صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

نقاشی های کودکانه برای کودکان زندانیان، که شب ها به جای خواب پروانه، کابوس می بینند

14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: زندان و رفتار دولت و مردم با زندانیان و اعضای خانواده آنها، یکی از شاخص های مهمی است که نشان دهنده میزان نهادینه شدن حقوق اولیه انسانها در یک جامعه است. به سخن دیگر، رفتار دولت ها و نهادهای مردمی با شهروندانی که درست یا غلط به اتهام نقض قانون به زندان می افتند، می تواند برای افکار عمومی آن جامعه نشان دهندۀ میزان رعایت حقوق بشر و حقوق شهروندی ساکنان آن کشور باشد.

در سرزمین ما ایران، هم اکنون با افزایش آمار زندانیان، روبرو هستیم و از سوی دیگر، کاهش استانداردهای بهداشتی، تغذیه و سلامتی در محیط زندان، نگرانی های بسیاری را دامن می زند. در این میان، وضعیت خانواده های این زندانیان (به ویژه شرایط دردناک کودکانی که پدر یا مادری در زندان دارند)، بیش از پیش موجب نگرانی است. زیرا نه تنها در ایران قوانینی مطابق با معیارهای حقوق بشری برای رسیدگی به وضعیت زندانیان وجود ندارد بلکه قوانین و مقرراتی نیز وجود ندارد که بتواند از کودکان زندانیان که بدون هیچ جرمی که مرتکب شده باشند رنج می برند و کودکی شان در مرداب تیرگی فرو می رود، حمایت کند. چرا که تأثیر مخرب و جبران ناپذیری که ممکن است زندانی شدن والدین بر روح و روان کودکان این زندانیان و در نهایت، آینده آنان برجای گذارد، نه در قوانین لحاظ شده و نه از سوی مسئولان پیگیری می شود. این درحالی است که یکی از وظایف دولت ها و نهادهای مسئول مملکتی، برنامه ریزی برای تضمین زندگی سالم برای کودکان این سرزمین است.

به یاد داشته باشیم که بخشی از امروز و فردای کشورمان را کودکانی شکل می دهند که پدر یا مادری در زندان دارند. این گروه از کودکان که زندانی شدن والدین شان، تمام کودکی و چه بسا آینده شان را دستخوش تغییراتی می کند، به طور عاجل، نیازمند توجه خاص دولت و نهادهای جامعه مدنی هستند.

از همین روست که ما در مدرسه فمینیستی بر آن شدیم که ویژه نامه ای در رابطه با کودکان زندانیان تهیه کرده و بدین وسیله و در حد بضاعت مان، جامعه و مسئولان را نسبت به این امر مهم، حساس سازیم. چرا که به نظر ما، حقوق کودکان و حقوق زنان و در مجموع حقوق اقشاری که در لایه های فرودست و نادیدۀ جامعه قرار دارند، نه تنها با حقوق بشر پیوند بلاواسطه دارد بلکه با یکدیگر نیز پیوندی تنگاتنگ دارند.

کودکان زندانیان امروز، پدرها و مادرهای آینده هستند که می توانند سازنده خانواده های آسیب پذیر و خشونت گرا در آینده باشند و یا می توانند تحت تأثیر و حمایت جامعه و دولت، به خانواده هایی سالم و مسئول تبدیل شوند؛ و این تحول، بستگی به رفتار امروز ما با این کودکان دارد.

در خرداد ماه امسال، با انتشار «نامه سرگشاده 350 تن از فعالان مدنی در حمایت از حقوق کودکان خانواده های زندانی»[1] نسبت به وضعیت نگران کننده کودکان زندانیان ابراز نگرانی کرده بودیم و اکنون نیز در پی آن بیانیه، در صدد تهیه این ویژه نامه برآمدیم. این درحالی است که نگرانی نسبت به کودکان زندانیان ابعاد جهانی نیز یافته است و امسال در بیست و دومین سالروز تصویب «پیمان نامه حقوق کودکان»، برای اولین بار «کمیته حقوق کودک سازمان ملل» یک روز را به کودکان زندانیان (یعنی فرزندانی که پدر یا مادرشان در زندان هستند) اختصاص داده است.[2] و این امر خوشبختانه می تواند به افزایش حساسیت و توجه نسبت




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان