صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      مشق هفته....  
 

اعطای حق رای زنان و شکل گیری مقاومت فمینیستی در ایران / آزاده دواچی

28 اسفند 1391

مدرسه فمینیستی: هر سال در آستانه هشت مارس «روز جهانی زن»، فعالیت های زنان از زوایای مختلف، مورد بازخوانی و نقد قرار می گیرد و می توان گفت که اهمیت نمادین این روز، شاید در همین نقد و بررسی ها نسبت به دستاوردهای زنان و نیز طرح چالش های موجود باشد. اما در ایران هشت مارس امسال با فاصله اندکی از «پنجاهمین سالگرد حق رأی زنان» همراه بود، اعطای حقی که بر سرنوشت زنان ایرانی تأثیر بسیار عمیقی نهاد. حق رأی برای زنان، نه تنها عاملی مؤثر برای رشد و بالندگی آنان در عرصه های سیاسی و بالطبع اجتماعی را در قبل از انقلاب فراهم کرد بلکه به عنوان یکی از اهرم های مهم فعالیت های فمینیستی حتی در سال های پس از انقلاب نیز بر رشد آگاهی آنان در مسیر احقاق حقوق شان تأثیر عمده ای گذاشت. به همین مناسبت در مقاله پیش رو نگاه کوتاهی به رابطه میان حق رأی، زنان و بازتولید نوعی از مقاومت فمینیستی به دلیل اعطای حق رأی در گذشته و ایران امروز، داشته ام.

حق رأی: نقطه ی عطف فعالیت های فمینیستی

یکی از دستاوردهای عظیم فعالیت های زنان در اقصا نقاط جهان که بعدها به کشورهای دیگر حتی ایران گسترش یافت، حق رأی زنان بوده است. حق رأی به زنان در کشورهای مختلف موجب شد که فعالیت های فمینیستی زنان بستر مناسبی برای گسترش و مشروعیت در عرصه اجتماعی پیدا کند. در عین حال توانست ساختار مردسالاری را که هدفش تعریف خانگی از زن و محدود کردن آن به فضاهای کلیشه ای و سنتی بود به مرور تحت تاثیر قرار دهد. در واقع دستیابی زنان به حق رأی، در بلندمدت بسیاری از زنان را از فضای اندرونی و بسته ی خانه ها بیرون آورد، پایه های مردسالاری را لرزاند و تعریف جدیدی از هویت زنانه را به جامعه ارائه داد. از سوی دیگر زنان با گرفتن این حق، دیگر در حوزه های سیاسی، غیر فعال و نامحسوس تلقی نمی شدند.

در طول تاریخ معاصر ایران، زنان در سال های بعد از انقلاب مشروطه برای حضور مستمر و فعال در بافت سیاسی جامعه تلاش می کردند. آنها از طریق آموزش و نوشتن و نیز مشارکت در فعالیت های سیاسی در کنار مردان به خصوص در طول انقلاب مشروطه در تلاش بودند تا تعریف تازه ای از هویت خود را به جامعه سنتی و مذهبی ایران نشان دهند؛ هویتی که در بستر جامعه ی سنتی ایران همیشه نادیده گرفته شده بود. شاید به دلیل همین سنت شکنی بود که حتی زمزمه های اولیه ی حق رأی از همان ابتدا با مخالفت شدید اغلب مردان جامعه به خصوص مذهبیون متعصب و سنت گرا مواجه شد؛ همان هایی که حتی نوشتن و خواندن را برای زنان ننگ به حساب می آوردند. از نظر آنها حضور زنان در مجلس شورای ملی ننگ بزرگی برای جامعه بود و مخالف اسلام و موازین آن به حساب می آمد. بسیاری از آنان بر این باور بودند که اعطای این حق، زنان را به حضور بیشتر در اجتماع تشویق خواهد کرد. همانطور که کاشانی ثابت می نویسد: در میان مخالفت های فراوانی که با اعطای حق رأی به زنان بود، مجلات مختلف نیز به انتقاد از دولت پرداختند، برای مثال مجله «ندای حق» در برخی از شماره های خود اعضای مجلس ایران را برای اعطای حق رأی به زنان و دانستن حقوق برابر زن و مرد مطابق کنوانسیون سازمان ملل محکوم و بسیاری از انجمن های فعال زنان را به عنوان کانون ترویج بی عفتی و بی حجابی قلمداد می کرد (کاشانی ثابت ، 176). مشارکت سیاسی زنان برای بسیاری از مردان مذهبی و سنتی




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    لوگوی هفتگی ها    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان