صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      مشق هفته....  
 

انتخاب سخنگوی جدید وزارت خارجه، حرکتی به نفع زنان؟ / آزاده دوچی

11 شهریور 1392

مدرسه فمینیستی: در دوران بعد از انتخابات و روی کار آمدن دولت آقای روحانی، به نظر می رسید که امید به تغییر در شرایط و بحران های اجتماعی سال های گذشته، لااقل در میان فعالان مدنی و اجتماعی داخل ایران، افزایش بیشتری یافته است. در حوزه ی زنان هم با وجود قوانین سخت جنسیتی و تبعیض همه جانبه علیه زنان، نشست ها و «بیانیه ی هم اندیشی زنان برای طرح معیار انتخاب وزرای آینده» نشان داد که بسیاری از فعالان زنان پس از پشت سر گذاشتن دوران سخت هشت ساله چشم به تغییر در داخل بافت سیاسی ایران دوخته اند. آنچه که مسلم است تاکید بر زدودن قوانین نابرابر از سوی آقای روحانی افق های تازه ای را لااقل در میان اکثریت فعالان زنان باز کرده است، گرچه این تغییرات مسلما نمی تواند یک شبه و در کوتاه مدت به دست آید و نیازمند زمان است، اما بیش از هر چیز امید به باز شدن فضای فعالیت های اجتماعی است که سبب ایجاد چنین امیدی در میان بسیاری از فعالان جنبش زنان شده است.

با این حال، از همان زمان معرفی کابینه توسط آقای روحانی، به دلیل عدم معرفی وزیری زن، نقدهای بسیاری به ایشان از سوی فعالان جنبش زنان وارد شد. بسیاری از این نقدها به این مهم معطوف بود که عدم حضور وزیر زن با توجه به قول های آقای روحانی در حوزه ی زنان، می تواند به ادامه ی رفتار تبعیض آمیز علیه زنان بینجامد و جدی نگرفتن مشارکت زنان چه در اجتماع و چه در ساختار سیاسی سبب تداوم روند در حاشیه ماندن زنان شود. به هرحال تا آنجا که در مقاله های گذشته[1] اشاره شد[2]، دغدغه ی اکثریت زنان، عدم جدی گرفتن زنان در حوزه های اجرایی و ساختار نظام سیاسی است. بسیاری از آن هایی که از همان ابتدا اعتقادی به اصلاح و تغییر در ساختار نظام سیاسی ایران از راه غیرخشونت آمیز نداشتند، بلافاصله شروع به حمله به کسانی کردند که با مشارکت در انتخابات به این تغییر رای داده بود. در این میان بسیاری از فعالان حقوق زنان در ایران در «بیانیه ی هم اندیشی»[3] شان بر حضور وزیران زن و یا مدیران اجرایی تاکید کردند. اولین عکس العمل آقای روحانی در برابر این درخواست جمعی و منسجم از سوی بخشی از فعالان جنبش زنان در ایران، تاکید وی بر انتخاب معاونان و مدیران در پست های کلیدی سیاسی از میان زنان بود که البته باز با مخالفت عده ای، عمدتا از همان بخشی که عموما دید منفی نسبت به اغلب تغییرات مثبت در ساختار سیاسی موجود دارند، مواجه شد.

به هرحال این نقدها تاکنون به قوت خود باقی است. اما در این میان شاید یکی از انتصابات اخیر یعنی انتخاب خانم مرضیه افخم به عنوان سخنگوی وزرات خارجه را بتوان یکی از حرکت های مثبت در جهت مشارکت زنان در بافت سیاسی دانست. گرچه که انتخاب یا عدم انتخاب زنان در حوزه های کلیدی و پست های حساس سیاسی آن هم در جامعه ی مردسالار و سنتی ایران نمی تواند متضمن ایفای حقوق زنان و یا زدون نابرابری های جنسیتی باشد، اما انتخاب یک زن در یک پست سیاسی در هر صورت می تواند کلیشه های جنسیتی را علیه عدم حضور زنان برهم زند. از سوی دیگر انتخاب زنان در این پست ها می تواند به عنوان مشوق و محرکی برای حضور بیشتر زنان در بافت سیاسی باشد و نظر بسیاری از سیاستمداران را به این فکر معطوف کند که چه قدر حضور زنان در یک پست سیاسی می تواند کارآمد و برهم زننده نظم ایدئولوژیک مردسالاری علیه حضور زنان در فع




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    لوگوی هفتگی ها    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان