صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

مردان و پسران را در کار مبارزه با خشونت و تبعیض جنسیتی درگیر کنیم

مایکل کافمن/ ترجمۀ نریمان رحیمی-14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: امسال 25 نوامبر 2011 ، مصادف با 4 آذرماه 1390 خورشیدی، همچون سال های گذشته، سالگرد «روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان» بار دیگر به ما زنان ایرانی، فرصت دوباره ای بخشیده است که تلاش های مان را برای مبارزه با اشکال گوناگون خشونت علیه زنان، بسیج کنیم. از همین روست که به مناسبت فرا رسیدن این روز، «نریمان رحیمی» در انتخاب مطلب آموزشی «دکتر مایکل کافمن» (پژوهشگر مطالعات جنسیت) و ترجمه بخشی از آن، تلاش کرده تا چالش های عمیق بر سر راه رفع تبعیض و ضرورت ایجاد چارچوبی برای درگیر کردن پسران و مردان در بحث های مربوط به برابری و فعالیت برای پایان دادن به خشونت جنسیتی را با خوانندگان مدرسه در میان نهد:

نتایج نادیده گرفتن و درگیر نکردن مردان و پسران

دلایل بسیاری وجود دارد که چرا مردان در مرکز توجه تجزیه و تحلیل جنسیتی قرار نگرفته اند. از جمله برای این که بسیاری از مردان، به خاطر باورهای عقیدتی، به خاطر پیشداوری های شان و یا فقط برای دفاع از امتیازات شان، مخالف برابری جنسیتی بوده اند. علیرغم حمایت فعال بسیاری از مردان از روند تغییر در جهت برابری، به نظر می رسد که رویکردهای مربوط به جنسیت و پیشرفت اغلب بدون حضور مردان صورت می گیرند. این رویکردها و کار روی مسائل مربوط به جنسیت، توسط زنان رهبری شده اند و این قابل فهم است که تمرکز آنها روی مهم ترین مسائل مربوط به تبعیض جنسیتی بوده باشد. امکانات، همیشه اندک بوده اند و این نگرانی موجّه همواره وجود داشته است که همین امکانات اندک نیز از سمت و سوی پرداختن به مسائل و مشکلات زنان و دختران منحرف شوند. علاوه بر این، این مسئله هم وجود داشته که مفهوم جنسیت با زن، برابر دانسته شده، معادله ای که هنوز هم تا حد بسیار زیادی نه تنها در کارهای مربوط به پیشرفت و تحول، بلکه همچنین در محافل دانشگاهی، در سیاست، و در افکار عمومی هم وجود دارد. چنت و گوتمن (1) بر این عقیده اند که این معادله ی به جا مانده از گذشته ناشی از موضع خود زنان درگیر در کارهای مربوط به پیشرفت و تحول است. موضعی که البته مربوط به زمان گذشته می شده است و نه شامل چارچوب های کاری این زمان.

درباره ی غیبت مردان در این عرصه بسیار می توان گفت ولی برای بیان مقصود ما نکته ی اساسی، اثراتی است که این غیبت برجای می گذارد. من بر آن هستم که کنار گذاشتن مردان و پسران از معادله ی جنسیت و از رویکرد تحول خواهانه، در واقع دستورالعملی خواهد بود برای موفق نشدن:

الف ـ این فرض که ما می توانیم بدون درگیر کردن مردان، به جریان موفقیت آمیز کار برای بهبود وضع زنان و دختران ادامه بدهیم نمی تواند منجر به شناخت موقعیت مردان به عنوان نگاهبانان وضعیت موجود و مقاومت کنندگان بالقوه در برابر تغییر، شود. ساده بگوییم: اگر ما بطور مؤثری با مردان و پسران ارتباط برقرار نکنیم، بسیاری از کوشش ها و اقدامات ما یا خنثا خواهند شد و یا مورد بی توجهی قرار خواهند گرفت. مردانی که در موقعیت های مدیریتی و رهبری قرار دارند، از محلی گرفته تا بین المللی، مثل رهبران سیاسی، اقتصادی، مذهبی و یا مدیران رسانه ای، در بهترین حالت اگر خیلی خوش شانس باشیم، تنها به طور زبانی از تساوی جنسی و برخوردار شدن زنان و دختران از حقوق انسانی شان حمایت خواهند کرد. ولی این اهداف به طور کامل و عمیق در سطح م




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان