صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

ارج نامه «ویدا حاحبی تبریزی»: به احترام شهامت در نقد گذشته خود

14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: سال 1389 هنگامی که خبر انتشار کتاب «یادها»[1] نگارش ویدا حاجبی تبریزی، از آن سوی آب ها به گوش مان رسید، قصد کردیم تا به پاس صداقت این زن ایرانی که با عبور از دالان دود و آتش و خون و اسلحه، به طرز شگفت انگیزی به نقد این شیوه ی خشونت بار نشسته ـ تا بلکه نسل ما را با پیامدهای زیانبار ناشی از اندیشۀ قهر انقلابی و خشونت های سیاسی، آشنا سازد ـ ویژه نامه ای در مدرسه قمینیستی منتشر کنیم. اما زمانی که کتاب ویدا حاجبی منتشر شد، ما نسل کنونی جنبش زنان در حرکت جوشان و متلاطم آن زمان، شیوه «خشونت پرهیزی» را در کارزار «حق طلبی» به شکلی عریان و در عرصه عمل می آزمودیم، از این رو «فرصتی» دست نداد تا به پاس انتشار کتاب «یادها» و به احترام نویسنده اش آن ویژه نامه را منتشر نماییم. اکنون بیش از دو سال از آن زمان گذشته است و جامعه بحران زده ما در پیله «چه باید کرد» گرفتار آمده است. از یک سو به سرنوشت در ابهام مردمان لیبی و مصر و تونس می نگرد و سوی دیگر به سرنوشت فعلی مردمان سوریه چشم دوخته و همزمان، پیامدهای خونین و دامنه دار جنگ را در افغانستان و عراق می نگرد. اما از طرفی به روش خشونت پرهیز و موفق زنی در برمه ـ آنگ سان سوچی ـ هم نگاه می کند که این موفقیت تاریخی، حاصل بیست سال صبوری و تحمل حبس و رنج اوست. خانم سوچی توانسته با این روش مسالمت آمیز، کشورش را گام به گام به مرزهای گذار به دموکراسی (و آشتی و همزیستی با جهان)، نزدیک سازد.

و اما، این روندهای متفاوت از تجربه مبارزه که در این کشور و آن کشور می گذرد، تنها می تواند ماده خامی از تجارب بیرونی («دیگری») باشد که هم اکنون برای پاسخ به پرسش «چه باید کرد» در برابر همه ی ما مردمان خاورمیانه قرار گرفته است ولی برای درونی کردن و گزینش بهینه این تجارب، می بایست از فیلتر حافظه تاریخی و سنت های مبارزاتی «جامعه و تاریخ خودمان» عبور کند و از دل شرایط ویژه ایران ـ به عنوان یک کشور نفت خیز تحت حاکمیت دولتی ایدئولوژیک - تبیین گردد تا در زندگی ملی مان، به کار آید. به این اعتبار، بازنگری در سنت های مبارزاتی جامعه ایران و دقت و موشکافی در فرآیند تعامل با این سنت ها (در میان نسل های گذشته و معاصر) است که می تواند منجر به «از آن خود کردن» بهترین گزینه از میان تجربه مبارزاتی کشورها و مردمان «دیگر» باشد. در این میان، بازخوانی تجربه های بکر و تکرار ناپذیر زن مبارزی همچون «ویدا حاجبی تبریزی» که از نسل گذشته و از زنان انقلابی و نام آشنا طی سالهای منتهی به انقلاب 57 است (به خصوص که از دل سنت مبارزات خشن مسلحانه فراروییده و به نقد آن رسیده است)، می تواند در زندگی آینده نسل خشونت پرهیز ما زنان، حقیقتاَ تاثیرگذار باشد.

ویدا حاجبی تبریزی به سال 1314 خورشیدی در تهران چشم به جهان گشود. اما سفرش به پاریس در زمستان سال 1335 برای تحصیل، سرنوشت و آینده ی او را رقم زد. ویدا در فرانسه در «مدرسه عالی معماری پاریس» با فرح دیبا (فرح پهلوی) آشنا شد اما این دو زن راهی متفاوت پیمودند: اولی (فرح) به همسری مردی درآمد که دومی را به مبارزه مسلحانه علیه شوهر دوست اش واداشت. چرا که همزمان خواهرش نیز در فرانسه او را با محافل چپ گرا در پاریس آشنا کرد. این آشنایی سبب شد که ویدا در جشنواره جوانان سوسیالیست در مسکو شرکت کند و در سال 1340 در مبارزه مسلحانه ارتش آ




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان