صفحه اصلی   

        کلوپ نسوان   

        کافه مونث   

        مشق هفته   

        روزنامه دیواری   

        کتابهای اینترنتی مدرسه    

        صفحه فیس بوک مدرسه   

        کانال یوتیوپ مدرسه   

        همگرایی جنبش زنان در انتخابات   

        لایحه ضد خانواده   

        کمپین یک میلیون امضا   

        8 مارس    

        22 خرداد    

        مبصر کلاس   

        دردسر جنسیت   

        چالش ماه   

        اخبار   

        English    

  اینترنت مدرسه فمینیستی

 

      کافه مونث....  
 

افراط و تفریط در تلقی از ما زنان

میشل میلن، ترجمه حمید بهشتی-16 فروردین 1394

مدرسه فمینیستی: مطلب زیر برگرفته از مطلبی است که توسط میشل میلن به نگارش درآمده و در سایت «تلاکسکالا» در سوم آوریل 2015 به انگلیسی منتشر و توسط حمید بهشتی به فارسی ترجمه شده است:

مدتی است که موقعیت زنان در حال تضعیف است و در قبال برخی از دستاوردها مانند نظام رفاه، سکولاریسم و به زیر سئوال بردن تفکر نئولیبرال، تحولی در حال وقوع است که از سال ها پیش تحت شعار «تی.آی.ان.آ»[1] (هیچ چشم انداز جایگزینی ممکن نیست) از جانب مارگارت تاچر، نخست وزیر اسبق انگلستان بین سال های 1979 تا 1990 آغاز گشت.

مدت ها پیش از در هم ریختن هرچه سریع تر جوامعِ ما، این کارها، مکّارانه آغاز گشته بود. چه شده است! آیا با اینکه چیزهای بسیاری را بدست آورده اید، هنوز هم شکایت دارید! از حق پر کردن و امضای فرم تأمین اجتماعی برای فرزندانتان گرفته (بله، تا سال های دهه ی 1960 فقط مرد به عنون رئیس خانواده به رسمیت شناخته می شد و در صورتی که مرد بدون برجای گذاشتن نشانی از خود، خانواده را ترک می کرد، باز هم فرزندان به لحاظ قانونی متعلق به مادر نبودند، حتا اگر زن کار ثابتی می داشت و می توانست هزینه زندگی خانواده را تأمین کند)، تا حق رانندگی اتوبوس و حق اینکه به عنوان فعال سیاسی بیش از همکاران مردش مورد توهین قرار گیرد. (من به هیچ وجه طرفدار سِگولِن رویال نیستم؛ اما حزب سوسیالیست فرانسه هرگز اجازه نمی داد که با مردان عضوش در انتخابات ریاست جمهوری 2007 مانند رویال رفتار شود[2]. برای من این قابل تصور نیست که چه چیزهایی درباره زنی گفته می شد که یک سوم ناهنجاری های جنسی را داشت که «دومینیک اشتراوس کان» مرتکب شده بود[3]. البته بیش از این ها می شود در این باره صحبت کرد) اما چه بزرگواری! ما سکوت می کنیم.

در این بین دستمزد زنان برای مشاغل تمام وقت نیز کمتر است (طبق گزارش اداره نظارت بر تبعیض، 9 درصد کمتر است) و اصل قانونی «مزدِ برابر برای کارِ برابر» از جانب بخش خصوصی رعایت نمی شود: در جایی خواندم که مزد زنان، 27 درصد کمتر است. علاوه بر آن زنان اکثراً در معرض بیکاری یا مشمول کار نیمه وقت هستند (بدون اینکه خودشان در تعیین مدت کارشان، حق دخالت داشته باشند). باید توجه داشت که از نظر عامّه مردم، درآمد زنان همواره به صورت «درآمد اضافی» تلقی می شود. من این ادعا را نیز شنیده ام که «نهایت خرفتی فمینیست ها بود که خواهان حق کار کردن زنان شدند، در حالی که پیش از آن بدون اینکه کاری انجام دهند تأمین بودند»! راستی تصویری که منِ بزرگ شده در روستا از زنان دهقان دارم برداشت دیگری است، چه در کشاورزی و چه در مشاغل دیگر. اما قطعاً پیش از تولد من نیز، در دوران جنگ جهانی اول و کشتاری که بیش از یک میلیون (طبق آمار رسمی 1397400 مرد جوان) قربانی آن شدند، زنان جای خالی مردان را پر می کردند، که البته گفته می شد کار آنان موقتی است، اما در واقع دائمی بود. در یک نمایشگاه عکس که در «سنت ژنویو دِبوا» به مناسبت صدمین سالروز 1914 برگزار شد، دیده می شد چگونه زنان به رغم آن که ضعیف تلقی می شدند، در کارخانجات تولید مهمات مشغول به کار بودند و نیز در مقام آتش نشان کار می کردند (با توجه به اینکه کارِ با تلمبه ها، آن زمان به زورِ خیلی زیادتری نیاز داشت). بیوه های بسیاری بودند که باید فرزندان خویش را بزرگ می کردند... آندره میشل که یکی از جامعه شناسان بنام است، گفته:




    English    فیس بوک     تماس با ما    درباره ما    اخبار    بخش های پیشین سایت    روزنامه دیواری    مبصر کلاس    مشق هفته    ویدئو - گزارش ها    کافه مونث    کتاب های اینترنتی مدرسه    کلوپ نسوان