صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من

مینو مرتاضی-14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: «امسال در روز جهانی منع خشونت علیه زنان با نشانه های آشکاری از اشتیاق دستیابی به واقعیت اصیل و عینیت ناب مواجه شدیم که از کشش به غایت نیرومند طبیعت جوینده انسان برای برون رفت از بحران هستی شناختی و معرفت شناختی در دنیای وانموده ها حکایت می کند.» این قطعه ای است از مقاله مینو مرتاضی لنگرودی که در ویژه نامه مدرسه به مناسبت «روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان»، منتشر می شود. مینو مرتاضی در مطلب حاضر تلاش کرده تا با اشاره به نامه بهمن احمدی امویی از زندان به همسرش ژیلا بنی یعقوب، نشان دهد که چگونه او در زندان که از ابزار فرانمایی (رسانه) فاصله دارد، راحت تر به هستی مشترک پی می برد و به آن متوسل می شود تا فضای زندان را تحمل پذیرتر سازد، زیرا بنابه نظر نویسنده، هستی مشترک انسانی که در دو وجه زن و مرد خود را نشان می دهد، در فراواقعیت نمایی قدرت سیاسی پنهان می شود و هیچ خشونتی بالاتر از این نیست که آدم را از هستی اش جدا کنند. مقاله مینو مرتاضی را در زیر می خوانید:

زنان ایرانی امروز در عصر و جغرافیایی زندگی می کنند که در آن فرهنگ رسانه ایی "سیاست " را امری خصوصی و "زن" را امری سیاسی وانمود ساخته است. وقتی تبلیغات رسانه ای "زن" را مانند کالایی سیاسی تبلیغ و تأیید می کنند آنگاه می توان باور کرد که انبوه نوشته ها و آمار خشونت های کمّی و کیفی پنهان و آشکار و تعارفات و ستایش های غلوآمیز از زنـان چیزی جــــز «نمود بیش از حد وانموده» و واقعیتی «واقعی تر از واقعی» نیست!!

این اصطلاحات را از بوردیار جامعه شناس پساساختارگرای فرانسوی وام گرفته ام. بوردیار در نقد فرهنگ رسانه ایی عصر حاضر که آن را "عصر فرا واقعیت" نامیده است می گوید: «در دنیای حاد واقعیت کنونی، رسانه ها می توانند با آفرینش دنیایی شبیه سازی شده، هر امر غیر واقعی را واقعی و هر" نیست" را "هست" جلوه دهند. امپریالیسم خبری در دنیای امروز با اتکاء به قدرت تکنولوژی به شکلی نظام مند در ایجاد بحران تلاش می کند. این نوع امپریالیسم با تولید و بازتولید انبوه نشانه ها و صدور آنها ،جهان را در متن و بطن یک ناامنی یا بحران جهانی هستی شناختی و معرفت شناختی قرار داده است.»[1] رسانه های ایرانی که خواسته یا ناخواسته در خدمت امر خصوصی قرار گرفته اند با استفاده از همان فناوری های رسانه های امپریالیستی به الغا ایدئولوژی های کاذب به منظور جدایی و تفکیک زنان از زنان و زنان از مردان و اتمیزه کردن و جدایی گروه ها از یکدیگر اقدام می کنند. آنها توانسته اند بسیاری از امور "واقعی" را "غیر واقعی" و "هست" ها را "نیست "جلوه دهند، و حیات اجتماعی ایرانیان بویژه زنان ایرانی را در بطن و متن بحران هستی شناختی و معرفت شناختی رها کنند.

در چنین دور و زمانه ای، که به درست یا به غلط، آن را عصر دانایی لقب داده اند، با دخالت های رسانه های بومی و جهانی، اگاهی های زنان دیگر از مسیر تجربه مستقیم و عینیت ناب و بی واسطه آنان با جهان خارج از ذهن و برخورد مستقیم با خشونت ها و ملایمت های حقیقی به دست نمی آید بلکه بسیاری از خشونت ها و ستابش ها بدون این که مستقیما درک و احساس شوند در رسانه ها ساخته و پرداخته و تولید و مصرف می شوند. در چنین دنیایی زندگی زنان دیگر به صورت صحنه ای که زن در آن بر اساس درک متقابل و مستقیم از واقعیات زندگی نقش آفری




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان