گفت وگوی اعتماد با عشرت شايق در حاشيه حضور زنان در ميادين ورزشی: نه فمينيست هستيم نه جنسيت گريز

ميمنت مژده - عشرت شايق نماينده سابق تبريز در مجلس شورای اسلامی چند سال در هيات مديره باشگاه استقلال عضويت داشت. او يکی از کسانی است که به حضور بانوان در استاديوم های ورزشی اعتقاد دارد و می گويد ابتدا بايد موانع حضور خانم ها برطرف شود و با انجام زمينه سازی های لازم، اجازه حضور بانوان در استاديوم آزادی داده شود. پس از راه اندازی برخی رشته های ورزشی در حوزه بانوان، مخصوصاً راه اندازی رشته قوی ترين زنان ايران و... دليل خوبی بود برای گفت وگو با کسی که سال ها است در اين حوزه اظهارنظرهای جالبی دارد.

 شما روند پيشرفت ورزش بانوان را چگونه می بينيد؟

پيشرفت را بايد از دو جانب بررسی کرد؛ يکی موقعيت داخلی و ديگری موقعيت خارجی و بين المللی. اگر من بخواهم موقعيت داخلی ورزش بانوان کشورمان را توصيف کنم، بايد بگويم بانوان ورزشکار ما از لحاظ قوه سلامت و بهداشت روانی و فيزيولوژی بسيار ضعيف هستند و اين مسائل بر حوزه ورزش کشور اثر می گذارد. متاسفانه به ورزش بانوان آن گونه که بايد توجه بشود، نمی شود. برای من جای سوال دارد که وضعيت مدارس ابتدايی دخترانه ما چگونه است. دانشگاه ها چه امکاناتی در اختيار ورزشکاران و دانشجويان دختر قرار می دهند، خانم ها چند سانتيمتر مربع فضا برای ورزش کردن دارند يا چند درصد ورزشگاه ها و باشگاه ها (با توجه به موازين شرعی و عرفی) به خانم ها اختصاص دارد و... ما ابتدا بايد همه چيز را عمومی در نظر بگيريم و اگر از لحاظ عمومی تامين شويم به مسائل حرفه يی تر بپردازيم. ورزش از لحاظ جسمانی و روحی در دين توصيه شده است ولی بايد توجه داشته باشيم که مگر چند تا ليگ قهرمانی بانوان در داخل کشور برگزار می شود. به نظر من در داخل کشور مسائل و وضعيت و مشکلات ورزشکاران خانم بررسی و حل نشده است، پس بررسی و تعيين وضعيت و پيشرفت آنان در مقاطع بين المللی بی معنا است.

 حس و احساس شما نسبت به حضور زنان در ميادين بين المللی چيست؟

برای من جای سوال دارد که چند رشته ورزشی بانوان در سطح بين المللی در رده ها و جايگاه های بالا و قهرمانی قرار دارند. قابل توجه تر از همه چيز اين است، زمانی که خانمی يا تيمی از بانوان را اعزام می کنند هيچ امکاناتی در اختيار آنان قرار نمی دهند. به طور مثال اگر خانمی در رشته ورزشی با هم تيمی های مرد خود اعزام می شود، هيچ گونه امکاناتی را به صورت اختصاصی به او نمی دهند مثلاً پزشک گروه، پزشک مرد بوده است يا هيچ مشاور علمی و فنی يا پزشک متخصص خانم يا مترجم برای او مهيا نمی کنند و تنها او با عده يی از هم تيمی های مرد و خبرنگاران و عکاسان و رئيس و روسای مرد برای مسابقات حاضر می شود. در واقع می توان گفت هيچ گونه ابزاری برای آنها تهيه نشده است و اگر در ميدانی قصد حضور پيدا کنند قبل از ورود کليه مسائل را ربط می دهند به مساله پوشش و حجاب و صورت مساله را به طور کلی پاک می کنند . به طور مثال اتفاقی که برای تيم کاراته بانوان در چند وقت گذشته افتاد همه توجه ها جلب پوشش آنها شد و هيچ کس نپرسيد آنها با چه امکاناتی برای مسابقه رفته بودند. در واقع بحثی که الان مطرح است، همين است که با تمرکز روی مسائل ظاهری به مسائل پايداری و اصولی تر بی توجهی می شود، هر چند که شايان ذکر است بگويم کاراته کاران ما با توجه به اينکه حقشان پايمال شده است اما از محدوده خودشان خارج نشدند و اين فهم