صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      مشق هفته....  
 

مغایرت بکارت با بهداشت روان – تنی: پاسخی به نقد سیمین کاظمی / مریم رفیعی

14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: خانم دکتر سیمین کاظمی مقاله ای[1] در نقد مقاله «بکارت و بهداشت»[2] نوشته اند. از ایشان و از همه عزیزانی که این نوشته را شایسته نقد و توجه دانسته اند سپاسگزارم. سعی می کنم در این نوشته تا آن جا که امکانپذیر باشد به نقد خانم کاظمی، و در لابلای پاسخ ام به ایشان، به نظرات بقیه دوستان هم پاسخ دهم. نوشته خانم کاظمی را در چند محور می توان طبقه بندی کرد:

اول: انتقاد به نوشته و تفکر من است به تلویح و به تصریح، با عباراتی از این قبیل : « سوء استفاده از یافته های علمی و دانش بشری»، « ژست علم گرایی»، « تولیدات نوشتاری از نوع ژورنالیستی»، «سعی در علمی جلوه کردن»، «مطالبی که کوچکترین قرابتی با علم به ویژه دانش پزشکی ندارد»، «راهکار به اصطلاح علمی ازاله بکارت در بدو تولد» ، «اصرار بر علمی جا زدن راهکار» ، «ذهنیت استبداد زده و خشونت زده »، و بالاخره «کلی بافی هایی در ارتباط با حقوق زنان و ضرورت حمایت از آن» و...

دوم : تأیید مدعیات عمومی «بکارت و بهداشت» بدون اعتراف به آن!! با تأیید بر مصائب زنان در جامعه ای که بکارت ارزش تلقی می شود، از جمله راه های دور زدن بکارت (عمل جراحی ، راه های غیر اورژینال مقاربت از جمله راه مقعدی ) ، این که در غرب نداشتن بکارت تابو نیست، ریاکارانه و ساده لوحانه بودن ارزش بکارت و.. از جمله این تأییدات غیر مستقیم حمله ای است که خانم دکتر به جامعه پزشکی فرموده اند: «پزشکیِ ما این واقعیت را به فراموشی سپرده یا ناتوان از بررسی مسأله پرده بکارت به عنوان یک معضل بهداشتی است که به دلیل عواقب و عوارضش (همچون افزایش رابطه جنسی مقعدی و خطرات مرتبط با آن) و ایجاد نیاز کاذب و غیر ضروری و غیرعلمی مثل جراحی ترمیمی، هزینه هایی به سیستم بهداشتی درمانی تحمیل می کند و بخشی از وقت و انرژی پزشکی را مصروف خود می سازد.»

سوم : سخن پایانی ایشان است که درخشان ترین بخش نقد ایشان را تشکیل می دهد: «و سخن آخر اینکه، از منظر فمینیسم، حل مسأله بکارت نه با ازاله آن در بدو تولد صورت می گیرد و نه با راههای مخفیانه و پنهانی مثل ترمیم و پرده بکارت مصنوعی. مسأله بکارت وقتی رنگ می بازد و اهمیت کنونی خود را از دست می دهد که زنان از موقعیت فرودست کنونی به جایگاه برابر و انسانی برکشیده شوند و مفاهیم اخلاقی، در فضایی که به دلیل موقعیت برابر و مساوات جنسیتی نیازی به تظاهر و ریاکاری ندارد، بازآفرینی شوند. در آن صورت، آنچه اهمیت و ارزش خواهد داشت نه محک اخلاقیات و تعهد با چند قطره خون بر روی دستمالی سفید، که اعتماد متقابل و مبتنی بر اخلاق درونی شده و وجدان های آگاه و بیدار هر دو طرف روابط انسانی، فارغ از جنسیت، خواهد بود».

من سعی می کنم بخش به بخش نقد ایشان را پاسخ گویم اما پیش از آن در مورد محورهای طبقه بندی شده سخنان ایشان توضیح مختصری می دهم. در مورد محور اول که به خصوص من و نوشته مرا به فضل فروشی و گرفتن ژست علمی، کلی بافی، و ذهن استبدادی و خشونت زده متهم کرده اند ، در ادامه پاسخ به همین رویکرد ایشان تمرکز خواهم کرد. این که چقدر این نسبت ها، با مقاله و ادله های ایشان متناسب است تا مقاله من ، باید خوانندگان قضاوت کنند. من یک آدم معمولی و بی نام و نشان ، فاقد هر عنوان علمی هستم ، که بدون ارجاع به آراء این و آن برای وصله کردن «اعتبار» به نوشته ام، مطلبی را در م




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    لوگوی هفتگی ها    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان