صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کلوپ نسوان....  
 

"ملاله "های بی صدای کشورمان

مهشید شریف-26 تیر 1392

مدرسه فمینیستی: خیلی پیش از دیدن چهرۀ ملاله - دختر جوان پاکستانی که برای دریافت حق آموزش همجنسانش حتی تا آستانه مرگ نیز کشیده شد و اهمیت آموزش دختران در کشورهای فقیر را از بلندگوی سازمان ملل فریاد کرد - در تصویرهای تلویزیونی و روزنامه ها، «ملاله» ها را در گوشه و کنار حاشیۀ شهرها و روستاهای کشور خودمان دیده بودم.

بیش از ده سال پیش، هنگام نوشتن پایان نامۀ کارشناسی ارشد با تعداد زیادی از آنها مصاحبه کردم و رنج تک تک آنها را از محرومیت تحصیلی از نزدیک حس کردم. در پایان دفاع از تزم یکی از استادان سوئدیم پرسید :«چه چیزی آنها را زنده نگه می دارد؟»

«امید» تنها صدایی بود که از میان بغض گلویم بیرون جهید. ملاله یوسف زی جهانی را به تکاپو انداخت. هر چند موضوع آموزش دختران در رأس فعالیت های جنبش های خودجوش مردمی است و هزاران فعال حقوق بشر جایی نیست که با تاکید به آن نپرداخته باشند، باز با این همه انگیزه ای تازه ایجاد کرد که یکبار دیگر به اهمیت آموزش دختران و کمبودهای آن پرداخته شود.

هیچ کدام از ارگانهای بین المللی مانند سازمان ملل و یونیسف آمارها یا گزارشهای معتبرو تمام عیاری از وضعیت تحصیلی و محرومیت تحصیلی دختران در ایران ندارند. اما هر دو نهاد به روند پیشرفت ایجاد مدارس برای کودکان وابسته به اقشار فقیر جامعۀ ایرانی امیدوارند و کم و بیش به آمارهای دولتی واکنش مثبت نشان می دهند.

مقامات ایرانی چه ارقامی در اختیار نهادهای بین المللی می گذارند و چه تضمینی به صحت آنها وجود دارد، از توان این نوشته خارج است. اما بهرحال می توانیم تا این اندازه شاد باشیم که موضوع آموزش های اولیۀ کودکان ایرانی به اجبار هم شده، جایی در بحثها و برنامه ریزیهای ارگانهای دولتی باز کرده است.

یونیسف در گزارش 25 می 2012 خود استان سیستان و بلوچستان را به عنوان پایین ترین شاخص ثبت نام در مدارس ابتدایی در ایران اعلام کرد. دختران اولین قربانیان خانواده های فقیر را تشکیل می دهند که در شرایط بحرانی اقتصادی قادر نیستند به تحصیل بپردازند. بنا به همین گزارش در این سرزمین دورافتاده و با کمبود مدارس متوسطه، خانواده ها اجازه نمی دهند دخترانشان به مدارس دورتر راه پیدا کنند.

اختلافات جغرافیایی و جنسیتی در پوششی از نگرشهای سنتی دیر یا زود به موضوع سرنوشت سازی برای دختران این مرز و بوم تبدیل می شود.

همۀ این نارساییها در حالی است که طبق مصوبات جلسۀ 764 شورای عالی آموزش و پرورش، ایران نه تنها به آموزش کودکان خود بها می دهد بلکه نگاهی جهانی دارد: «5- پاسداری از حق تعلیم و تربیت کودکان جهان در دسترسی برابر به فرصتهای آموزشی بویژه دختران و کودکان روستایی».

یونیسف در سایت اطلاع رسانی خود در ایران می نویسد: «زنان و دختران در مناطق روستایی از همنوعان خود در شهرها عقب مانده اند.»

دسترسی به سیستم آموزشی یکی از جدی ترین چالش های پیش روی دختران در مناطق روستایی و حاشیۀ شهرهاست. بیش از 40 درصد از دختران روستایی از دورۀ انتقال از ابتدایی به راهنمایی و سخت تر از آن انتقال به دوره های دبیرستان و مؤسسات حرفه ای محروم می شوند.

علیرغم محدودیتها، عدم اعتماد و عدم پذیرش فعالیت یونیسف در ایران، این نهاد عمدتا به یاری فعالان حقوق بشر همچنان تلاش می کند که توجه مسئولین را به تطبیق و




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان