جنبش زنان، جنبش سبز و بهار عربی

گفتگوی آزاده دواچی با دکتر علی اکبر مهدی / ترجمه سحر مفخم - 14 دی 1391

مدرسه فمینیستی: پروفسور علی اکبر مهدی استاد ممتاز بازنشسته دانشگاه اوهایو وسلیان در رشته جامعه شناسی است. علی اکبر مهدی بعد از پایان تحصیلات لیسانس در سال 1975 به آمریکا رفت و درسال 1979 موفق به کسب مدرک فوق لیسانس از دانشگاه ایالتی میشیگان و در سال 1983 دکترای خود را از همان دانشگاه دریافت کرد. دکتر مهدی در طول 26 سال سابقه تحقیق و تدریس خود، در دانشگاههای مختلفی از جمله دانشگاه ایالتی میشیگان ، کالج آدریان ، دانشگاه ایالت مرکزی و در دانشگاه اوهایو وسلیان تدریس کرده است. کتابهای متعددی از او به زبانهای انگلیسی و فارسی منتشر شده از جمله می توان به «جامعه شناسی در ایران»، «جامعه شناسی خانواده ایرانی و فرهنگ ایرانی»، «جامعه ی مدنی و دغدغه ی دموکراسی»، «سنت و فرهنگ ایران» و همینطور «زندگی جوانان در خاورمیانه» را نام برد . دکتر مهدی همچنین مقالات بسیاری در زمینه وضعیت ایران و خاورمیانه به فارسی و انگلیسی در مجلات مختلف پژوهشی به رشته تحریر در آورده است. از همین رو در مدرسه فمینیستی به سراغ دکتر مهدی رفتیم تا با وی در مورد وضعیت فعلی جنبش زنان در ایران و در تحولات اخیر خاورمیانه و آینده این جنبش ها به گفتگو بنشینیم. متن زیر حاصل گفتگوی آزاده دواچی است با دکتر علی اکبر مهدی که پیشتر متن این مصاحبه به زبان انگلیسی در سایت مدرسه فمینیستی[1] منتشر و توسط سحر مفخم به فارسی برگردانده شده است:

آزاده دواچی : همانگونه که مستحضر هستید سالگرد بیست و دوم خردادرا سپری کردیم روزی که به نام روز همبستگی با زنان ایران نامگذاری شده است . شش سال پیش در این روز زنان در تهران دست به تجمعی اعتراضی زدند. شما چطور جنبش فمینیستی ایران را در این مرحله و پس از گذشت شش سال از ان تجمع ارزیابی می کنید ؟

دکتر علی اکبر مهدی : در تمام این سالها جنبش زنان تجارب مثبت و منفی بسیاری را در راستای اهداف، استراتژی ها و تاکتیک های خود کسب کرده است. چه تجارب مثبت و چه منفی هر دو به این جنبش کمک کرده است که به بلوغ، رشد و شناخت جدیدی از چیستی خود و هر آنچه که این جنبش به آن اهمیت می دهد نائل شود. در حال حاضر جنبش زنان خودش را به عنوان یک نیروی اجتماعی قابل قبول و معتبر مطرح کرده و برای احقاق حقوق زنان در ایران ایستاده است و این ایستادگی تا جایی پیش رفته که نه حکومت و نه جامعه هیچکدام نمی تواند از زیر بار نفوذ و مطالبات آنها شانه خالی کند. مطالبات جنبش زنان حکومت را وادار کرده که در مورد لایحه حمایت از خانواده بازبینی نماید و نسبت به واکنش های منفی در رابطه با سیاست های اتخاذ شده اش حساس شود. حکومت متاسفانه با بدگمانی و خشونت در برابر برخی از خواسته های جنبش زنان جبهه گرفته و همین واکنش های خشن باعث شده که مشروعیت و اعتبار آنها به ویژه در رابطه با شعارهای تبلیغاتی شان خدشه دار شود . با تمرکز بر روی خواسته های زنان در ایران امروز می توان گفت که این جنبش ارزش ها و نگرانی های مربوط به کل جامعه را نمایندگی می کند. فکر می کنم جمله ای که اخیرا در یکی از بیانیه های جنبش زنان به چشم می خورد یکی از این دستاوردها را نشان می داد: "مطالبات ما زنان همیشه شامل کسب آزادی و رفع هر گونه تبعیض که در قوانین یا فرهنگ و یا سنت جاری است ، بوده است."

پس از شکل گیری جنبش اعتراضی مردم، بعد از انتخابات