گزارش مراسم بزرگداشت هشتم مارس در بند زنان اوین

مراسم هشت مارس، روز جهانی "زن" در حالی در بند سیاسی زنان زندان اوین برگزار شد که فعالان جنبش زنان در ایران، به دلیل فشارهای زیاد امکان برگزاری مراسم در مراکز عمومی را نیافتند.

در این مراسم که زندانیان سیاسی زن با هر فکر و گرایش سیاسی و عقیدتی در آن شرکت داشتند، سخنرانان از دردهای زن ایرانی سخن گفتند.

زندانیان سیاسی زن، سالن یک بند زنان را با امکانات محدود خود برای برگزاری این مراسم آماده کرده بودند. پوستری با طرحی برگرفته از جلد کتاب "جنس دوم"، نوشته سیمون دوبووار، فمنیست معروف فرانسوی، چند شاخه گل نرگس و یک تابلوی معرق با نقش"رهایی زنان ممکن است" زینت بخش سالن شده بود.

شبنم مددزاده، دانشجویی که بیش ازچهار سال است که در زندان بسر می برد، نخستین سخنران این مراسم بود. او با تبریک روزجهانی زن به تمامی زنان به ویژه زنان رنج کشیده ایران گفت: "گرامیداشت روزهایی با نام های خاص از سوی انسان امروز به نوعی هم ادای دینی نسبت به گذشتگان و هم تلنگری برای خود است که او نیز در این برهه ادامه دهنده و پاسدار میراث نیای خود باشد . تلنگری برای احساس مسوولیت و رساندن بار امانت تا سر منزل نهایی اش."

او در ادامه گفت: "هشت مارس نوعی به رسمیت شناختن رنج های زنان است، رنج هایی که برای به دست آوردن سهم شان از زندگی به جان خریدند و اینک ما باید رهروان راه کسانی باشیم که زندگی شان را هدیه کردند تا برای اعتلای جهان به ویژه تحول صدای سرکوب شده زنان صدایی نو باشند ."

نسرین ستوده، حقوقدان و زندانی سیاسی، سخنران بعدی این مراسم بود که سخنان خود را با عنوان "زنان و قوانین" بیان کرد. او گفت: "در سال های اخیر دولت با ارائه طرح هایی و مجلس با ارائه لوایحی سعی بر تصویب قوانین محدود کننده ای درباره زنان داشته اند که لایحه خانواده و قانون گذرنامه ازجمله آن است."

ستوده افزود: "لایحه خانواده قصد داشت با تصویب ماده 23 چند همسری مردان را به مراتب راحت تر از گذشته کند که اتحاد فعالان حقوق زنان در همه طیف های فکری- سیاسی مانع از آن شد. این بار نیز یکی از کمیسیون های مجلس قصد ایجاد محدودیت برای زنان زیر چهل سال برای اخذ گذرنامه را داشت که با مخالفت های طیف های مختلف زنان روبرو شده است که امیدوارم با این تلاش ها، این لایحه نیز در صحن عمومی مجلس به تصویب نرسد."

مریم اکبری منفرد به همراه کبری بنازاده امیرخیزی دو زندانی سیاسی دیگر در پنلی با عنوان "تجربه های مادرانه زندانیان سیاسی" سخن گفتند.

منفرد در این پنل گفت: "مادرم در دهه شصت در زندان بود و حالا من به عنوان یک مادر در زندانم. من در دهه شصت، حس فرزندی که مادرش در زندان است را تجربه کردم و حالا هم حس مادری را تجربه می کنم که سه دختر خود را آن سوی دیوارهای زندان جا گذاشته ام."

او در ادامه از دشواری های رابطه میان مادران زندانی و فرزندان شان سخن گفت. منفرد گفت: "یکی از تناقض ها وقتی بروز می کند که به فرزندانت می گویی تو برایم عزیزترین هستی و حتما این سوال برای شان به وجود می آید که اگر واقعا اینقدر، عزیزند پس مادر در زندان چه می کند و آیا این به معنای ترجیح عقیده اش به ما نیست."

او در ادامه به شرح چالش ها و روش هایش برای حل سوالات دخترانش پرداخت و گفت: "همیشه در ملاقات های هفتگی، دخترها را ترغیب می کنم تا سوال های خود را خیلی صریح از من ب