ریحانه

ترانه جفرودی - 7 اسفند 1393

مدرسه فمینیستی: متن زیر، داستانی است به قلم ترانه جفرودی:

مثل دو پرده‌ی آویخته و چین دار، مژگانش، چشم‌هایش را پوشانده بودند. در خواب و بیداری بود که گاهی باز و بسته می‌شدند، به سختی. در لمحه‌ای زود گذر از زمان بود که گاه به گاه گشادگی سیاه مردمک‌ها از نیام چشم‌هایش می‌روییدند و دوباره رنگ و رو رفته محو می‌شدند. از شدت ریزش خون بود که گونه‌هایش گُر گرفته بودند. از سوختگی خون بود که سرش سنگین شده بود و از بین دندان‌هایش خون می‌آمد. با خمودگی بود که لزجی شیرین آب دهانش را حس می‌کرد. داخل سفیدی چشم‌هایش قرمز رنگ شده بود و از بینی‌اش خونابه خارج می‌شد. با ریزش خون از گوش‌ها و بینی‌اش بود که ریحانه خون روشن یا چیزی قهوه‌ای رنگ را بالا آورده بود.

... باید بدوم باید فرار کنم باید خودمو برسونم به کوچه نه نباید بذارم بهم برسه درد داره موهامو می‌گیره می‌کشه کاشی‌ها دون دون دارن دوست ندارم با موهام کاشی‌ها رو جارو کنه دون دون دارن سردن کاشی‌ها می‌سوزونن قول می‌دم دخترخوبی باشم قول می‌دم قول می‌دم...

همیشه کنار همان حوض بود که مادر می‌نشست تا قرمزی زخم‌هایش سایه‌ی رنگ آبی کاشی‌ها را به خود بگیرد. همیشه همان جا بود که مادر برای ریحانه قصه می‌گفت:

«یکی بود، یکی نبود. غیر از خدا هیچ کس نبود... در زِبر و زرنگی و حاضر جوابی معروف بود... با وجود اون همه شادی و خنده... از تنهایی حوصله‌اش سر رفته بود... لباس‌های خوشگلش را یکی‌یکی به تن کرد. اول شلوار سیاهش را پوشید. بعد روی آن شلیته‌ی قرمزش را که دامن چین‌داری بود، به پایش کرد. بعد پیراهن زری‌اش را پوشید. سپس چارقد سفیدش را به سر کرد و چادر گلدار یزدیش را روی سر انداخت. آخر سر هم کفش‌های قرمزش را به پایش کرد. بعد از این که خودش را توی آینه خوب ورانداز کرد و مطمئن شد که هیچ کم و کسر و عیب و ایرادی ندارد، از خانه خارج شد.»

... مامانی نرو در بازه چادرتو یادت رفت کفش‌هات جا موندن مامانی نرو از لای در چیزی نمی‌بینم صدای سوت قطار خیلی بلنده...

«گفت: ای خاله‌قزی، چادر یزدی، کفش قرمزی، اَقربخیر کجا می‌ری؟... ‌می‌رم تا شو کنم.. روغن به بستو بکنم، آرد به کندو بکنم، نان گندم بخورم، غلیون بلور بکشم، منت بابا نکشم. گفت: زن من می‌شی؟ گفتم: اگه زنت بشم، اگه روزی روزگاری از دست من اوقاتت تلخ شد، منو با چی می‌زنی؟»

... مامانی مثل آبله نمی خاره می‌سوزه کاشی‌های شکسته زیادن نه منو به دیوار نزن نه با کمربند درد داره می‌سوزونه مامانی منم می‌خوانم کفش‌هامو جا بذارم باید بدوم باید دور حوض بدوم می‌رم توی حوض دوست نداره خیس بشه خسته می‌شه ولم می‌کنه مامانی قصه می‌خوام صدای سوت قطار نذاشت نه توی آب نمی آد سوت قطار بلند بود آخر قصه رو نشنیدم باید دور حوض بدوم صدای سوت بلند بود نشنیدم خسته می‌شه بعدش می‌افته گوشه‌ی حیاط زیر اون درخت مثل همیشه اون جا می‌شینه مامانی آخر قصه چی شد باید بدوم خسته می‌شه به دیوار تکیه می‌ده می‌خوابه باید بدوم...

افتاده بر زمین و پیشانی بر خاک ، میرکریم گوشه‌ی حیاط زیر درخت سیب وا رفته بود، درست همان جا که زمین خاکش دَلَمِه بسته بود، همان جا که همیشه می‌نشست،. در تاریکی شب دیده نمی شد، تنها صدای ممتد و حزن انگیزی از او شنیده می‌شد.

تنگ غروب توی آن کوچه بیرون منزل میرک