صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کافه مونث....  
 

پیشمرگ های فمینیستی کە از هویت و آزادیهای شان دفاع می کنند

تروسکه صادقی-26 شهریور 1393

مدرسه فمینیستی: این روزها و به ویژه پس از حملەی گروە تروریستی دولت اسلامی عراق و شام (داعش) بە مرزهای اقلیم کردستان، و انتشار عکسهای زنان و دخترهای پیشمرگ مسلح در شبکەهای اجتماعی و خبرگزاریهای معتبر جهان، گفتگوی بحث برانگیزی بویژە در سایت مدرسە فمینیستی در مورد مشروعیت یا عدم مشروعیت زنان مسلح از نگاە عمدتاَ فمینیستی شروع شدە است[1]. من به عنوان یک زن کورد این بحث را بە فال نیک میگیرم. مایلم کە بەدور از تئوریها و فلسفەبافیها، دلایل و توجیهات یک زن پیشمرگ برای مسلح شدن را با عزیزان در میان بگذارم، شاید این گزارەهای عینی بر تحقیقات و مطالعات بعدی دوستان تا‌ثیرگذار باشد.

دوستان گرامی مدرسە فمینیستی، پس از خواندن و گاه چند بار خواندن مقالەهای دوستان و بەخصوص دوستانی کە در مخالفت با مسلح شدن زنان قلم زدە اند، نتوانستم ارتباط میان فمینیسم و برابری را بیابم! اگر فمینیسم همان برابری زن و مرد است، پس چرا زنان نتوانند مسلح شوند و یا در استراتژی سیاسی-نظامی کشورشان پابەپای مردان همکاری کنند؟ اگر فمینیسم همان برابریست پس چرا هویت باید برای مردان چنان حیاتی باشد کە حاضر باشند برای حفاظت از آن شهید شوند، ولی زنان نباید برای هویت کورد بودنشان اسلحە به دست بگیرند؟ اگر فمینیسم همان برابری زن و مرد است، چرا مردان برای قداست خاکشان باید جان بر کف باشند، ولی زنان برای حراست از خاکی کە اتفاقاَ تعلق شان بە آن بیشتر از مردان است، نباید پیشمرگ شوند؟ این چراها و هزاران "چرایی" کە زنان فمینیست در تقسیم وظایف بر زنان حرام میکنند، ولی در تقسیم افتخارات بیشترین سهم را میخواهند.

وقتی میگویم من به عنوان یک زن کورد نمیتوانم با تعاریف دوستان از فمینیسم، همراه باشم، از خودم بە مثابە "من" ابستراکت (مجرد) نمیگویم بلکە از تمامی تاریخ و فرهنگ و جغرافیای سرزمینم میگویم، کە همەی تراژدی و نوستالژی هایش من را مجاب بە مسلح شدن اختیاری در برابر همە ظالمان و حکام مستبدی کردە است کە نە هویت کورد بودن را و نە سرزمینم را بە من روا میدارند. هویت و خاکی کە جنسیت نمیشناسد، بەهمان اندازە کە بە پدرم تعلق دارد مال من هم هست. بە همان اندازە کە برای همسرم مقدس است، برای من اگر بیشتر نباشد، قطعاَ کمتر هم نیست. پس مسلح شدن زنان کورد برای دفاع از خاک و هویت کوردیشان فارغ از مشروع بودن یا نبودن مکانیزمهای خشونت آمیز کە در این مجال نمیگنجد، امری برابرخواهانە و اتفاقا مرحلە بە عمل در آمدن برابری طلبی فمینیستی است. برابری طلبیی کە از بر عهدە گرفتن هر نوع وظیفە مقدسی ابایی ندارد و جنسیت را توجیه گر مسلح نشدن و شهید نشدن برای امری همگانی نمیداند.

در برخی مقالات، مسلح شدن زنان کورد را با مسلح شدن زنان داعش در بازتولید خشونت همسان دانستەاند. این بزرگترین کم لطفی بە تاریخ زنان ملتی است کە برای احقاق دموکراسی و آزادی بیان و جامعە مدنی اسلحە به دست گرفتەاند. هرگز حتی برای یک بار هم نشدە کە کوردها یورشگر و متجاوز باشند بلکە همیشە در دفاع از خاک و هویت شان دست بە اسلحە بردەاند.

زنان پیشمرگ مسلح کورد هم اکنون در اقلیم کوردستان، بەعنوان تنها بخشی کە بە قسمتی از اهداف اش نائل شدە است بەهیچ عنوان مشکل قانونی برای هرگونە خواستە انسانی خود را ندارند. قوانین احوال شخصی کوردستان با قوانین کشورهای ا




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان