صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      مشق هفته....  
 

مبارزه با خشونت علیه زنان، راهی به کوچه بن بست؟ / نازنین سام

14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: برای کنترل خشونت های خانگی، می بایست ابتدا خشونت طلبان پی ببرند که رفتار غیرانسانی و وحشیانه شان، با اصول اخلاق و ارزش های انسانی و با معیارهای حقوق بشر در تضاد است. ولی آیا اگر به خشونت طلبان، نصحیت شود و پند و اندرزهای اخلاقی ارائه گردد و به آنان گفته شود که رفتار خشونت آمیزشان ـ مثلا کتک زدن و خشونت به زن و بچه ـ با اصول اخلاقی و معیارهای حقوق بشر مغایرت دارد آنها از اعمال خشونت دست بر می دارند؟ در بیشتر موارد، خشونت طلبان، چه مردان ایرانی باشند و چه غیر ایرانی، با نصحیت و مهربانی و اندرزهای اخلاقی، از خشونت ورزی دست بر نمی دارند. پس چگونه می شود جلوی خشونت ورزی شان را گرفت؟

حتما راههای خیلی زیادی هست که می شود به وسیله آن راهها، از بروز خشونت های خانگی جلوگیری کرد و به نظر من مهمترین آن ـ بعد از آگاهی رسانی و کارهای فرهنگی ـ تصویب قوانین ضد خشونت است که شامل زنان و مردان بشود. می بایست قوانین و مقررات روشن و قاطعی در همه کشورها تصویب شود که برای خشونت گران (چه مرد یا زن باشد) مجازاتهای سختی تعیین کند. در این زمینه تجربه های خیلی زیادی در کشورهای پیشرفته سرمایه داری مثل کشورهای اسکاندیناوی وجود دارد. دولت و پارلمان و پلیس این کشورها با وضع قوانین و مقرراتی مطابق قوانین و ضوابط جهانی حقوق بشر، و تعهد جدی به اجرای آنها، موفق شده اند که تا حدود زیادی از گسترش خشونت های خانگی جلوگیری نمایند.

حمایت قانون و ضابطین قوه قضائیه از زنان خشونت دیده در کشورهای پیشرفته صنعتی، و کمک مستقیم دولت به تاسیس خانه های امن، و کمک غیرمستقیم دولت به سازمانهای غیردولتی و ان. جی. او. ها باعث شده که آمار خودسوزی زنان خشونت دیده در این کشورها به شدت پایین بیاید و به صفر نزدیک شود. دولت و مجلس و نهادهای قانون گذاری در کشورهای سرمایه داری غرب، برعکس جوامع استبدادی، با وضع مقررات سهل و آسان گیر، زمینه شکل گیری و رشد بی سابقه ی سازمانهای مردم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نهاد (ان. جی. او. ها) را فراهم کرده اند تا به کمک این نهادهای مردمی که اعضایش داوطلبانه کار می کنند، بساط خشونت طلبان را در عرصه ای وسیع تر، مهار کنند. پژوهشگران و زنانی که در زمینه خشونت تحقیق می کنند در گزارشها و مصاحبه هایشان که در فضای مجازی منتشر می شود همیشه گفته اند که این تجربه ها در کشورهای دموکراتیک و پیشرفته، تاکنون موفق بوده و از خشونت و همسرآزاری، کاسته است.

موضوع مهم دیگری که باعث جلوگیری از خشونت و کنترل فرهنگ خشونت ورزی به نفع زنان تمام می شود این موضوع است که همه دولتها می بایست به کنوانسیون های مصوب سازمان ملل متحد بپیوندند. یکی از این کنوانسیون ها که خیلی به نفع زنان است «کنوانسیون رفع همه گونه تبعیض از زنان» است که همه دولتها منجمله دولت ایران باید هر چه زودتر آن را به مجلس شورای اسلامی ببرد و نمایندگان مجلس اگر واقعا به فکر وضعیت سلامت و امنیت زنان هستند آن را می بایست بدون قید و شرط تصویب کنند.

خشونت های سیاسی و اجتماعی

تجربه هایی که در بالا گفته شد، در چارچوبی خاص و کوچک بود که ممکن است بشود به کمک آنها خشونت های خانگی را محدود و کنترل شان کرد. ولی در زمینه خشونت اجتماعی و سیاسی، قضیه خیلی فرق می کند. تفاوتش هم این است که د




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    لوگوی هفتگی ها    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان