنگ آمدن يا ياراي هماوردي نداشتن يا ...) خواستار كمك (بخوانيد دخالت) كشورهايي شود كه بسيار از آن برتر و، به ويژه، توسعه طلب اند نمي تواند حركات بعدي اين قدرت هاي قادر قاهر را ناديده بگيرد يعني ميان بازي اي كه خود آغاز كرده جر بزند! هرچند، در جمله اي معترضه بگويم كه من قول كارل ياسپرس را نيز كمابيش مي پذيرم كه در تاريخ هيچ حكومت توتاليتري بدون دخالت خارجي برنيفتاده است[2]. مشكل ديدگاه خانم نوشین احمدی اين است كه به قدرت مانور و ديپلماسي خارجي جنبش ها، و به زباني كلي به امر ذهني، بسيار بها مي دهند در حالي كه عينيت موجود در جهان تحت سلطۀ سرمايه داري اطلاعاتي، جز اين است. برخورد اين شكل نوين از سرمايه داري، كه از دهۀ هشتاد ميلادي و پس




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان