صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      مشق هفته....  
 

حجاب کودکان و مسئله گذار به دموکراسی/ افشان خلج بیگی

14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: کمپین «نه به حجاب اجباری» چندی پیش دست به یک نظرسنجی زد و این پرسش را که «آیا حجاب کودکان باید ممنوع باشد یا آزاد؟»، در صفحه فیسبوک خود به نظرسنجی گذاشت. ولی به نظر می آید که طرح چنین پرسش‌‌ها و مسائلی، صرفا با موضع گیری «آری یا نه» هرگز به نتیجه ی قابل قبولی دست نمی یابد و نمی تواند زمینه ساز شکل گیری یک قانون دموکراتیک در آینده ایران باشد. به نظر من بهترین قانون، لزوما ضروری ترین و عالی ترین قانون برای یک مملکت در یک شرایط خاص نیست بلکه شاید بهترین قانون آن است که همراه با گفتگوی جمعی در عرصه عمومی شکل بگیرد. بنابراین به جای آن که صرفا با «آری» یا «نه» موضع مان را اعلام کنیم بهتر است که پیچیدگی های یک مسئله و جوانب مختلف آن را به بحث بگذاریم. و تلاش کنیم در خصوص آن قانونی که خوب و بهینه می دانیم، پاسخ هایی با ابعادی فراتر از «آری یا نه» مطرح کنیم که در آینده مملکت، قوانینی که شاید روزی مصوب شوند از گزند تندبادهای سیاسی مصون بمانند. برای همین در مورد برخی از مسائل که هنوز در جامعه ما در مورد آن بحث زیادی نشده، هنوز راه بسیاری در پیش داریم تا به نظرسنجی «آری یا نه» برسیم.

آن بخش از قانون گذاری که با حوزه خصوصی زندگی مردم درگیر می شود بسیار ظریف و شکننده است و با قوانین و مقرراتی مثل مقررات راهنمایی رانندگی خیلی تفاوت دارد. پس بنابراین باید از جنبه های مختلف مورد بحث و پرسش های متعدد قرار بگیرد نه صرفا با پاسخ «آری یا نه». قدرت و اقتدار والدین بر فرزند به تدریج باید در یک گفتگوی جمعی گسترده، شکسته شود وگرنه در این حوزه، اعمال قانون، اتفاقا گاه می تواند به ضرر کل پروسه دموکراسی هم تمام شود.

اعمال قوانین حقوق بشری و حقوق زنان اگر به همراه یک توافق جمعی و گفتمان عمومی در سطح کل جامعه همراه نباشد، ممکن است به ضد خودش تبدیل شود و از سیستم و قوانین حقوق بشری در میان عامه مردم سلب مشروعیت کند و این بدترین اتفاقی است که برای یک جامعه می تواند بیافتد. چون دموکراسی و قوانین مترقی باید بتوانند در نظر عامه مردم به عنوان وسیله ای یاری دهنده به زندگی شان تبدیل شود و اگر در یک گفتگوی جمعی نتواند آنان را قانع کند که فلان قانون به نفع خودشان و کودکان شان است، امکان دارد کل دموکراسی و قوانین مترقی را زیر سئوال ببرند. در کشورهای دیگر هم هر یک از این قوانین مترقی که وضع شده، یک شبه خواص معجزه آمیزش به مردم الهام نشده است، بلکه هر کدام از این قوانین حقوق بشری در هر جامعه ای که دموکراسی پایداری دارند، با کشمکش ها و گفتگوهای بسیار و آموزش های فراوان و... حاصل شده است.

در جامعه روشنفکری ایران به حسب عادت، تصور می کنیم که با «اعلام موضع» مسئله حل می شود، درحالی که کار روشنفکر آن است که پرسش های اساسی در این زمینه در جامعه را دامن بزنند، در موردش بحث کند، تجربه های گوناگون تاریخی را ارایه نماید و.. تا جامعه را در برابر «بدی هایش» قرار دهد و آنها را به سمت مشروع دانستن این «قوانین حقوق بشری» راهنمایی کند. والدین جامعه ما که تا به امروز به عنوان «تنها مسئول» کودکان شان بوده اند و از دسترسی به هر نوع خدمات عمومی برای فرزندان خود هم محروم بوده اند و سنگینی بار مسئولیت کودکان شان هم به تمامی بر دوش آنان گذاشته شده، چطور می توانند یک شبه، در مقابل قوان




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    لوگوی هفتگی ها    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان