بيانيه شوراي فعالان ملي – مذهبي به مناسبت 8 مارس: سال سختي بر زنان گذشت

سال 1386 در مقايسه با ديگر سال‌هاي يك دهه اخير به لحاظ حجم محدوديت‌ها و گسترش سخت‌گيري‌ها عليه زنان سالي بسيار سخت و دشوار بوده است.

عليرغم وعده‌هاي مهرورزانه و شعارهاي عدالت‌خواهانه دولت نهم، در اين سال شاهد هجوم فزاينده به فعالان سياسي و اجتماعي و صنفي و دستگيري وسيع فعالان جنبش‌هاي اجتماعي بويژه زنان، معلمان، دانشجويان و كارگران بوده‌ايم.
تعطيلي نهادهاي صنفي و مدني و سازمان‌هاي مردم نهاد مربوط به زنان، توقيف و به تعطيلي كشاندن نشريات از جمله تعطيلي مجله «زنان»، رفتار توهين‌آميز با زنان به بهانه طرح ارتقاء امنيت اجتماعي، رفتار زننده نيروي انتظامي كرمانشاه در راستاي طرح امنيت اجتماعي (كه به منظور تحقير مردان مجرم، فرد متهم را لباس زنانه پوشانده و در شهر گردانده است)، رد صلاحيت‌هاي گسترده زنان خوشنام و اصلاح‌طلب، رفتار خشونت‌بار ادارات و مراكز اماكن به بهانه امر به معروف و نهي از منكر كه منجر به مرگ دردناك و مشكوك دكتر زهرا بني‌يعقوب در همدان گرديد و...، نمونه‌هايي از اين قبيل تهاجمات است.

به باور ما تشديد اين قبيل برخوردها در سال 86 حكايت از رسوب انديشه‌هاي ناكارآمد و كهنه در اذهان و احساسات دولتمردان دولت نهم و فضاي جديد حاكم بر كشور دارد. اين روند خود را نه تنها در برخوردهاي خشونت‌آميز يادشده كه در ارائه طرح‌هايي چون لايحه تبعيض‌آميز به اصطلاح حمايت از خانواده و قانون مجازات اسلامي، پيشنهاد وزيركشور در قانوني كردن صيغه دختران و رواج چندهمسري، طرح تفكيك جنسيتي كتب درسي، طرح تفكيك و سهميه‌بندي جنسيتي كنكور و ديگر طرح‌ها و برنامه‌هاي‌ تفكيكي و تبعيض‌آميز نشان مي‌دهد.

اما زنان تلاشگر ايران امروز به اين باور و يقين رسيده‌اند كه بدون تمركز جدي بر مطالبات خاص خود در عين همراهي با ساير اقشار تحت ستم و ضعيف نگاه‌داشته‌شده و همپوشاني با آنها، قادر به ايجاد فرصت‌هاي برابر براي رفع تبعيضات و نابرابري‌ها و تغيير سرنوشت عقب‌مانده خويش از قافله توسعه نخواهند بود.

از اين رو زنان تلاشگر ايراني سعي دارند تا اين حقيقت را به زنان و مردان هموطن خويش بباورانند كه بدون حضور برابر و مشاركت مؤثر و جدي انديشه و ‌آراي زنان در اداره اجتماع نمي‌توان به تحقق دموكراسي و برقراري عدالت و توسعه درون‌زا در كشور دل‌بست و اميدوار بود. هم از اين روست كه زنان غيرتمند ايراني انتظار دارند همچنانكه زنان در كليه جنبش‌هاي اجتماعي و صنفي پابه‌پاي فعالان جنبش مبارزه با ستم و نابرابري‌هاي سياسي و طبقاتي مشاركت دارند؛ فعالان اين جنبش، بخصوص مردان هم‌وطن‌شان، نداي حق‌طلبانه آنان را نشنيده نگذارند و آنها را در تحقق مطالبات‌شان حمايت و ياري نمايند. تحقق آرمان‌هاي مشترك بدون هم‌پوشاني و وحدت و همكاري جنبش‌هاي اجتماعي براي دستيابي به آزادي، عدالت، امنيت و رفاه غيرممكن خواهد بود.

اعتراضات حق‌طلبانه و پيگيري‌هاي جدي زنان تاكنون آثار و نتايج مثبتي براي جامعه و زنان در برداشته است. از جمله طرح برخي نظريات راهگشا و قابل استناد از سوي مراجع و مقامات مسئول مانند ارث بري زنان از اموال غيرمنقول (كه به برابري همه‌جانبه‌تر قانون ارث و رفع نابرابري حقوقي كمك قابل توجهي خواهد نمود) و هم چنين برابري ديه زن و مرد (و مسلمان و غيرمسلمان)، تحري