صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

فمینیزه کردن سیاست

گفتگوی پروین بختیارنژاد با مهرداد درویش پور-14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: مهرداد درویش پور استاد رشته جامعه شناسی، به دفعات متعدد در خصوص جنبش زنان اظهارنظر کرده و سخن گفته و کتب و مقالات متعددی از او در مورد زنان (از جمله کتاب چالشگری زنان علیه نقش مردان) به چاپ رسیده است. در خصوص نظرات وی، دو نکته فکرم را به خود مشغول کرده بود. اول مخالفت او با فمینیسم اسلامی، که سوالات زیادی را برایم ایجاد کرده و دیگری در خصوص فمینیزه کردن سیاست است که دکتر درویش پور بارها از آن سخن به میان آورده است. فرصتی پیش آمد که با وی در خصوص این دو سوال به گفتگو بنشینم.

پروین بختیارنژاد: از مهرداد درویش پور سوال کردم که دلیل مخالفت شما با فمینیسم اسلامی چیست؟ این استاد جامعه شناسی هم در پاسخ من گفت:

مهرداد درویش پور: قبل از اینکه مشخصا به سوال شما پاسخ دهم لازم میدانم که با استناد به تقسیم بندی "جان هرپه" پروفسور اسلام شناس معروف سوئدی در زمینه رابطه فمینیسم و مذهب به چهار گروه از فمینیسم در کشورهای اسلامی اشاره کنم: 1 – فمینیست های آته ئیست ضد مذهب که رهایی از مذهب را نوعی شرط رهایی زنان میدانند که این گرایش بیشتر در عقاید و ایدئولوژی چپ های افراطی دیده می شود. 2 – فمینیستهای سکولار که تلاش می کنند نسبت به مذهب موضعی "خنثی" بگیرند. آنها شاید مذهب گریز باشند اما الزاما مذهب ستیز نیستند و شرط رهایی زن را نیز در ستیزه جویی با مذهب نمی دانند. نگاهشان به مسائل زنان ایدئولوژیک نیست بلکه بر سر دشواری های دنیوی زنان، گروههای مختلف فمینیستها را دعوت به گفتگو می کنند. 3 - گروه دیگر، فمینیستهای اسلامی هستند که گفتمان شان با تاکید برهویت دینی صورت بندی میشود. آنان نه تنها رهایی زنان را با تاکید بر باورهای دینی تفسیر می کنند بلکه دین باوری را شرط آن می دانند. این پروژه بخشی از پروژه اسلام گرایی سیاسی است. در ایران این گروه، جزیی از پروژه فمینیسم دولتی هستند که به هنگام جنگ وارد حوزه های مدیریتی شدند و حضورشان نشانگر خواست سهم گیری از قدرت سیاسی است. همان طور که در کتاب "چالشگری زنان علیه مردان" توضیح داده ام فمینیسم اسلامی بیش از آنکه چالشی علیه پدر سالاری دینی باشد، جبهه ای علیه فمینیسم سکولار است. آنان اقتدار دین را مبنای "عدالت" بین زن و مرد قرار میدهند که براحتی می تواند خواسته برابری زن و مرد را آسیب پذیر کند. تاکید من اما بر این است که اساسا باور و یا عدم باور به دین را نباید شرط برابری زنان و مردان قرار داد.

معصومه ابتکار و مجله «فرزانه» را می توان از زمره نمایندگان فمینیستهای اسلامی در ایران دانست که طرفداری از حقوق برابر زن و مرد را با این پیش شرط قبول دارند که تفاوتهای بیولوژیک در نظر گرفته شوند. او در اجلاس پکن و در مجله فرزانه این نکته را مطرح کرده و گفته بود که بهتر است به جای برابری زن و مرد از واژه عدالت استفاده شود. او و دیگر همفکرانش بر این باور بودند که فمینیست های سکولار و غربی از اصالت انسان می آغازند حال آن که زنان مسلمان و مؤمن اصالت را با خدا میدانند. در این نوع خوانش از فمینیسم، دین اصل و اساس تفکر و نگاه تلقی می شود که زن باید خود را با آن هماهنگ کند و به جای آنکه به موضوع زنان، زمینی نگاه کنند، سرنوشت آنان را به نگاه های آسمانی گره می زنند.

البته هر خوانش متفاوتی از دین که بتواند نگاه دینی، ک




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان